Το "Τελευταίο Σημείωμα" του Π. Βούλγαρη προβάλλεται στην Κομοτηνή

Η Κινηματογραφική Λέσχη της Π.Κ.Ρ σε συνεργασία με το Σύλλογο εκπαιδευτικών Π.Ε Ροδόπης σας προσκαλούν στη προβολή της ταινίας "Το τελευταίο σημείωμα" του Παντελή Βούλγαρη.
Η προβολή θα ξεκινήσει τη Κυριακή 21/10/18 στις 19:00 στο στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης Ν. Ροδόπης
Αμέσως μετά, θα ακολουθήσει γλέντι με Ρεμπέτικα τραγούδια της περιόδου της κατοχής. 
Παίζουν οι Μουσικοί : Βερβερίδης Νίκος και Μάμμος Κώστας

Η ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Ως αντίποινα για την εκτέλεση Γερμανού Στρατηγού, οι Ναζί οδηγούν στο απόσπασμα 200 αντιστασιακούς κρατούμενους. Πρωταγωνιστές, ο φυλακισμένος διερμηνέας του στρατοπέδου, και ο γερμανός διοικητής, που προτείνει στον μελλοθάνατο διερμηνέα να του χαρίσει τη ζωή με τον όρο να διαλέξει ο ίδιος τον αντικαταστάτη του. Ο διερμηνέας αρνείται. Εκτελείται με τους συντρόφους του, την Πρωτομαγιά του 1944.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

"Ντοκουμέντο και συναίσθημα συμπλέκονται σε ένα στιβαρά σκηνοθετημένο ιστορικό δράμα, που δεν μπορεί να αποφύγει εντελώς τον πειρασμό της εύκολης, εκβιαστικής συγκίνησης.
Η πρόσφατη ελληνική Ιστορία εμπνέει για άλλη μία φορά τον Παντελή Βούλγαρη, ο οποίος τη χρησιμοποιεί συχνά ως φόντο μιας συγκινητικής ανθρώπινης περιπέτειας, άλλοτε εν πολλοίς μυθοπλαστικής («Χάπυ Νταίη», «Ψυχή Βαθιά») και άλλοτε βασισμένης σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα («Ελευθέριος Βενιζέλος», «Πέτρινα Χρόνια»). Το «Τελευταίο Σημείωμα» αφηγείται την ιστορία του κομμουνιστή και συνδικαλιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος συνελήφθη από το καθεστώς Μεταξά, εξορίστηκε και κατέληξε στις φυλακές Ακροναυπλίας, απ’ όπου παραδόθηκε στους Γερμανούς μαζί με εκατοντάδες άλλους πολιτικούς κρατούμενους. 

Η ταινία τον συναντά στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου ασκεί χρέη διερμηνέα για τον διοικητή του, τον υπολοχαγό των SS Καρλ Φίσερ. Ο τελευταίος νιώθει αντιφατικά συναισθήματα γι' αυτόν, τον παίρνει μαζί του σε εκδρομές, του προτείνει να φύγει με τη μνηστή του για τη Γερμανία, αλλά τον απειλεί και τον τιμωρεί όταν του μιλάει ειλικρινά και χωρίς δουλοπρέπεια.
Ένα από τα αφηγηματικά πλεονεκτήματα της ταινίας είναι ότι προσπαθεί όσο μπορεί να εστιάζει στα όσα διαδραματίζονται εντός του στρατοπέδου. Η περιγραφή είναι ρεαλιστική, με λιγοστές γραφικότητες (ο Ούγγρος δεσμοφύλακας, ο κρατούμενος που επιπλήττει τον Σουκατζίδη σαν ένα είδος ένοχης συνείδησης) και μερικές καλοστημένες λεπτομέρειες (το καρβέλι με τις τρεις χαρακιές-χαραμάδες ελπίδας και διαφυγής). Το βάρος όμως πέφτει στη σχέση του ναζί αξιωματικού με τον Έλληνα κρατούμενο, ένα δραματικά και ιδεολογικά πρωταγωνιστικό δίδυμο το οποίο αντιπαρατίθεται ψυχολογικά, πολιτικά κι εντέλει πολιτισμικά, με τον Σουκατζίδη (ένας λιτός, ερμηνευτικά αποτελεσματικότατος Ανδρέας Κωνσταντίνου) να έχει τη σεναριακή εύνοια –καθότι αγέρωχος, πράος και θαρραλέος, πραγματικός ήρωας–, αλλά με τον εσωτερικά ταραγμένο Καρλ Φίσερ να κερδίζει τελικά τις εντυπώσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του έμπειρου Αντρέ Χένικε («Η Πτώση», «Victoria»). 

(Χρήστου Μήτση)