ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 29.08.2012

Με τη ζωγραφική μου επιχειρείται μια υπαρξιακή και ψυχολογική αναζήτηση του εικαστικού χώρου έξω από τον στενό χρονικό τοπικό προσδιορισμό του. Με απασχολεί η αφήγηση της προσωπικής μου ιστορίας μέσω της γραφής, των μεγάλων σχημάτων, των τονικών διαβαθμίσεων και του πλασίματος των υλικών μου. 

Τα υλικά που κυρίως χρησιμοποιώ είναι το κάρβουνο και το λάδι – το κάθε ένα από αυτά με οδηγεί σε διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Στα έργα με κάρβουνο θέλω να διατηρώ τη επαφή με την επιφάνεια πράγμα που με ωθεί να δουλεύω με τα δάχτυλα απευθείας πάνω στο χαρτί. Αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη πυκνότητας του υλικού και μια αίσθηση διάφανη και αέρινη. Το λάδι αντίθετα, όπως το χρησιμοποιώ, είναι πυκνό και συμπαγές πάνω στην επιφάνεια και στα έργα αυτά με ενδιαφέρει περισσότερο η άμεση επαφή με το υλικό αυτό καθαυτό και λιγότερο η ζωγραφική επιφάνεια, η υφή λοιπόν γίνεται το κυρίαρχο εκφραστικό μέσο για την απόδοση του θέματος μου. 

Σχεδόν μόνιμο θέμα των εικόνων μου ειναι το τοπίο. Το κάθε τοπίο όμως που ήταν αφετηρία για τη δημιουργία τους γίνεται ένα πεδίο αφαίρεσης. Απογυμνωμένα απο τις λεπτομέρειές τους ανάγονται σε δύο βασικά επίπεδα για να μετασχηματιστούν τελικά σε αρχετυπικές εικόνες, άχρονες και ουτοπικές. Το τελικό αποτέλεσμα που εμφανίζεται δεν υπάρχει εξ’ αρχής καθορισμένο με σαφήνεια, αλλά αποκρυσταλλώνεται και νοηματοδοτειται σιγά σιγά κατά τη διαδικασία της δημιουργίας του έργου.

 

Οι αναφορές μου πηγάζουν από τις μνήμες, τις εμπειρίες και τις σκέψεις μου. Προσπαθώ να τις αναγνωρίσω και να τις εκφράσω και σ? αυτήν την προσπάθεια ένα μεγάλο στήριγμα είναι η ενασχόληση μου με την φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και την ποίηση. Το πέρασμα μου επίσης απο την Σχολή Καλών Τεχνών και ειδικά από το εργαστήριο του καθηγητή Τάσου Χριστάκη με βοήθησε να ερμηνεύσω την προσωπική μου αφήγηση με εικαστικό τρόπο και να κατανοήσω την ζωγραφική επιφάνεια. Οι συζητήσεις μου με τον ζωγράφο και καθηγητή Βαγγέλη Δημητρέα με ώθησαν στο να αντιληφθώ την πολλαπλότητα των ερμηνειών της εικαστικής μορφής. Από την ιστορία της τέχνης οι εποχές και τα κινήματα που με επηρρέασαν ιδιαίτερα είναι η τέχνη της αρχαίας Αιγύπτου, η Κινέζικη τέχνη, τα κινήματα του ρομαντισμού και του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και καλλιτέχνες όπως ο Γκόγια, ο Βερμέερ, ο Τέρνερ, ο Ρόθκο και ο Κέντριτζ. 

Δυο ποιητές που επέδρασαν άμεσα στις εικονοπλασίες μου είναι ο Κωνσταντίνος Καβάφης και ο Σεημους Χήνυ. Ο πρώτος σχετίζεται με την ερμηνεία του χρόνου όπως τον αντιλαμβάνομαι στο έργο μου και ο δεύτερος με την υλικότητα της εικαστικής μορφής. Η παράλληλη ενασχόληση μου με την θεοσοφία με έχει βοηθήσει να αποστασιοποιηθώ από την ρεαλιστική όψη των αντικειμένων για να προκύψει όσο γίνεται η πρωταρχική τους έννοια. Το έργο μου εξάλλου βασίζεται στην ανάγκη μου να υλοποιήσω και να αποκαλύψω την πρωταρχική ιδέα και να αναζητήσω την εικόνα μου μέσα από τον εικαστικό διάλογο παρά από την ρεαλιστική αποτύπωση των πραγμάτων. Η εικόνα αυτή ακολουθεί τελικά την δική της πορεία μέσα στον χρόνο. Δεν παύει όμως να αποτελεί ένα συγκεκριμένο σημείο αναφοράς της καλλιτεχνικής παρουσίας του δημιουργού.