Κοινές αγωνίες σε παλιούς & νέους φοιτητές

Διαχρονικά, ακόμα από την ίδρυση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης το 1973, η άφιξη των πρωτοετών φοιτητών ενόψει της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, προσέδιδε στην πόλη της Κομοτηνή μια νότα αισιοδοξίας. Η Κομοτηνή αποκτούσε έναν άλλο αέρα από τους 18χρονους και τις 18χρονες, που συνοδευόμενοι από γονείς, συγγενείς ή φίλους, έρχονταν να «χτίσουν» μία νέα ζωή γύρω από το δημόσιο πανεπιστήμιο. Φέτος όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, ίσως λιγότερο αισιόδοξα από κάθε άλλη χρονιά, αφού ένα καλοκαίρι με καταιγισμό αρνητικών οικονομικών ειδήσεων, ακολουθεί μία ακαδημαϊκή χρονιά με καταλήψεις, συλλαλητήρια, «παγωμένες» εξεταστικές περιόδους και ένα νομοσχέδιο που προκαλεί αντιδράσεις. Το διαφορετικό αυτό κλίμα καταγράφηκε ήδη από την ανακοίνωση των βάσεων και την κατακόρυφη πτώση τους στα περιφερειακά, κυρίως, πανεπιστήμια, αφού οι υποψήφιοι προτίμησαν κάποια σχολή κοντά στη μόνιμη κατοικία τους θέλοντας να αποφύγουν τα έξοδα.


«Κλειστό» πανεπιστήμιο για τους πρωτοετείς

Και πάλι βέβαια τα εννέα τμήματα του ΔΠΘ στην Κομοτηνή, αποτέλεσαν πόλος έλξης για εκατοντάδες υποψηφίους. Οι πρωτοετείς έκαναν την εμφάνισή τους στην πόλης μας, ήδη από τις πρώτες μέρες της τρέχουσας εβδομάδας. Ο «Χ» συνάντησε κάποιους από αυτούς στα συνηθισμένα «στέκια», δηλαδή γύρω από κολόνες και πίνακες με ενοικιαστήρια, αφού πρώτη προτεραιότητα είναι η αναζήτηση σπιτιού. Ένα μικρό τετράδιο και ένα στυλό κρατά στα χέρια της η Κλειώ πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και σημειώνει τηλέφωνα και διευθύνσεις. «Έχω έρθει να βρω σπίτι, γίνεται λίγο πανικός γιατί όλοι ψάχνουν αυτή την εποχή…», θα πει γελώντας και κοιτάζοντας τους δύο φίλους της, που τη βοηθούν στην ανεύρεση σπιτιού. Η Κλειώ είναι από τη Λευκάδα, αλλά την πόλη μας την γνωρίζει αφού την έχει επισκεφτεί δύο φορές την περασμένη χρονιά. Το τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης δεν ήταν πρώτη της επιλογή, προέκυψε, αλλά είναι διατεθειμένη να προσπαθήσει. Ο αναβρασμός στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης την προβληματίζει και την φοβίζει η προοπτική του «κλειστού» πανεπιστημίου, όμως ελπίζει ότι όλα θα πάνε καλά.


Οι τεταρτοετείς και ο φόβος της επαγγελματικής αποκατάστασης

Την ίδια αγωνία συμμερίζονται και οι φίλοι της Κλειώς, ο Θωμάς και η Κορίνα τεταρτοετείς φοιτητές Νομικής, οι οποίοι όμως έχουν μία επιπλέον αγωνία, αυτή της επαγγελματικής αποκατάστασης. «Το ζήτημα δεν είναι μόνο να χαθεί η εξεταστική, αλλά να προκαλέσουμε κιόλας. Πρέπει να δείξουμε ότι υπάρχει πρόβλημα και ότι αντιδρούμε, γιατί αν τα δεχτούμε έτσι καλώς ή κακώς δεν θα έχουμε καλές εξελίξεις. Με κλειστό πανεπιστήμιο επ’ αόριστο και με καταλήψεις δε συμφωνώ, συμφωνώ ότι πρέπει να βγούμε στον δρόμο, πρέπει να δείξουμε ότι έχουμε προβληματιστεί, πρέπει να δείξουμε ότι αντιδρούμε», θα πει ο Θώμας. Με τα λεγόμενά του συμφωνεί η Κορίνα άποψη της οποίας είναι ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί όπως πρέπει, «όλα αυτά που γίνονται που φυσικά και πολλά άλλα είναι εντολές της Ε.Ε., όπως  τώρα που θα μείνει ακέφαλο το πανεπιστήμιο, θα περάσουμε σε ιδιωτικοποίηση και όλα τα συναφή. Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι κινητοποιήσεις αλλά όχι βανδαλισμούς, κινητοποιήσεις ειρηνικές, να δείξουμε την άποψη μας, γενικά να διαμαρτυρηθούμε και να πολεμήσουμε για το πανεπιστήμιο και τα δικαιώματα μας».

Η άφιξη της φίλης τους από τη Λευκάδα γεμίζει αισιοδοξία τα δύο νέα παιδιά, αφού θα έχουν τη δυνατότητα να περάσουν μαζί ένα κοινό χρόνο φοιτητικής ζωής. Στο πίσω μέρος όμως του μυαλού τους υπάρχει η σκέψη ότι η φοιτητική περίοδος φτάνει στο τέλος της και σύντομα θα κληθούν να αναζητούν εργασία σε ένα δυσχερές περιβάλλον. Η επαγγελματική αποκατάσταση προβληματίζει όλους όσους δεν έχουν έτοιμο κάποιο γραφείο, δε νομίζω ότι είναι το πιο εύκολο…», αναφέρει η Κορίνα. Την αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό την αποκλείει. Όχι όμως και ο Θωμάς, «σκέφτομαι να φύγω, όχι να εγκαταλείψω μόνο και μόνο επειδή είναι αβέβαιο το μέλλον, γιατί αν δεν παλέψουμε και εμείς οι νέοι, αν δεν προσπαθήσουμε, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα, αλλά είναι ισχυρό το δέλεαρ του να φύγεις στην Ευρώπη».


Υπέρ των συλλαλητηρίων και των δυναμικών κινητοποιήσεων τάσσεται η Χρύσα φοιτήτρια Νομικής και μέλος της νεολαίας Συνασπισμού και πιστεύει ότι τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι φοιτητές, «να ληφθούν αγωνιστικές αποφάσεις, να γίνουν μαζικές γενικές συνελεύσεις, να κατανοήσει και το τελευταίος φοιτητής γιατί αυτό το νομοσχέδιο, γιατί η διάσπαση του πτυχίου του, γιατί η κατάργηση του ασύλου, γιατί τα δίδακτρα που θα μπαίνουν σε λίγα χρόνια από τώρα, είναι υπόθεση προσωπική, συλλογική. Πρέπει να ανατραπεί συνολικά αυτή η κυβέρνηση και η πολιτική της και αυτή τη στιγμή όλο το βάρος πέφτει στις πλάτες των φοιτητών».

Μία «καυτή» ακαδημαϊκή χρονιά εκκινεί για παλιούς και νέους φοιτητές του ΔΠΘ, που μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες για το μέλλον του δημόσιου πανεπιστημίου και το μέλλον της χώρας μας.