ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 29.05.2013

Φώτης Σαρρής 1937-2011. Απουσία πικρή… εισήλθε σε σύννεφου σκάφανδρο να ταξιδεύει ψυχή, επί σαράντα ημέρες προς αντάμωση της παρέας των αιρετικών Σαχτούρη, Γκόρπα, Παπαδίτσα, Σινόπουλου, Λειβαδίτη, Θεοδωρόπουλου, Αλεξάνδρου, Τσίρκα, Αναγνωστάκη, Καρούζου, Κατσαρού, Ζάρκου, Χάκα, Χατζή, Λουντέμη, Ρίτσου? έτσι αισθάνομαι τον ζωγράφο, συνδαιτυμόνα τους. Εκεί και οι αριστοτέχνες,... ο δάσκαλός του Σαραφιανός, ο Διαμαντόπουλος.., Κατράκη, Μαραγκοπούλου, Βλαχόπου...λος? η Ιφιγένεια Λαγάνα?

Και αν τον θέλουν, κοπιάροντας αβασάνιστα, οι συντάκτες όλων των έντυπων, το δελτίο τύπου ανακοίνωση θανάτου (αποστολή θλιβερή κομματικού μηχανισμού, του Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας ) έτσι ώστε όλα να συνοδοιπορούν παρουσιάζοντάς τον ως στρατευμένο της μεταπολεμικής τέχνης, επειδή, λένε, «ζωγράφιζε σταθμούς, περίπτερα, εργοστάσια κ.ά.» διατηρώντας «εναργές το ενδιαφέρον του για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα»?μην παγιδευτείτε, δεν είναι αυτός ο Φώτης Σαρρής και ας επιμένουν?. Αγνοούν το έργο του Σαραφιανού και το πώς συνομιλεί με αυτό ο Φώτης Σαρρής?αγνοούν το έργο του Ζωρζ Ρουό (1871-1958) και πώς συνομιλούν μαζί του και οι δύο.

?.και αν τον θέλει πεισματικά έτσι η μεροκαματιάρα δημοσιογραφική κριτική και ο κάθε διαβρωτικός μηχανισμός, τους απαντώ, ναι, αριστερός ήταν ο στοχασμός του μα αιρετικός ο εικαστικός του λόγος απέναντι σε κάθε τι δογματικό? γι αυτό αγωνιωδώς το κόμμα προσπαθεί και δεν μπορεί να τον στεγάσει με αποτέλεσμα να τον προσφέρει στην καύση της εφήμερης δημοσιογραφικής βαρβαρότητας ως αγγελτήριο θανάτου.

Η δογματική αριστερά θεωρούσε αιρετικά, μέχρι τα όρια της εκτροπής, τα προαναφερόμενα παιδιά της και ας είχαν κάνει κάποια, πολλά χρόνια φυλακή ως πολιτικοί κρατούμενοι. Δεν έβλεπε τα νήματα του λόγου και του έργου τους προς το μέλλον? και ας τα αποζητούσε μετά, ακολουθώντας στενάζουσα με στεφάνια νηπενθή τις κηδείες τους, με την ελπίδα να επαναφέρει το έργο τους στους κόλπους της. Ο Φώτης Σαρρής αγνοήθηκε εν ζωή και παραγκωνίσθηκε απαράδεκτα από τα έντυπα κομματικά «μέσα»? έτσι νομίζω.

Στην θύμησή μου έρχεται η πληροφορία της νιότης μου: ‘?Η τιμωρία που επέβαλαν στον Άρη Αλεξάνδρου οι δογματικοί σύντροφοί του ήταν η απαξία του λόγου’? - μου το εμπιστεύθηκε δίνοντάς μου την γαλλική έκδοση του «Κιβωτίου» του Άρη Αλεξάνδρου, ο δια βίου αιρετικός Γιάννης Ρίτσος (και ας νομίζουν ότι το 1973 τον επανέφερε στην δογματική αριστερά ο φίλος του Λουί Αραγκόν - του είχε υποσχεθεί το βραβείο Ειρήνης του Λένιν που τιμήθηκε με αυτό το 1977). 

Ο Αλεξάνδρου παρέμενε πεισματικά εκτός κομματικών οργανώσεων απόμακρος από τον κομματικό δογματισμό. Λέει κάπου ο ίδιος: «Είμαι προδότης για τη Σπάρτη και για τους είλωτες Σπαρτιάτης» και αλλού «Για την ομάδα ήμουν ύποπτος πάντα σαν την αλήθεια». Με τη δικτατορία φεύγει για το Παρίσι όχι από τον φόβο μιας νέας σύλληψης αλλά με το φόβο εκείνης της εντός της φυλακής τρομαχτικής από τους συντρόφους του απομόνωσης –δεν του μιλούσε κανένας?.κανένας δεν του μιλούσε και στο Παρίσι... Είχε γνωρίσει, όπως γράφει η Λίζυ Τσιριμώκου «την αμείλικτη καταδίωξη από το κράτος της Δεξιάς, το ανάθεμα και την κατασυκοφάντηση από την επίσημη Αριστερά».

Φώτης Σαρρής, ο ζωγράφος του εικαστικού αισθήματος της μαύρης κηλίδας, της χειρονομίας, των ιδεών? με αυτά απάντησε ως κριτική παρέμβαση στα εικαστικά βαριετέ στα μικρά, στα μισαλλόδοξα. 

Πρώτος του δάσκαλος ο ζωγράφος Πάνος Σαραφιανός (1919 - 1968). Ναι, αυτό αρκεί ως θεωρημένο διαβατήριο επόμενης ζωής? Αρκεί να συναισθανθείς ότι με το έργο σου είσαι απέναντι σε αφελείς συναισθηματισμούς κομματικών μηχανισμών. Στράτευσε εαυτόν ο Φώτης Σαρρής και όχι το έργο του, που το ταξίδεψε σε ??ένδον?? κραυγή? σε αυτονομημένη τέχνη.

Ο Φώτης Σαρρής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Το 1956 στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών αποφοίτησε από το εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη. Ιδρυτικό μέλος του «Μορφωτικού Ομίλου Νέων». Μετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα, συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Συναδελφική», ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Πρωτοπορία» και συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας «Πρωτοποριακή συναδελφική».

Πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Σπουδαστών Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Διακρίθηκε με το Α' βραβείο ζωγραφικής στην έκθεση των σπουδαστών που διοργάνωσε ο σύλλογος και το 1962 και 1963 πήρε δύο δεύτερα βραβεία στην 1η και τη 2η, αντίστοιχα, Πανελλαδική Έκθεση Νέων, ενώ στην 3η (1965) πήρε Α' βραβείο για το έργο του «Αντίσταση».

Εργάσθηκε σαν εργατοϋπάλληλος στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, στο Τμήμα Αντιγράφων.

1967 «Νέες μορφές» πρώτη του ατομική έκθεση, πριν τη δικτατορία, με θέμα το θάνατο του αγωνιστή Σωτήρη Πέτρουλα και με προλογικό κείμενο της Βάσως Κατράκη στον κατάλογο. 1973 γκαλερί «Ωρα». Συμμετείχε στην ομάδα δημιουργίας της συνεταιριστικής αίθουσας εκθέσεων «Κέντρο Εικαστικών Τεχνών», που διαλύθηκε μετά τη μεταπολίτευση. 

Εκθέτει σε φεστιβάλ, δήμους και σε δραστηριότητες της «Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης» (υπήρξε μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της, μαζί με τον Γιάννη Γαϊτη).

1981 Μέλος της «Επιτροπής Αγώνα» των εικαστικών καλλιτεχνών, για την αλλαγή του νόμου του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.

1978 γραμματέας και πρόεδρος της Ένωσης Πτυχιούχων Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών και μέλος του διορισμένου Δ.Σ του ΕΕΤΕ. Με την ψήφιση νέου νόμου για το ΕΕΤΕ (1981), εκλέχθηκε γενικός γραμματέας του πρώτου Δ.Σ του φορέα, και μετά μέλος του Δ.Σ. Αργότερα, εκλέχτηκε μέλος των επιτροπών κατάταξης και κρίσης για την εγγραφή νέων μελών του ΕΕΤΕ. Το 2001, εκθέτει στην αίθουσα τέχνης «Χρυσόθεμις».

Επίλογος «Αγαπάω τον τόπο μου, τους ανθρώπους του και τον πολιτισμό τους. Ανήκω σ? αυτούς και τη γενιά μου, τη γενιά του πολέμου. Πείνασα και έκλαψα και έμαθα να φυλάγομαι από τις σφαίρες των Αγγλικών αεροπλάνων τρέχοντας με τον πατέρα μου σε ??ΝΤΟΥ?? κουβαλώντας ξύλα για τη φωτιά του σπιτιού μου το 1944. Η γενιά μου είναι παρεξηγημένη, ακατανόητη για τους νεώτερους και πολύ ??ριγμένη??- σήκωσε όμως το κεφάλι σε δύσκολους καιρούς, πράγμα που σήμερα λίγοι το θυμούνται, σε μια εποχή χυδαίου υλισμού, βολέματος, καριερισμού» - Φώτης Σαρρής (από το βιβλίο του «Φώτης Σαρρής, ζωγραφική πορεία 1956-1983»)