Μαρία Βεργέτη: «Θα ξαναγράψω παιδικό βιβλίο γιατί δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από το γέλιο ενός παιδιού»

"Η πραγματική ευτυχία αποτυπώνεται στα γελαστά πρόσωπα των μικρών παιδιών. Είχα τη χαρά να παρακολουθήσω δεκάδες παρουσιάσεις των τεσσάρων επιστημονικών βιβλίων που έχω γράψει, είναι όμως η πρώτη φορά που ένοιωσα πραγματική ευτυχία. Ένα βιβλίο για μικρά και μεγάλα παιδιά, που ταυτόχρονα είναι μια πραγματική ιστορία, έφερε ένα ακροατήριο που είχε διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο. Τα παιδιά είχαν γράψει ποιήματα και τραγούδια, είχαν γεμίσει τον χώρο ζωγραφιές και ήθελαν να μάθουν όσο πιο πολλά μπορούσαν για τη Σανέλ και τους φίλους της που τώρα έχουν σπίτι, αλλά ήταν κάποτε αδέσποτα."

Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που μας είπε η Μαρία Βεργέτη, επίκουρη καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θράκης. Η παρουσίαση του βιβλίου της «Με λένε Σανέλ και είμαι σκυλάκι», εκδόσεις Α/φών Κυριακίδη έγινε με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου στη Δράμα. Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Εταιρεία Επιστημών Αγωγής Δράμας, η Μέριμνα Ποντίων κυριών Δράμας και ο εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη. Συμμετείχαν με θεατρικά και μουσικά δρώμενα το 5ο, 21ο και 22ο νηπιαγωγείο Δράμας, το δημοτικό σχολείο Καλλιφύτου και το 3ο δημοτικό σχολείο Προσοτσάνης.

"Συγκινήθηκα πολύ από την ενεργή συμμετοχή των παιδιών" θα πει στο «Χ» η  Μαρία Βεργέτη που βρίσκεται κάθε εβδομάδα στην Κομοτηνή για τις ακαδημαϊκές της υποχρεώσεις.  "Ήρθαν με κιθάρες και αρμόνια να τραγουδήσουν για τη Σανέλ και τους φίλους της και για όλα τα μικρά εξαιρετικά πλάσματα που ζουν στον πλανήτη. Τα παιδάκια των νηπιαγωγείων είχαν ντυθεί σκυλάκια και γατάκια και συμμετείχαν σε μικρές ιστορίες βασισμένες στο βιβλίο. Ήταν έκδηλη η ικανοποίηση μιας μητέρας που μου είπε "Σας ευχαριστούμε πολύ. Διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε το βιβλίο που αποτυπώνει την πραγματική ζωή. Τα παιδιά μου χαίρονται με την πραγματικότητα και όχι με τέρατα, μάγους και κακούς, που εμένα τουλάχιστον που τους διαβάζω τα βιβλία τους δεν μου αρέσουν καθόλου"...

Ο εκδότης Τάσος Κυριακίδης από την πλευρά του δηλώνει: "Τα τελευταία χρόνια ο εκδοτικός μας οίκος έχει συμπεριλάβει στις εκδόσεις του παιδικά βιβλία και το συγκεκριμένο είναι η πολυτελέστερη έκδοση της κατηγορίας του.  Τα ζώα πρωταγωνιστές είναι φωτογραφημένα από την ίδια και είναι απολύτως υπαρκτά.  'Ήμουν ο πρώτος που διάβασε το κείμενο. Γέλασα με την ψυχή μου. Ταυτόχρονα σου θυμίζει, όπως λέει και η διαφήμιση που προβάλλεται τις ημέρες αυτές συνεχώς στα κανάλια, ότι "τα καλύτερα πράγματα, δεν είναι πράγματα". Θα το θα χαρούν ειλικρινά  διαβάζοντάς το μικροί και μεγάλοι." 

Ακολούθησε δεύτερη παρουσίαση στις 4 Απριλίου, παγκόσμια ημέρα των αδέσποτων ζώων  όπου η συγγραφέας παρουσίασε το βιβλίο στο δημοτικό σχολείο Ξηροποτάμου Δράμας μετά από πρόσκληση των εκπαιδευτικών, που είχαν μελετήσει το βιβλίο στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού τους έργου. Και εκεί η συμμετοχή των μαθητών, οι οποίοι είχαν χωριστεί ηλικιακά σε δύο κατηγορίες ήταν συγκινητική. Ερωτήσεις, ζωγραφιές, αγάπη. Αργότερα, την ίδια μέρα στο νηπιαγωγείο Ξηροποτάμου όλα τα παιδάκια έλεγαν ότι το βιβλίο τους έδωσε γνώσεις αλλά και χαρά.

Στην ερώτησή μας αν σκοπεύει να γράψει και άλλο παιδικό βιβλίο η Μαρία Βεργέτη απάντησε καταφατικά λέγοντας: "Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου ότι θα γράψω λογοτεχνία, και μάλιστα ένα βιβλίο για παιδιά που αποτυπώνει μια πραγματική ιστορία. Τα ζώα-πρωταγωνιστές και οι χαρακτήρες τους είναι απολύτως πραγματικοί. Μερικές φορές στη ζωή μας συμβαίνουν "ατυχίες" που είναι στην πραγματικότητα δρόμοι για πολύ καλύτερες μέρες. Η "ατυχία" της Σανέλ, ενός γνήσιου γαλλικού μπουλντόγκ ήταν ότι έμεινε χωρίς σπίτι. Ούτε όμως στο δεύτερο σπίτι μπορούσε να παραμείνει. Μου την χάρισαν. Όταν της άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου εκείνη μου άνοιξε την πόρτα μιας καταπράσινης ευτυχίας. Στον κήπο μου έπαιζε με τους μικρούς της φίλους που δεν ήταν σκυλάκια, αλλά γατάκια. Γρήγορα έγινε φίλη με τα τρία σκυλιά του κήπου και τελικά η αρχηγός του "κοπαδιού".

Η δική μου "ατυχία" ήταν ένα χειρουργείο που με κράτησε για τέσσερις εβδομάδες στο κρεβάτι. Ολοήμεροι σύντροφοι δίπλα μου η Σανέλ και ο γατούλης Πασχάλης. Έβλεπα στο lap-top τις φωτογραφίες τους και γελούσα. Και τότε συνειδητοποίησα πόσο τυχερή ήμουν. Ανάρρωνα και η αγάπη που είχα δείξει σε όλα αυτά τα μικρά πλάσματα που κατά καιρούς είχα υιοθετήσει ήταν ασήμαντη, μπροστά σε όσα μου είχαν δώσει αυτά. Μου είχαν μάθει τι σημαίνει αγάπη χωρίς προσμονή ανταπόδοσης, αποδοχή του διαφορετικού, αλληλεγγύη, φροντίδα των αδύναμων.  Πραγματικές ιστορίες ξεπηδούσαν μέσα από τις φωτογραφίες. 

Και επειδή δίπλα μου ήταν η Σανέλ και ο Πασχάλης, επέλεξα να γράψω τη δική τους πραγματική ιστορία αγάπης. Όταν είδα την ανταπόκριση που είχε το βιβλίο στα παιδιά ήμουν πλέον σίγουρη ότι αυτό είναι ότι μπορεί να επιθυμήσει ένας άνθρωπος που γράφει. Θα ξαναγράψω παιδικό βιβλίο γιατί για εμένα δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από το γέλιο του παιδιού. Όταν αυτό συνδυάζεται με το μπλε του ουρανού, το γαλαζοπράσινο της θάλασσας, το κόκκινο του τριαντάφυλλου, το γουργουρητό της γατούλας, την κουνιστή ουρά του σκύλου και το βλέμμα του κουταβιού τότε είμαστε σ΄ έναν ευτυχισμένο κόσμο."