ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 31.10.2013

Η σύνθεση, το χρώμα και ο άνθρωπος είναι τα αντικείμενα που με ενδιαφέρει περισσότερο να ζωγραφίζω μέχρι τώρα. Η δομή της εικόνας μου στηρίζεται σε γεωμετρία και χρωματική οικονομία. Ο Δ. Μυτάρας με επηρέασε και με καθόρισε πάνω σε αυτό, όταν το 1995 με πήρε ως ακροάτρια στο εργαστήριο του, ενώ είχα περάσει στη σχολή της Θεσσαλονίκης. Τα έργα μου ξεκινούν πάντα απευθείας πάνω στον καμβά, χωρίς προσχέδιο, με την εικόνα μόνο ενός πραγματικού ζωντανού αντικείμενου, και της κατάστασης που θέλω να απεικονίσω κάθε φορά. Ξεκίνησα κάνοντας σχέδιο με μολύβι. Οι πολλές γραμμές του μολυβιού σε συνδυασμό με τις γραμμές φωτός της γόμας έδωσαν σχήμα σε πρόσωπα και χώρους που συνδυάστηκαν μαζί. Ένωσα ρεαλιστικά στοιχεία με αφηρημένες φόρμες και τυχαία ευρήματα παρατήρησης σε ένα πλαίσιο που απλώνεται με τη φαντασία του θεατή, έξω από το χώρο του τελάρου. Έτσι δημιουργώ διάλογο στο έργο με τον θεατή, ώστε να γίνεται ,το έργο ,το δικό του προσωπικό βίωμα.

Τα πορτραίτα χωρίζονται πάντα σε δυο συναισθηματικές, σχεδιαστικές καταστάσεις που εναρμονίζονται όμως στο ίδιο πρόσωπο και τα συνδετικά του στοιχεία: γραμμές, τονικότητες, σχήματα, χρώμα συνεχίζονται στον χώρο με γεωμετρική- αρχιτεκτονική δομή-σύνθεση του κλασσικού με το αφηρημένο σε όχι κεντρική συνήθως σύνθεση. Τα δέντρα και τα αφηρημένα είναι στην ίδια ακριβώς λογική με τα πορτραίτα. Τα πλακάτα χρώματα δένονται με υπερευαίσθητες τυχαίες λεπτομέρειες, που πλάθονται, μετά από παρατήρηση στο χρώμα ,για να υπάρχει στιβαρότητα, οικονομία και περάσματα, στο βάθος, στο επίπεδο και στο χρώμα. Το πάντρεμα διαφορετικών συστατικών είναι δύσκολο, γιατί αφού προσθέσω,  μετά με άξονες που ¨μετράνε¨ τις ποσότητες των σχημάτων και των χρωμάτων αφαιρώ ό,τι είναι περιττό. Έτσι κάνω αφαίρεση μαζί με λυρική αναφορά στην πρωταρχική μορφή ,ώστε να υπάρξει η πρωταρχική μορφή και έννοια του θέματος, αναγνώσιμη στον θεατή ως μνήμη από κάτι οικείο, ένα φίλο, μια στιγμή βίας, χαράς, λύπης ή και κάτι άλλο δικό του.

Η εικόνα του κάθε έργου δεν είναι άμεσα αναγνώσιμη, θέλει παρατήρηση, ειδικά και γενικά για να γίνει ορατή η ιστορία που διαδραματίζεται κάθε φορά. Αν ας πούμε περιγράψω το πορτραίτο «ΕΥΗ» θα πω ότι : ζωγράφισα την παιδική μου φίλη που την γνωρίζω από το νηπιαγωγείο και είναι μια ήρεμη προσωπικότητα και πάντα συμβατικά χαρούμενη και γελαστή. Στη δεξιά πλευρά του προσώπου κρύβει την αντρική της πλευρά που περιγράφεται εδώ από σκληράδα, καταπίεση, σιωπή, φόβο και γέλιο. Στην αριστερή της γυναίκας υπάρχει γλυκύτητα, ευαισθησία και δύναμη. Στο σύνολο των δυο βλέπει κάνεις ένα ήρεμο χαμόγελο, αγνότητα και ευτυχία. Αυτά συνδυάζονται με μια υποτονική καθημερινότητα, χωρίς εντάσεις, σε σοβαρότητα που ισορροπεί φυσικά χωρίς βία. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς από τον συνδυασμό των χρωμάτων. Υπάρχει σε καίριο σημείο μια λευκή γραμμή κίονας –στήριγμα σταθερό γι αυτήν και την ζωή της ο πατέρας της και μι α κόντρα σε αυτόν και την Εύη (η μαύρη διαγώνια γραμμή )που συμβολίζει την άστοχη πλευρική αντιστήριξη της οικογένειας από ένα άλλο μέλος, της ασυμβίβαστο .

Όλα μαζί διαδραματίζουν μια εικονογράφηση εννοιολογική τελικά με τον κανόνα της γεωμετρίας χρυσή τομή να την εξυπηρετεί.  Αντίστοιχα αργότερα ζωγράφισα τα δέντρα εξελίσσοντας το χρώμα και την μορφή, με αφηγούμενη την πιστοποίηση ότι το δέντρο, επειδή είναι ριζωμένο σε ένα συγκεκριμένο σημείο για χρόνια, καταγράφει στην μνήμη του, που είναι ο κορμός, τα κλαδιά, τα φύλλα ακόμα και η σκιά του, πράγματα τα οποία βιώνει για τον τόπο του και τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά του. Τις  βροχές που το χτύπησαν, τον πόλεμο, το μυστικό, τον αέρα που του έσπασε τα κλαδιά, τα παιδιά , τα τραγούδια που άκουσε σε κάποιο πανηγύρι, μια πυρκαγιά που το τσουρούφλισε και τις επόμενες γενιές παιδιών και τα εγγόνια τους και την μυρωδιά της άνοιξης και όλα αυτά περιγράφονται συμβολικά και απλά. Κάνω λοιπόν μια προσπάθεια να καταγράψω και όχι να περιγράψω τα ζωντανά στοιχεία που βρίσκονται γύρω μου και αντιλαμβάνομαι με οικονομία και αισθητική.