Πνιγμένος με χαρτιά, ραντεβού και συσκέψεις στο γραφείο του Γιώργος Γραβουνιώτης περνά πολλές ώρες δημιουργικά στην επιχείρηση που έστησε πριν κάποιες δεκαετίες και συναισθηματικά παραμένει δεμένος μαζί της. Νοιώθει τυχερός που και τα τρία παιδιά του, η Ελίνα, η Μίκα και ο Πάρις βρίσκονται στα ηνία της Χαρτοποιίας Κομοτηνής ΑΒΕΕ εγκατεστημένης στην ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής δίνοντας τον δικό τους αγώνα να έχει μέλλον και προοπτική. Όνειρό του να συγγράψει ένα βιβλίο ως απαύγασμα των εμπειριών του όλα αυτά τα χρόνια όταν ξεκίνησε το βιομηχανικό όνειρο, με την ανιούσα και κατιούσα πορεία. Με τους επιχειρηματίες που κάποιοι άφησαν εκεί τα κόκαλά τους και κάποιοι άλλοι τα κουφάρια μιας στρεβλής ανάπτυξης. Με τους πολιτικούς που φάνηκαν γενναιόδωροι ή αυστηροί σε νόρμες και νομοθετήματα. Η συνέντευξη που ακολουθεί επικεντρώνεται στην Χαρτοποιία Κομοτηνής, στην γνωστή Elina, που αναμετρήθηκε με τον εαυτό της και κέρδισε το προσωπικό στοίχημα της επιβίωσης και πορεύεται. Συνέντευξη Μελαχροινή Μαρτίδου Το 2012 μπορεί να είναι η αρχή του τέλους ή το τέλος μιας σπουδαίας αρχής που είχε γίνει στην περιοχή Ολοκληρώνει προγράμματα μείωσης κόστους ενέργειας με χρήση βιομάζας που υλοποιεί εξ ιδίων πόρων
Κύριε Γραβουνιώτη θα ήθελα την εκτίμησή για το 2012 το προφίλ της επιχείρησής σας και τις εξαγωγικές σας δραστηριότητες.
-Γενικώς το 2012 είναι ακόμη ένα μεγάλο ερωτηματικό, διότι εξαρτάται από τις γενικότερες λύσεις που πρέπει να δοθούν, την ρευστότητα που πρέπει να προκύψει ώστε να προχωρήσουν οι επιχειρήσεις. Μπορεί να πει κανείς ότι το 2012 μπορεί να είναι η αρχή του τέλους ή το τέλος μιας σπουδαίας αρχής που είχε γίνει στην περιοχή και το τέλος και της Βιομηχανικής και όχι μόνο κατάστασης. Τώρα εάν όλα αυτά πετύχουν και αρχίσει να αναπνέει και να αισιοδοξεί ξανά το σύστημα μπορούμε να μιλούμε για το μέλλον. Θα προηγηθούν όμως 2-3 χρόνια δύσκολα, από εκεί και μετά όμως φαίνονται όλα καλύτερα.
Πως θα χαρακτηρίσατε την μονάδα σας ως προς το προσανατολισμό της;
-Εμείς είμαστε και εξαγωγική επιχείρηση, δεν ξέρω ως πότε θα είμαστε δεδομένου ότι ανεβαίνει η ενέργεια. Είμαστε ενεργοβόρα βιομηχανία, ανέβηκε πάρα πολύ το μαζούτ και λόγω ειδικών συνθηκών αλλά και λόγω του ειδικού φόρου τον οποίο έβαλε ακρίτως και χωρίς καμία συναίσθηση η κυβέρνηση. Ανεβαίνει επίσης η ΔΕΗ 10- 18%, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς, πάντως είναι ένα μεγάλο κόστος που διαμορφώνεται την στιγμή βέβαια που οι γειτονικές μας χώρες παραμένουν χώρες χαμηλού ανταγωνισμού, όπου είναι δύσκολες οι εξαγωγές. Συγκρατούμεθα κι ελπίζω να προχωρήσουμε στο πρώτο εξάμηνο καλά, λόγω του ότι έχουμε καλή ποιότητα, είμαστε σοβαροί, έχουμε ευελιξία και πολύ καλές σχέσεις με τους πελάτες μας.
Ζείτε την ΒΙ.ΠΕ. της Κομοτηνής πάρα πολλά χρόνια. Κάντε μας την προσωπική σας εκτίμηση του τότε με το τώρα.
-Είχε πάρα πολλές εναλλαγές η ΒΙ.ΠΕ., πάρα πολλές φορές κινδύνεψε, σώθηκε είτε με τις ρυθμίσεις του Αρσένη, είτε με τις ρυθμίσεις του Γεννηματά, αργότερα με κάποιες άλλες ρυθμίσεις που έχουν γίνει. Το κακό είναι ότι παρότι σώθηκε, δεν προχώρησε γιατί κάπου σταματούν τα μέτρα στις ρυθμίσεις, οι ρυθμίσεις αφορούν το παρελθόν της επιχείρησης, δεν αφορούν το μέλλον της. Έχουν κοντινή διάρκεια, δεν μπορεί να αναπνεύσει η επιχείρηση και να δει την προοπτική και να δουλέψει για το μέλλον. Θα έπρεπε να γινόντουσαν με πιο μεγάλη γενναιότητα σε περισσότερα χρόνια και ασφαλώς θα έπρεπε να ήταν πολύ προσεκτικοί σε όλες αυτές τις κινήσεις και σύγχρονοι, να συγχρονιζόντουσαν όλοι οι φορείς, βιομηχανίες-τράπεζες-κράτος και τα πάντα.
Υπήρξαν και οι χρυσές εποχές της βιομηχανίας, υπήρξαν και αρπαχτές, υπήρξαν άνθρωποι που έβαλαν το κεφάλι κάτω και δουλεύουν σκληρά και έχουν ακόμη παρουσία. Σήμερα υπάρχουν 10 μονάδες όλες κι όλες που λειτουργούν. Αυτό σας θλίβει;
-Ασφαλώς και υπήρξαν όλα στα τόσα χρόνια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ΒΙ.ΠΕ. είναι ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και ότι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία συνέβη και στην ΒΙ.ΠΕ. Είναι θλιβερό να υπάρχουν μόνο 10 βιομηχανίες και να λειτουργούν σε 50-60 εργοστάσια που χτίστηκαν, τα οποία επιδοτήθηκαν, στα οποία κρέμασε πολύ μεγάλες ελπίδες η περιοχή, οι εργαζόμενοι, απαξιώνεται ο μηχανολογικός εξοπλισμός, με μια μεγάλη θέληση και φαντασία όμως όλο αυτό κανείς θα μπορούσε να το δει σαν μια υποδομή η οποία ούτως ή άλλως υπάρχει. Αυτές οι ειδικές ζώνες ανάπτυξης ενδεχομένως να μπορούσαν να προγραμματιστούν έτσι ούτως ώστε όλα αυτά ή τουλάχιστον ένα μέρος τους να αρχίσει να δουλεύει γιατί θα έχει καλύτερο κόστος, καλύτερα επιτόκια, θα έχει μια επιδότηση στην ενέργεια ενδεχομένως. Θα δοθεί η ευκαιρία να έρθουν ξένοι εταίροι από την Ε.Ε. να συνεταιριστούν μαζί μας ώστε να γίνεται μεταποίηση και εξαγωγή από εδώ προς τα κάτω, θέλει όμως φαντασία, μυαλό, θέλει όρεξη για δουλειά, δεν ξέρω πόσοι Έλληνες έχουν αυτή την στιγμή όρεξη για δουλειά και διάθεση για να ασχοληθούν σοβαρά και μακροπρόθεσμα. Δεν πρέπει να παύουμε να ελπίζουμε όμως.
Όσον αφορά την Χαρτοποιία;
-Η χαρτοποιία αυτή την στιγμή είναι σε ένα καλό σημείο, πουλάει την παραγωγή της, την αυξάνει με μικρά βήματα, κάνει κάποιες επενδύσεις που είναι στην κατεύθυνση της οικολογίας και μείωσης του κόστους όπως μια επένδυση που έγινε αυτοδύναμα στις νέες μονάδες παραγωγής ατμού με λέβητα που θα δουλεύει με βιομάζα, μια εγκατάσταση μεγάλη και σοβαρή, που θα μειώσει τους ρύπους και θα μειώσει και το κόστος, θα μειώσει την εξάρτηση της βιομηχανίας από το μαζούτ και θα μειώσει και το κόστος ανά μονάδα προϊόντος. Αυτό ελπίζουμε ως το τέλος Φεβρουαρίου ήδη να λειτουργεί.
Άλλα βήματα σχεδιάζονται, πάντα με την κατεύθυνση της μείωσης του κόστους και της καινούριας τεχνολογίας την οποία κουβαλάει ο Πάρης ο γιός μου και προσπαθεί να την μεταφέρει από τις ανάλογες σπουδές που έχει κάνει στην πράξη εδώ.
Η Τουρκία δίπλα μας είναι μια πολύ μεγάλη αγορά, την έχετε προσεγγίσει;
-Η Τουρκία ήταν κάποτε ένας πελάτης μας πάρα πολύ σοβαρός. Όταν η Ελλάδα πριν από 14-15 χρόνια είχε εξαγωγές προς την Τουρκία 105 εκ. δολάρια το χρόνο, τα 15 εκ. δολάρια ήταν δικά μας. Δηλαδή κάποτε εκπροσωπούσε η Χαρτοποιία Κομοτηνής το 10% των ελληνικών εξαγωγών προς την Τουρκία. Ήταν ένας πελάτης μας εξαιρετικός. Γιατί, γιατί εμείς ήμασταν τότε τεχνολογικά πιο προηγμένοι από τους Τούρκους, δεν είχαν μεγάλες επενδύσεις, είχαν υψηλό πληθωρισμό και υψηλά επιτόκια που δεν τους επέτρεπε να κάνουν επενδύσεις μεγάλες και υπήρχε μια μικρή έστω κατανάλωση την οποία όμως δεν μπορούσαν να καλύψουν τα δικά τους εργοστάσια. Σήμερα η Τουρκία έχει κάνει εξαιρετικά προηγμένα εργοστάσια, βγάζει σωστό προϊόν, οι βιομηχανίες της βοηθούνται από τους πάντες έτσι, κάνουν εξαγωγές, έχουν μια αγορά 400 εκ. γύρω τους και την εκμεταλλεύονται άριστα και εμείς δεν φτουράμε αυτή την στιγμή ως ανταγωνιστές, τουλάχιστον του χαρτιού δεν γνωρίζω για τα άλλα προϊόντα στους Τούρκους. Παρόλα αυτά, θα συνεχίσουμε να έχουμε την επαφή διότι οι εποχές αλλάζουν κάποια στιγμή δεν ξέρει κανείς τι γίνεται.
Ποιες χώρες προσεγγίζετε τώρα;
-Τις Βουλγαρία, Ρουμανία, Αλβανία, Γιουγκοσλαβία και φυσικά τα Σκόπια. Εμείς εκείνο που μπορούμε να κάνουμε είναι, επειδή το προϊόν μας είναι ογκώδες και το ναύλο είναι υψηλό, να προσπαθήσουμε την ανάπτυξη των αγορών στις γειτονικές μας χώρες κι αυτό κάνουμε. Έχουμε ζήτηση και από άλλες χώρες και από την Κύπρο αλλά είναι μακριά από εμάς και το ναύλο είναι ασύμφορο, δεν επιδοτείται οπότε σου μένει το κόστος και το κόστος είναι υψηλό για να πας σε μακρινές αγορές.
Ποια θα ήταν η προσωπική σας ευχή;
-Να τελειώσουν γρήγορα αυτά όλα, να διορθωθούν όλα τα λάθη των τελευταίων 25 ετών στα επόμενα δύο χρόνια και από εκεί και μετά να μπούμε ξανά με όρεξη στην δουλειά, στην δημιουργία, στην παραγωγή και να ανακτήσουμε και την υπερηφάνεια μας που για όσους σαν και εμένα έχουν επαφή με το εξωτερικό και αναγκάζονται να αγοράζουν – να πουλήσουν, αισθάνονται την έλλειψη αυτή. Δεν μπορούμε να δουλέψουμε με το κεφάλι κάτω, πρέπει να σηκώσουμε ξανά το κεφάλι και να ξαναδούμε τον ήλιο μπροστά μας. Δουλειά λοιπόν χωρίς τους ηλίθιους και τους κακούς χειρισμούς κάποιων κυβερνήσεων».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
