Ο Τάσος Γεωργόπουλος γυναικολόγος-ομοιοπαθητικός παρουσίασε λεπτομέρειες και θεραπείες συγκεκριμένων βλαβών
«Μανιτάρια και ομοιοπαθητική ήταν το θέμα της ενδιαφέρουσας εισήγησης που ανέπτυξε κατά την διάρκεια του τριήμερου αφιερώματος στην Ένωσης Πολιτιστικών φορέων Έβρου, ο γυναικολόγος –ομοιοπαθητικός γιατρός Τάσος Γεωργόπουλος φωτίζοντας τις θετικές, αλλά και τις αρνητικές πλευρές των μανιταριών από ιατρικής σκοπιάς κάνοντας την ομιλία του εξόχως ενδιαφέρουσα.
Παράλληλα υπήρξαν και προσεγγίσεις που είχαν να κάνουν με τις δηλητηριάσεις, τις ουσίες που περιέχουν αυτοί οι μύκητες, την προσέγγισή τους από ψυχιατρικής πλευράς, το μανιτάρι ως «ένθεο χαρακτηριστικό», τις παραισθήσεις που μπορεί να δημιουργήσει αλλά και την καταλυτική διαφορά των βρώσιμων ή μη μανιταριών, των άγριων που θεωρούνται πιο νόστιμα αλλά πρέπει κάποιος να τα γνωρίζει με ασφάλεια, ή των καλλιεργήσιμων κλπ.
«Το μανιτάρι αυτό καθ’ αυτό αποτελείται κατά 90% από νερό και το 10% είναι οι υπόλοιπες ουσίες, υδατάνθρακες, πρωτεΐνες ιδιαίτερης αξίας γιατί έχουν μέσα τα αμινοξέα που είναι η βάση των πρωτεϊνών. Για το δικό μου επίπεδο, της ομοιοπαθητικής, αυτό που έχω να πω είναι ότι είναι μια προσέγγιση διαφορετική από την κλασική, χωρίς να υπάρχει πια αυτή η αντίθεση που υπήρχε στα παλαιότερα χρόνια, προσπαθούμε να συνδυάσουμε τις δύο ιατρικές, να βρούμε το καλύτερο και από τις δύο και να έχουμε ένα αποτέλεσμα που να ωφελήσει τον άρρωστο. Είναι μια ολιστική προσέγγιση, βασίζεται στις βασικές αρχές που έχει δώσει ο Ιπποκράτης, ότι όπως τα αντίθετα μπορεί να θεραπεύσουν κάποιες βλάβες του οργανισμού έτσι και τα όμοια μπορούν να θεραπεύσουν κάποιες βλάβες.
Στην ομοιοπαθητική η διαδικασία είναι ότι παίρνουμε το ιστορικό από τον κάθε άρρωστο, που είναι ξεχωριστή οντότητα και ανάλογα με τα συμπτώματα που θα συλλέξουμε μετά υπάρχει ένας συνδυασμός συμπτωμάτων και καταλήγουμε στα φάρμακα. Τα φάρμακα είναι αρκετά, είναι γύρω στις 3-4 χιλιάδες φάρμακα, για να μπορέσουμε να καταλήξουμε ποιο είναι το πιο ενδεικνυόμενο. Η ουσία που χρησιμοποιείται είναι ουσία η οποία ανήκει είτε στο φυτικό βασίλειο, είτε στο ζωικό βασίλειο, είτε στο ορυκτό και σε ένα κάποιο βαθμό αυτές οι ουσίες αραιώνονται και δυναμοποιούνται. Η ομοιοπαθητική περισσότερο βοηθάει σε καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν φτάσει ακόμη να προκαλέσουν παθογόνα ατομική βλάβη, δηλαδή μια αλλοίωση που να είναι εγκατεστημένη για πολύ καιρό και η οποία να είναι προφανής» θα πει ο κ. Γεωργόπουλος.
Στην ενότητα ομοιοπαθητική και μανιτάρια δόθηκαν πολλά λεπτομερή στοιχεία για τρεις μορφές μανιταριών τα οποία θα μπορούσαν να έχουν δράση ομοιοπαθητική, βοηθώντας άτομα τα άτομα που έχουν δυσάρεστες συνέπειες μετά από ξενύχτια, ακολασίες, ή σε καταστάσεις που έχουν ένα τρέμουλο το οποίο εμφανίζεται στο πάνω μέρος του σώματος και στο πρόσωπο, όπως η χορεία, μορφασμοί, τα τικ. Βοηθούν σε κεφαλαλγίες που αφορούν το κεντρικό νευρικό σύστημα ας παθήσεις κυρίως στην σπονδυλική στήλη, σε πονοκεφάλους μετά από μεθύσι, σε σωματικά χαρακτηριστικά τα οποία αφορούν φαγούρα, κάψιμο του δέρματος, χιονίστρες, κρυοπαγήματα και άλλα χαρακτηριστικά όπου μπορεί να δοθεί μια θεραπευτική διάσταση βασιζόμενη στην κεντρική ιδέα της ομοιοπαθητικής.
Σταύρος Φανφάνης
Παράλληλα υπήρξαν και προσεγγίσεις που είχαν να κάνουν με τις δηλητηριάσεις, τις ουσίες που περιέχουν αυτοί οι μύκητες, την προσέγγισή τους από ψυχιατρικής πλευράς, το μανιτάρι ως «ένθεο χαρακτηριστικό», τις παραισθήσεις που μπορεί να δημιουργήσει αλλά και την καταλυτική διαφορά των βρώσιμων ή μη μανιταριών, των άγριων που θεωρούνται πιο νόστιμα αλλά πρέπει κάποιος να τα γνωρίζει με ασφάλεια, ή των καλλιεργήσιμων κλπ.
«Το μανιτάρι αυτό καθ’ αυτό αποτελείται κατά 90% από νερό και το 10% είναι οι υπόλοιπες ουσίες, υδατάνθρακες, πρωτεΐνες ιδιαίτερης αξίας γιατί έχουν μέσα τα αμινοξέα που είναι η βάση των πρωτεϊνών. Για το δικό μου επίπεδο, της ομοιοπαθητικής, αυτό που έχω να πω είναι ότι είναι μια προσέγγιση διαφορετική από την κλασική, χωρίς να υπάρχει πια αυτή η αντίθεση που υπήρχε στα παλαιότερα χρόνια, προσπαθούμε να συνδυάσουμε τις δύο ιατρικές, να βρούμε το καλύτερο και από τις δύο και να έχουμε ένα αποτέλεσμα που να ωφελήσει τον άρρωστο. Είναι μια ολιστική προσέγγιση, βασίζεται στις βασικές αρχές που έχει δώσει ο Ιπποκράτης, ότι όπως τα αντίθετα μπορεί να θεραπεύσουν κάποιες βλάβες του οργανισμού έτσι και τα όμοια μπορούν να θεραπεύσουν κάποιες βλάβες.
Στην ομοιοπαθητική η διαδικασία είναι ότι παίρνουμε το ιστορικό από τον κάθε άρρωστο, που είναι ξεχωριστή οντότητα και ανάλογα με τα συμπτώματα που θα συλλέξουμε μετά υπάρχει ένας συνδυασμός συμπτωμάτων και καταλήγουμε στα φάρμακα. Τα φάρμακα είναι αρκετά, είναι γύρω στις 3-4 χιλιάδες φάρμακα, για να μπορέσουμε να καταλήξουμε ποιο είναι το πιο ενδεικνυόμενο. Η ουσία που χρησιμοποιείται είναι ουσία η οποία ανήκει είτε στο φυτικό βασίλειο, είτε στο ζωικό βασίλειο, είτε στο ορυκτό και σε ένα κάποιο βαθμό αυτές οι ουσίες αραιώνονται και δυναμοποιούνται. Η ομοιοπαθητική περισσότερο βοηθάει σε καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν φτάσει ακόμη να προκαλέσουν παθογόνα ατομική βλάβη, δηλαδή μια αλλοίωση που να είναι εγκατεστημένη για πολύ καιρό και η οποία να είναι προφανής» θα πει ο κ. Γεωργόπουλος.
Στην ενότητα ομοιοπαθητική και μανιτάρια δόθηκαν πολλά λεπτομερή στοιχεία για τρεις μορφές μανιταριών τα οποία θα μπορούσαν να έχουν δράση ομοιοπαθητική, βοηθώντας άτομα τα άτομα που έχουν δυσάρεστες συνέπειες μετά από ξενύχτια, ακολασίες, ή σε καταστάσεις που έχουν ένα τρέμουλο το οποίο εμφανίζεται στο πάνω μέρος του σώματος και στο πρόσωπο, όπως η χορεία, μορφασμοί, τα τικ. Βοηθούν σε κεφαλαλγίες που αφορούν το κεντρικό νευρικό σύστημα ας παθήσεις κυρίως στην σπονδυλική στήλη, σε πονοκεφάλους μετά από μεθύσι, σε σωματικά χαρακτηριστικά τα οποία αφορούν φαγούρα, κάψιμο του δέρματος, χιονίστρες, κρυοπαγήματα και άλλα χαρακτηριστικά όπου μπορεί να δοθεί μια θεραπευτική διάσταση βασιζόμενη στην κεντρική ιδέα της ομοιοπαθητικής.
Σταύρος Φανφάνης
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
