Η σειρά των συναυλιών τους φέτος είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Μάνου Ξυδούς Μελαγχολία, συγκίνηση, νοσταλγία, ξεγνοιασιά μόνο αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να περιγράψουν την ατμόσφαιρα.
Μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια οι Πυξ Λαξ ξανασυναντήθηκαν επί σκηνής και έδωσαν τη μοναδική ευκαιρία σε παλιούς αλλά και νέους φίλους να τους απολαύσουν από κοντά. Είναι ένα ιστορικό συγκρότημα το οποίο διέγραψε μία πορεία που στιγμάτισε την ελληνική νεολαία, αλλά και όλους τους «ανησυχούντες» των ‘90s και δημιούργησε τη δική του σχολή, την οποία ακολουθούν πιστά πολλά συγκροτήματα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Οι Πυξ Λαξ, όνομα που προέρχεται από την αρχαιοελληνική γλώσσα και σημαίνει με γροθιές και κλωτσιές ήταν ελληνικό έντεχνο / εναλλακτικό συγκρότημα, που δημιουργήθηκε το 1989, εμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1990, και διαλύθηκε το 2004 κλείνοντας την πορεία του με περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Από αργά το απόγευμα της Κυριακής, γύρω στις 2-3 ώρες πριν από την καθορισμένη έναρξη της συναυλίας, κόσμος άρχισε να συσσωρεύεται στην είσοδο του δημοτικού σταδίου της Αλεξανδρούπολης. Ο Χρόνος ήταν χορηγός επικοινωνίας κι έτσι οι Κομοτηναίοι πλημμύρισαν το χώρο. Μπροστά από τη σκηνή, στην «αρένα», όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν συγκεντρωμένοι οι νέοι, κυρίως μαθητές και φοιτητές και πιο πίσω και στις κερκίδες οι μεγαλύτεροι. Μέσα σε λίγη ώρα το στάδιο γέμισε ασφυκτικά. Υπήρχαν άτομα που κάθονταν στις στέγες των θεωρείων και στα χόρτα, ζευγάρια, παρέες, φίλοι, πολλοί με μια μπύρα στο χέρι, όλοι μαζί ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Μια ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και αδημονίας κατέκλυσε και συνεπήρε τους πάντες.
Δύο λεπτά πριν την έναρξη εμφανίστηκε στη γιγαντοοθόνη της σκηνής αντίστροφη χρονομέτρηση, ενώ ακούγονταν καρδιακοί παλμοί που επιταχύνονταν διαρκώς. Λίγο αργότερα στη σκηνή ανέβηκαν οι Πυξ Λαξ και αποθεώθηκαν. Με το που ακούστηκε το πρώτο τραγούδι, το «Μοναξιά μου όλα», ταξιδέψαμε σε κόσμους αλλιώτικους, πιο ωραίους, πιο ζωντανούς. Τραγούδησαν όλες τις μεγάλες επιτυχίες τους: «Ένα πέπλο της σιωπής θα σκεπάζει σαν μπαμπούλας τη ζωή μας», «You get in love», «Η εικόνα του χειμώνα», «Πούλα με» , «Ανόητες αγάπες», «Ποδήλατα δίχως φρένα», «Γιατί» «Με στέλνεις», «Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο», «Μια συνουσία μυστική», «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις», «Δεν θα δακρύσω πια για σένα». Τόσο ο Φίλιππος Πλιάτσικας όσο και ο Μπάμπης Στόκας είπαν και τραγούδια της προσωπικής τους δισκογραφίας, όπως το «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» και το «Συνήθεια». Μετά από δύο ώρες και ένα τέταρτο ακατάπαυστης μουσικής οι Πυξ Λαξ δεν απογοήτευσαν το κοινό και ξαναβγήκαν στη σκηνή. Το μουσικό ταξίδι τελείωσε με την «Πυξίδα» υπενθυμίζοντάς μας πως πρέπει να «ζούμε μονάχα τη στιγμή και να αφήνουμε το μετά».
Ο Μπάμπης Στόκας, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, οι μουσικοί και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και εντυπωσίασαν ακόμα και τους πιο απαιτητικούς. Τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν διακριτικά και επενέβησαν όπου αυτό ήταν αναγκαίο χωρίς να δημιουργηθούν περαιτέρω φασαρίες.
Μελαγχολία, συγκίνηση, νοσταλγία, ξεγνοιασιά μόνο αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτή τη συναυλία. Κάπως έτσι θυμήθηκαν οι παλαιότεροι, έμαθαν οι νεότεροι, ξανανιώσαμε ζωντανοί, μοιραστήκαμε και ανακαλύψαμε ξανά όλα όσα μας ενώνουν και μας κάνουν πιο δυνατούς.
Άννα Μαυρίκου
Φωτό: Βατός Ι. Παρασκευάς
Από αργά το απόγευμα της Κυριακής, γύρω στις 2-3 ώρες πριν από την καθορισμένη έναρξη της συναυλίας, κόσμος άρχισε να συσσωρεύεται στην είσοδο του δημοτικού σταδίου της Αλεξανδρούπολης. Ο Χρόνος ήταν χορηγός επικοινωνίας κι έτσι οι Κομοτηναίοι πλημμύρισαν το χώρο. Μπροστά από τη σκηνή, στην «αρένα», όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν συγκεντρωμένοι οι νέοι, κυρίως μαθητές και φοιτητές και πιο πίσω και στις κερκίδες οι μεγαλύτεροι. Μέσα σε λίγη ώρα το στάδιο γέμισε ασφυκτικά. Υπήρχαν άτομα που κάθονταν στις στέγες των θεωρείων και στα χόρτα, ζευγάρια, παρέες, φίλοι, πολλοί με μια μπύρα στο χέρι, όλοι μαζί ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Μια ατμόσφαιρα ενθουσιασμού και αδημονίας κατέκλυσε και συνεπήρε τους πάντες.
Δύο λεπτά πριν την έναρξη εμφανίστηκε στη γιγαντοοθόνη της σκηνής αντίστροφη χρονομέτρηση, ενώ ακούγονταν καρδιακοί παλμοί που επιταχύνονταν διαρκώς. Λίγο αργότερα στη σκηνή ανέβηκαν οι Πυξ Λαξ και αποθεώθηκαν. Με το που ακούστηκε το πρώτο τραγούδι, το «Μοναξιά μου όλα», ταξιδέψαμε σε κόσμους αλλιώτικους, πιο ωραίους, πιο ζωντανούς. Τραγούδησαν όλες τις μεγάλες επιτυχίες τους: «Ένα πέπλο της σιωπής θα σκεπάζει σαν μπαμπούλας τη ζωή μας», «You get in love», «Η εικόνα του χειμώνα», «Πούλα με» , «Ανόητες αγάπες», «Ποδήλατα δίχως φρένα», «Γιατί» «Με στέλνεις», «Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο», «Μια συνουσία μυστική», «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις», «Δεν θα δακρύσω πια για σένα». Τόσο ο Φίλιππος Πλιάτσικας όσο και ο Μπάμπης Στόκας είπαν και τραγούδια της προσωπικής τους δισκογραφίας, όπως το «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» και το «Συνήθεια». Μετά από δύο ώρες και ένα τέταρτο ακατάπαυστης μουσικής οι Πυξ Λαξ δεν απογοήτευσαν το κοινό και ξαναβγήκαν στη σκηνή. Το μουσικό ταξίδι τελείωσε με την «Πυξίδα» υπενθυμίζοντάς μας πως πρέπει να «ζούμε μονάχα τη στιγμή και να αφήνουμε το μετά».
Ο Μπάμπης Στόκας, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, οι μουσικοί και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και εντυπωσίασαν ακόμα και τους πιο απαιτητικούς. Τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν διακριτικά και επενέβησαν όπου αυτό ήταν αναγκαίο χωρίς να δημιουργηθούν περαιτέρω φασαρίες.
Μελαγχολία, συγκίνηση, νοσταλγία, ξεγνοιασιά μόνο αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτή τη συναυλία. Κάπως έτσι θυμήθηκαν οι παλαιότεροι, έμαθαν οι νεότεροι, ξανανιώσαμε ζωντανοί, μοιραστήκαμε και ανακαλύψαμε ξανά όλα όσα μας ενώνουν και μας κάνουν πιο δυνατούς.
Άννα Μαυρίκου
Φωτό: Βατός Ι. Παρασκευάς
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
