Γράφει ο Νικόλαος Πεστηλματζής
Της Δύσης τα οράματα φαιδρές είν' οπτασίες
σειρήνες τα κελεύσματα, παγίδες της ψυχής,
της παιδικής μου της ψυχής, αγνής από αμαρτίες,
μα θ' αντρειέψω κι αν μαζί κινήσουμε, θα δω
πέρα από μάταια σχήματα και σιωπηλές κηδείες,
του ονείρου το γοργό παλμό ν' απλώνεται στη γη,
να αλλάζει ανθρώπους και λαούς,-κάστρα και πολιτείες
να γίνονται βωμοί ανθρωπιάς, θυσία τω θεώ!
Να ξεπηδάνε γάργαρα νερά από τις κρήνες
του αγαθού κι ευδόκιμου, να χύνονται στη γη
και να ποτίζουνε βαθιά, ως τις γωνίες εκείνες
που αγάπη δεν τις έφθασε κι έρημοι έχουν γενεί...
Και να φυτρώνει η άμπελος, η ελιά, το άγια δέντρο
και να με δαφνοστέφουνε πετώντας τα πουλιά'
Θεός σας μόνο η λογική, το "εγώ" του κόσμου κέντρο,
Βαγδάτη, αιωρούνται οι πόθοι μου, ιπτάμενα χαλιά!
Με τη δουλειά, το όργωμα, του μολυσμένου, κρύου
ιδρώτα που με λούζει αργά μιας συνουσίας γοργής
λησμόνησα τη λευτεριά του χαρωπού τοπίου,
μα κέρδισα τον ίλιγγο πλεύσης ονειρικής.
Με τα γερά, πετούμενα καράβια εκστρατείας
να κατακτήσω πως ποθώ ολόκληρη τη γη
να στάζει ως το γόνα μου ο ιδρώς της αμαρτίας,
που θα ξεπλύνει του άλσους η ιερή πηγή.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
