Όσα λαμβάνει ως επιχορήγηση, τα πληρώνει σε φόρους

Όσα λαμβάνει ως επιχορήγηση, τα πληρώνει σε φόρους... Την τραγελαφική αυτή πραγματικότητα καλείται να αντιμετωπίσει στη λειτουργία του το μοναδικό γηροκομείο του νομού Ροδόπης, υπομένοντας και αυτό, όπως και πολλά ακόμα ιδρύματα ανά την χώρα, τη δυσβάσταχτη φορολογία. Με τον σύλλογο «Ορθοδοξία» να ιδρύεται το 1930, το πρώτο γηροκομείο της περιοχής θα καταστεί γεγονός περίπου μία εικοσαετία μετά, όταν το 1959 θα κτιστεί το πρώτο ισόγειο κτίριο. Στην συνέχεια θα προστεθεί ο πρώτος όροφος, θα χτιστεί η εκκλησία και ένα παράρτημα στην αυλή.
Σήμερα το γηροκομείο λειτουργεί σε δύο κτίρια, αφού χάρη σε χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, δημιουργήθηκε νέα πτέρυγα, ενώ ανακαινίστηκε η παλαιά. Όπως μας ενημερώνει ο σημερινός πρόεδρος του γηροκομείου πατέρας Δημήτριος Βασιλειάδης «οι διοικήσεις δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις του οικοπέδου για να μπορεί να επεκταθεί. Ξεκινήσαμε την επέκταση, η οποία όμως δεν θα ήταν δυνατόν να ολοκληρωθεί εάν δεν παρενέβαινε η Περιφέρεια ΑΜ-Θ». Επί διοίκησης Άρη Γιαννακίδη, συνέβη αυτό, ο οποίος μόλις ανέλαβε τα ηνία της Περιφέρειας ενέταξε σε χρηματοδότηση την κατασκευή της νέας πτέρυγας.

Ο διάδοχός του περιφερειάρχης ο αείμνηστος Γιώργος Παυλίδης στήριξε το έργο με τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, που το επέβλεψαν. «Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε αυτό το εξαιρετικό κτίριο το οποίο είναι με προδιαγραφές πεντάστερου ξενοδοχείου». Αυτό βέβαια, όπως προσθέτει ο πατέρας Βασιλειάδης «δημιουργεί και μερικές δυσκολίες με την έννοια ότι έγινε ένα κτίριο πολύ άνετο με πολύ σύγχρονες εγκαταστάσεις με πολύ σύγχρονα μέσα θέρμανσης, αλλά δυστυχώς γι’ αυτό το λόγο είναι και πολυέξοδο. Από την άλλη μεριά σε αυτή την περίοδο της κρίσης τα μεν έσοδα του ιδρύματος μειώνονται, τα δε έξοδα αυξάνονται και για το λόγο αυτό το ίδρυμα έχει μια σοβαρή δυσκολία οικονομική, την οποία προσπαθούμε να την αντιμετωπίσουμε». Παραδέχτηκε ότι «είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση διότι έχουμε ένα σοβαρό χρέος το οποίο προσπαθούμε να μειώσουμε και εκεί που λέμε ότι το μειώσαμε πάλι αυξάνεται και ούτω καθεξής». Το πρόβλημα, κατά τον πρόεδρο του γηροκομείου «είναι ότι οι εισφορές των τροφίμων μειώθηκαν, γιατί μειώθηκαν οι συντάξεις τους. Επίσης τα έσοδα από την περιουσία που έχουμε μειώθηκαν, γιατί μειώθηκαν τα ενοίκια. Έχουμε μερικά αναξιοποίητα κτήματα τα οποία θα μπορούσαν να εκποιηθούν, δεν υπάρχει τρόπος εκποιήσεως γι’ αυτό έχουμε μια δυσκολία. Έχουμε μια μικρή επιχορήγηση αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει μια μέριμνα νομοθετική για την ελάφρυνση αυτών των ιδρυμάτων από φόρους. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε σε φόρους περίπου το ίδιο ποσό που παίρνουμε ως επιχορήγηση».

Το γηροκομείο Κομοτηνής σήμερα φιλοξενεί 25 ηλικιωμένους, ένας αριθμός μέτριος, όπως μας λέει ο πατέρας Βασιλειάδης «έχουμε δυνατότητα να φιλοξενήσουμε περισσότερους, αλλά με μια μεγάλη αύξηση θα σήμαινε και ανάγκη αύξησης του προσωπικού. Με το προσωπικό που έχουμε τώρα προσπαθούμε να ανταποκρινόμαστε στις υποχρεώσεις μας απέναντί τους, γιατί θεωρούμε ότι έργο μας είναι από τη μια μεριά η προστασία και η περίθαλψη των γερόντων και από την άλλη πλευρά η στήριξη του προσωπικού. Εάν αυξηθεί ο αριθμός των τροφίμων πρέπει να αυξηθεί και ο αριθμός του προσωπικού».

Το Γηροκομείο Κομοτηνής λειτουργεί με τη συμπαράσταση της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και του κόσμου, που μπορεί να έχει μειώσει τις δωρεές του προς το ίδρυμα ελέω οικονομικής κρίσης, όμως δεν έχει σταματήσει στιγμή να το στηρίζει, αναγνωρίζοντας την ανάγκη ύπαρξής του.