Με τον φακό την ματιά κα την προσέγγιση του εκπαιδευτικού, φωτογράφου Γιώργου Γιαννόπουλου που παρουσιάζει την έκθεσή του όλο το καλοκαίρι για το κοινό της Κομοτηνής Ρεπορτάζ Μελαχροινή Μαρτίδου
Πως επιλέξατε την Ινδία, είναι ένας προορισμός δύσκολος…
-Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν πάρα πολλοί. Καταρχήν έχω ταξιδέψει και πολύ στην Ευρώπη, δεν είναι ότι πρώτη φορά πήγα Ινδία, Γενικά μου αρέσει η ανατολή, έχω ταξιδέψει στο Ιράν, την Γεωργία, ένας επόμενος στόχος είναι να πάω στο Καζακστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν? Επιλέγω γενικότερα οι χώρες της Ασίας γιατί είναι πολύ ωραίες επειδή έχουν πολύ πολιτισμό. Βλέπουμε πάρα πολλά μνημεία και η κουλτούρα, ειδικά το κομμάτι της Ασίας που είναι η Ινδία, το Νεπάλ και το Θιβέτ, έχει και πολλές θρησκείες, είναι πολυπολιτισμικές χώρες όπου βλέπεις την συνύπαρξη του Ισλάμ, του χριστιανισμού,ινδουισμού του βουδισμού που έχει ξεκινήσει από εκεί κι έχει ενδιαφέρον αυτό?
Ιδίως η Ινδία όπου κι αν γυρίσεις τον φακό είναι και ένα κλίκ.
-Ναι αλλά επίσης πρέπει να τονίσουμε ότι είναι και πιο φθηνές χώρες από τις υπόλοιπες, δηλαδή και η Ελβετία είναι ωραία χώρα αλλά είναι πανάκριβη, άρα είναι εύκολοι προορισμοί από πλευράς οικονομικού.
Τι θέλετε να δείξετε μέσα από αυτή την έκθεση στην Κομοτηνή;
-Σε κάθε φωτογραφία που βλέπετε προσπάθησα να βάλω κάποια εγκυκλοπαιδικά στοιχεία, για παράδειγμα εδώ σας σχολίασα την φωτογραφία του Τζοτπουρ, εδώ δίπλα βλέπουμε μια άλλη φωτογραφία που έχει ένα γάμο, πρέπει να τονίσουμε ότι είναι γάμος στο Ραζαστάν. Είναι Ινδουιστές και χορεύουν – κάνουν κέφι χωρίς να έχουν καταναλώσει αλκοόλ γιατί στον Ινδουισμό δεν επιτρέπεται το αλκοόλ. Προσπάθησα μέσα στην έκθεση να δείξω και κάποια πράγματα από την καθημερινότητα, για παράδειγμα όπως η εικόνα από το σταθμό των τρένων στο Φάτερ πουρ Σίκρι. Το σύνολο των φωτογραφιών ήταν πάρα πολύ μεγάλο και έγινε επιλογή, δεν μπορούσαμε να τις βάλουμε όλες στην έκθεση
Σε άλλη φωτογραφία υπάρχει μια σκηνή από τα πάρα πολλά χαοτικά στενάκια που έχει το Βαρανάσι που είναι μια πόλη μαγική, δίπλα στον Γάγγη με τα άπειρα μικρά σοκάκια που βλέπεις πολλά μικρά καταστήματα κοντά το ένα στο άλλο. Προσωπικά αποτύπωσα έναν ράφτη με την πραμάτεια του και ένα κουρείο εν ώρα δράσης ταυτόχρονα».
Ο κ. Γιαννόπουλος μας ξεναγεί σχολαστικά παρασέρνοντάς μας ως θεατές στην χώρα που τόσο τον άγγιξε. Βλέπουμε μια εικόνα με την καύση νεκρών. «Μιλώντας για τα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία, την εικόνα αυτή ίσως να μην την έβαζα στην έκθεση από πλευράς αισθητικής, είναι καύση νεκρών, αν δείτε τις φωτογραφίες βλέπετε ότι καίνε τους νεκρούς και αυτό γίνεται σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση και μάλιστα ο συγκεκριμένος χώρος η Μαρνικαρνίκα είναι ιερός τόπος, θεωρείται όνειρο του κάθε ινδουιστή να αποτεφρωθεί εδώ?
Γενικά η όλη εμπειρία είναι εντυπωσιακή. Βλέπεις να έχουν τυλίξει τον άνθρωπο με κάποια πανιά, τον κατεβάζουν στην κοίτη και τον καίνε. Βλέπεις που καίγεται ο νεκρός και μπορεί να πέσει το πόδι έξω και να το ξαναβάλει κάποιος μέσα, και τότε σου έρχονται πολλά υπαρξιακά ερωτήματα όταν τα βλέπεις αυτά τα πράγματα. Να τονίσουμε επίσης, ότι αν διαβάσει κάποιος και τα Link που έβαλα δίπλα στις φωτογραφίες, οι Ινδοί στην Αγγλία έχουν ζητήσει να γίνεται ανοιχτή καύση νεκρών. Στην Guardian πριν δύο χρόνια είχαν δημοσιευτεί σχετικά άρθρα σύμφωνα με τα οποία κάποιοι ινδοί στην Αγγλία θεώρησαν ότι πρέπει οι Άγγλοι να σεβαστούν τον πολιτισμό τους και να γίνει ανοιχτή καύση νεκρών στην Αγγλία, όχι σε κρεματόριο τηρώντας το έθιμο.
Οι φωτογραφίες σε ταξιδεύουν στην ιερή πόλη στο Βαρανάσι την άνοιξη όπου μπορείς να περπατήσεις στην όχθη ενώ το καλοκαίρι με τους μουσώνες φουσκώνει ο ποταμός η στάθμη του νερού ανεβαίνει και το τοπίο αλλάζει. Σε άλλη φωτογραφία σκηνή από την δέηση της φωτιάς που είναι μια τελετή που την παρακολουθούν ινδουιστές και τουρίστες γίνεται κάθε απόγευμα, με τραγούδια, φωτιές και είναι κάτι εκστατικό.
Στις φωτογραφίες προτραίτου υπάρχει όπως μας εξηγεί ο κ. Γιαννόπουλος μια εικόνα που μπορεί να προκαλεί εντύπωση, πολιτιστικού περιεχομένου, γιατί απεικονίζει ένας μοναχός ινδουιστής ο οποίος καπνίζει τα λεγόμενα τσάρας, που είναι ουσιαστικά ταμπάκο με μαριχουάνα. Για εμάς ίσως είναι εντυπωσιακό αυτό αλλά στον ινδουισμό ένας μοναχός δεν επιτρέπεται να έχει σεξουαλική ζωή, δεν επιτρέπεται να τρώει κρέας, απαρνείται όλα τα υλικά αγαθά, όλη μέρα τρέφεται με φρούτα, λαχανικά, ρύζι ή προσφορές που κάνουν οι άλλοι και προσεύχεται. Μέρος της προσευχής, του διαλογισμού είναι αυτό το τσιγάρο.
Πως σας άφησε να τον φωτογραφήσετε;
-Είχαμε πάει με μια ομάδα άλλων τουριστών από εκεί που μέναμε στην Βομβάη και μας πήγαν σε ένα μέρος εκτός πόλης, που πλέον λέγεται Μομπάη, στο βόρειο κομμάτι της πόλης σε ένα βουνό όπου υπάρχουν κάποιοι βουδιστικοί ναοί. Μπήκαμε εκεί και μας έδειξε αυτός που είχε το ξενοδοχείο το μέρος αυτό, όπου ο μοναχός δεν είχε πρόβλημα να φωτογραφηθεί.
Οι φωτογραφίες διαδέχονται η μία την άλλη όπου αποτυπώνονται εντυπωσιακά ισλαμικά μνημεία. «Η έλευση των Μογγόλων κλπ, έχουν φέρει και ισλαμικό πολιτισμό στην Ινδία. ΠαΡουσιάζω σκηνή από το τζαμί της Παρασκευής, που είναι στο Φάτε πουρ Σίκρι και αυτού του είδους η αρχιτεκτονική που βλέπουμε είναι ινδοισλαμική αρχιτεκτονική, μοιάζει λίγο με ιρανική και έχει και ινδικά στοιχεία»
Οι μετακινήσεις σας πως γινόταν;
-Με τοπικά λεωφορεία κυρίως.Το πρόβλημα είναι όταν παίρνεις πιο εξελιγμένα λεωφορεία, μια ? δύο φορές που δοκίμασα, τρέχουν πάρα πολύ στο δρόμο και είναι κάπως επικίνδυνα, γιατί εκεί οδηγούν πάρα πολύ γρήγορα, ενώ τα τοπικά λεωφορεία είναι πάρα πολύ αργά αλλά έχουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Και στα τρένα υπάρχει πρόβλημα, δεν μπορείς να κλείσεις εύκολα εισιτήρια, πρέπει να κλείσεις 10 μέρες νωρίτερα και είναι όλα κλεισμένα».
Εντυπωσιακό είναι επίσης, βλέποντας εδώ την εικόνα ενός παιδιού, όλη αυτή η λαοθάλασσα κόσμου που είναι εδώ, πηγαίνουν στα σύνορα μεταξύ Ινδίας Πακιστάν, στο Άμριτσαρ. Εκεί είναι το ιερό τέμπλο, ο χρυσός ναός, οι Σιχίτες που είναι μια ξεχωριστή θρησκεία, τη θεωρούν ως η Μέκκα τους. Εδώ συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο, μεταξύ τους οι δύο πόλεις απέχουν 40-50 χιλιόμετρα, είναι πολύ κοντά και κάθε απόγευμα μαζεύονται πολλοί Ινδοί και Πακιστανοί αντίστοιχα πηγαίνουν στα σύνορα και γιορτάζουν το κλείσιμο των συνόρων. Δηλαδή έχουν μια εξέδρα, ξεκινάει με μουσική, κάποια κορίτσια χορεύουν και μετά από λίγο αρχίζει μια πλούσια τελετή, με παρελάσεις, χαιρετισμούς με όπλα όπου οι Πακιστανοί και οι Ινδοί, κουνάνε τις σημαίες τους. Έχει πολύ εθνικιστικό χαρακτήρα βέβαια αυτή η διαδικασία αλλά την χαίρονται πάρα πολύ, χειροκροτάνε, την απολαμβάνουν και μου κάνει εντύπωση ότι τους αρέσει αν και η Ινδία με το Πακιστάν δεν έχουν γενικά πολύ καλές σχέσεις.
Τελικά ο Μάρτιος ενδείκνυται για να ταξιδέψει κανείς εκεί?
-Γενικά ο Μάρτιος μήνας είναι καλός για να ταξιδέψεις στην Ινδία γιατί πετυχαίνεις εκείνη την εποχή την γιορτή των χρωμάτων το Χόλι που γιορτάζουν την άνοιξη οι Ινδουιστές, στο Τζαϊπούρ, την πρωτεύουσα του Ραζαστάν, όπου βάφουν τους ελέφαντες με χρώματα και κάνουν χορούς και είναι γιορτή των ελεφάντων και κατακλύζεται το Ραζαστάν.
Αντίστοιχα στο Ουνταϊπούρ είναι το μέρος που έχει γυριστεί την 10ετία του 1980 η γνωστή ταινία του James Bond την οποία μάλιστα όλα τα ξενοδοχεία το βράδυ την προβάλλουν . Ήμουν πολύ τυχερός επειδή 26 Μαρτίου έπεσα πάνω στο φεστιβάλ Νεβάρ ή αλλιώς Γκανγκαούρ, που γίνεται στην περιοχή του Ραζαστάν όπου ινδουιστές γιορτάζουν την φανέρωση της Παρβάτι που είναι η γυναίκα του θεού Σίβα. Είναι μια γιορτή που συμμετέχουν κυρίως γυναίκες, ακολουθούν μια νηστεία ώστε να καλοπαντρευτούν και εδώ έχουν μια γιορτή με χορούς με κούκλες, όπως ο Σίβα και γύρω είναι οι γυναικείες φιγούρες που συμβολίζουν την Παρβάτι και γενικά είναι μια γιορτή ζευγαρώματος. Οι παντρεμένες ευλογούν το γάμο τους να έχει μακροζωία ενώ οι ανύπαντρες ευελπιστούν ότι θα βρουν κάποιο σύντομα και μάλιστα στα χωριά χρησιμοποιείται και σαν ευκαιρία να γνωρίσει κάποιος την νύφη του. Ένας τύπος βαμμένος με όλα τα χώματα στο πρόσωπο προέρχεται από την γιορτή των χρωμάτων χόλι. Εκεί παίρνουν σκόνες και πετάει ο ένας στον άλλο σκόνες χρωματιστές ή με νερό, γενικά οι σκόνες αυτές παραδοσιακά είναι φυσικό προϊόν, αλλά τα τελευταία χρόνια πάρα πολλοί ινδουιστές χρησιμοποιούν χημικά και έχουν παρατηρηθεί πάρα πολλές φορές και προβλήματα υγείας, παραδοσιακά είναι φυσικά και η γιορτή αυτή έχει ρίζες από τον 7ο αιώνα και γενικά στην Ινδία θεωρείται πολύ διάσημη ως τουριστικός προορισμός, πάρα πολλοί τουρίστες επιλέγουν να πάνε ειδικά για το Χόλι?
Γενικά αν κοιτάξεις το ημερολόγιο έχει πάρα πολλές γιορτές, τον Νοέμβριο έχει μια γιορτή με αγοροπωλησία καμηλών, έχει μια άλλη γιορτή τον Σεπτέμβρη, απλώς τον Μάρτιο επειδή είναι η αρχή της άνοιξης το βλέπουν σαν εκκίνηση πολλών πραγμάτων αν και η Ινδία είναι εντυπωσιακή όλο το χρόνο».
ΘΑ ΔΙΑΡΚΕΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ ΚΑΦΕ ΑΛΛΟΚΟΤΟ
Η έκθεση του Γιώργου Γιαννόπουλου θα παρουσιάζεται στο χώρο του καφέ Αλλόκοτο όλο το καλοκαίρι στην Κομοτηνή κι αξίζει να την επισκεφθείτε. Αν θέλετε να ψαχθείτε περισσότερο ο καλλιτέχνης εκπαιδευτικός μας δίνει όλα τα ερεθίσματα, έχει αναρτημένα τα σχετικά ling ενώ στην ιστοσελίδα του http:eggs-in-art.blogspot.com όπου υπάρχουν και σχετικά βίντεο μπορείτε να περιπλανηθείτε μαζί του και σε άλλος κόσμους μέσω των ταξιδιών του.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
