Βιβλιοπαρουσίαση μέσα από τη γραφή του Θρασύβουλου Ορ. Παπαστρατή
«Το ημερολόγιο του στρατιωτικού μου βίου. Μικρασιατική Εκστρατεία 1920-1922» σε επιμέλεια Περικλή Θ. Κιακίδη και έκδοση του Δήμου Νέου Σιδηροχωρίου, συγκίνησε τον Θρασύβουλο Ορ. Παπαστρατή, που επιχειρεί μέσα σε λίγες γραμμές να μίλησε για τα συναισθήματα που του προκάλεσε όταν το διάβασε.
«Γνώριζα τον αείμνηστο Θεόδωρο Π. Κιακίδη από τα δημοσιεύματα και τις μελέτες του στα «Θρακικά», χωρίς βεβαίως να έχω υπόψη μου περισσότερες λεπτομέρειες από τη ζωή του. Ο Θ.Π. Κιακίδης γεννήθηκε στο Σαμμακόβι, που ήταν ακμαία ελληνική εστία της Ανατολικής Θράκης, κι ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας του τόπου του. Τον Αύγουστο του 1920, μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Θράκης, ο Κιακίδης κατατάσσεται ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό και εντάσσεται στη θρυλική 12η Μεραρχία, που έμεινε γνωστή ως «Ανεξάρτητη» ή «Θρακιώτικη» Μεραρχία. Ο Κιακίδης προωθείται άμεσα στην πρώτη γραμμή του Μικρασιατικού Μετώπου και λαμβάνει μέρος σε όλες της σημαντικές μάχες της ηρωϊκής και άτυχης εκστρατείας. Σκεπτόμενος και εγγράμματος άνθρωπος ο Κιακίδης, κράτησε το προσωπικό του ημερολόγιο με τα γεγονότα τα οποία έζησε και έδρασε από την κατάταξή του στο στρατό μέχρι και την υποχώρηση και το άδοξο τέλος της μικρασιατικής περιπέτειας. Στο βιβλίο αυτό εκδίδεται το ημερολόγιο αυτό, όπως το αντέγραψε ο συγγραφέας του στα 1953, όπου προέβη σε σειρά προσθηκών, δίνοντας του την τελική του μορφή. Είναι προφανές ότι η εποχή μας είναι εντελώς αντιηρωϊκή και χαρακτηρίζεται από την απουσία αξιών, ιδεών και προτύπων. Με αυτές τις σκέψεις, ένοιωσα συγκλονισμένος και ιδιαίτερα συγκινημένος, διαβάζοντας το ημερολόγιο του Κιακίδη.
Σε πολλά του σημεία το κείμενο του Κιακίδη είναι σκληρό. Σκληρά άλλωστε ήταν τα τεκταινόμενα στο μικρασιατικό μέτωπο και ο συγγραφέας δεν είχε σκοπό να παρουσιάσει γλυκερές σελίδες προς τέρψη πιθανών αναγνωστών, αλλά να αποδώσει τα γεγονότα όπως ο ίδιος τα έζησε. Το κείμενο δεν είναι βεβαίως στείρα παράθεση γεγονότων. Είναι πλήρες σκέψεων, συναισθημάτων και κρίσεων του Κιακίδη, που μαρτυρούν συγκρότηση και ώριμο τρόπο σκέψης, αλλά και εξαιρετική πηγαία φιλοπατρία ενός ανθρώπου γαλουχημένου από τα ιδανικά του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που τόσο άδικα χάθηκε.
Το βιβλίο αυτό δε θα είχε εκδοθεί ποτέ, αν δε συνέδραμε ο Δήμος Νέου Σιδηροχωρίου στη Ροδόπη, όπου εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Σαμμακοβιτών προσφύγων, συμπατριωτών του Κιακίδη, αλλά και το προσωπικό μεράκι του δήμαρχου του Κώστα Βαρβάτου, ο οποίος προσέφερε πολλά στον τόπο του και τον πολιτισμό. Δυστυχώς η αυτοδιοικητική ισοπέδωση που έφερε ο «Καλλικράτης», συγχώνευσε και εξαφάνισε το Δήμο αυτόν όπως και πολλούς άλλους.
Σίγουρο είναι ότι στο μέλλον δύσκολα θα εκδίδονται τέτοια βιβλία, καθώς οι νέοι Δήμοι, απρόσιτοι και μακριά από τους πολίτες και τον πολιτισμό, θα λειτουργούν ως ανώνυμες εταιρείες, που θα πρέπει να είναι κερδοφόρες, όπως προστάζουν οι σύγχρονοι Ούννοι οικονομικοί κατακτητές της πονεμένης αυτής γης. Άχρις καιρού…».
«Γνώριζα τον αείμνηστο Θεόδωρο Π. Κιακίδη από τα δημοσιεύματα και τις μελέτες του στα «Θρακικά», χωρίς βεβαίως να έχω υπόψη μου περισσότερες λεπτομέρειες από τη ζωή του. Ο Θ.Π. Κιακίδης γεννήθηκε στο Σαμμακόβι, που ήταν ακμαία ελληνική εστία της Ανατολικής Θράκης, κι ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας του τόπου του. Τον Αύγουστο του 1920, μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Θράκης, ο Κιακίδης κατατάσσεται ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό και εντάσσεται στη θρυλική 12η Μεραρχία, που έμεινε γνωστή ως «Ανεξάρτητη» ή «Θρακιώτικη» Μεραρχία. Ο Κιακίδης προωθείται άμεσα στην πρώτη γραμμή του Μικρασιατικού Μετώπου και λαμβάνει μέρος σε όλες της σημαντικές μάχες της ηρωϊκής και άτυχης εκστρατείας. Σκεπτόμενος και εγγράμματος άνθρωπος ο Κιακίδης, κράτησε το προσωπικό του ημερολόγιο με τα γεγονότα τα οποία έζησε και έδρασε από την κατάταξή του στο στρατό μέχρι και την υποχώρηση και το άδοξο τέλος της μικρασιατικής περιπέτειας. Στο βιβλίο αυτό εκδίδεται το ημερολόγιο αυτό, όπως το αντέγραψε ο συγγραφέας του στα 1953, όπου προέβη σε σειρά προσθηκών, δίνοντας του την τελική του μορφή. Είναι προφανές ότι η εποχή μας είναι εντελώς αντιηρωϊκή και χαρακτηρίζεται από την απουσία αξιών, ιδεών και προτύπων. Με αυτές τις σκέψεις, ένοιωσα συγκλονισμένος και ιδιαίτερα συγκινημένος, διαβάζοντας το ημερολόγιο του Κιακίδη.
Σε πολλά του σημεία το κείμενο του Κιακίδη είναι σκληρό. Σκληρά άλλωστε ήταν τα τεκταινόμενα στο μικρασιατικό μέτωπο και ο συγγραφέας δεν είχε σκοπό να παρουσιάσει γλυκερές σελίδες προς τέρψη πιθανών αναγνωστών, αλλά να αποδώσει τα γεγονότα όπως ο ίδιος τα έζησε. Το κείμενο δεν είναι βεβαίως στείρα παράθεση γεγονότων. Είναι πλήρες σκέψεων, συναισθημάτων και κρίσεων του Κιακίδη, που μαρτυρούν συγκρότηση και ώριμο τρόπο σκέψης, αλλά και εξαιρετική πηγαία φιλοπατρία ενός ανθρώπου γαλουχημένου από τα ιδανικά του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που τόσο άδικα χάθηκε.
Το βιβλίο αυτό δε θα είχε εκδοθεί ποτέ, αν δε συνέδραμε ο Δήμος Νέου Σιδηροχωρίου στη Ροδόπη, όπου εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Σαμμακοβιτών προσφύγων, συμπατριωτών του Κιακίδη, αλλά και το προσωπικό μεράκι του δήμαρχου του Κώστα Βαρβάτου, ο οποίος προσέφερε πολλά στον τόπο του και τον πολιτισμό. Δυστυχώς η αυτοδιοικητική ισοπέδωση που έφερε ο «Καλλικράτης», συγχώνευσε και εξαφάνισε το Δήμο αυτόν όπως και πολλούς άλλους.
Σίγουρο είναι ότι στο μέλλον δύσκολα θα εκδίδονται τέτοια βιβλία, καθώς οι νέοι Δήμοι, απρόσιτοι και μακριά από τους πολίτες και τον πολιτισμό, θα λειτουργούν ως ανώνυμες εταιρείες, που θα πρέπει να είναι κερδοφόρες, όπως προστάζουν οι σύγχρονοι Ούννοι οικονομικοί κατακτητές της πονεμένης αυτής γης. Άχρις καιρού…».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
