ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 27.02.2013

Αν και μου είναι αρκετά δύσκολο να μιλήσω για τη δουλειά μου, θα προσπαθήσω, όσο πιο σύντομα και ουσιαστικά μπορώ, να εκθέσω ορισμένα χαρακτηριστικά της. Φυσικά, εννοείται ότι πρόκειται για χαρακτηριστικά που «ανακάλυψα» εκ των υστέρων, με την ευγενική συμπαράσταση ειδικών και μη, γιατί, όταν εκφράζομαι εικαστικά, λειτουργώ μάλλον αυθόρμητα, χωρίς συγκεκριμένο αυτοέλεγχο ή σκοπό να συμπορευτώ με τα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα. Εξάλλου, ανεξάρτητα από τις προθέσεις ή τους υψηλούς στόχους που θέτει ο κάθε καλλιτέχνης, ένα έργο, από τη στιγμή που ολοκληρώνεται, ακολουθεί τη δική του πορεία, αποκτά τη δική του αυτάρκεια και αξία, οι οποίες τον «υπερβαίνουν» είτε θετικά είτε αρνητικά. Επομένως οι αυτοεκτιμήσεις κάθε δημιουργού είναι υποκειμενικές και αμφισβητούμενες.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα παραπάνω, οφείλω να αποσαφηνίσω ότι πάνω απ? όλα αισθάνομαι ζωγράφος, αν και κατά καιρούς ασχολούμαι και με τη γλυπτική, τις κατασκευές ή τη βιντεοτέχνη. Στα έργα μου πρωταγωνιστούν περίεργα ανθρωπομορφικά και ζωομορφικά πλάσματα, καθώς και κατακερματισμένα σώματα, πρόσωπα ή προσωπεία. Πιο συγκεκριμένα, στα έργα μου προσπαθώ να εκφράσω τα στάδια διαμόρφωσης τής αέναα μεταλλασσόμενης προσωπικής ταυτότητας. Η ανίχνευση αυτή της ταυτότητας –κυρίως της γυναικείας? κάνει το συνολικό έργο μου να μοιάζει με ψυχογραφικό λαβύρινθο από μεταλλαγμένα ή κατακερματισμένα σώματα. Στο έργο μου προσπαθώ να καταγράψω με όση περισσότερη φυσικότητα είναι δυνατόν την παιδική αθωότητα και τα σκοτεινά μου βιώματα, βιώματα που μπορεί να διαθέτει ο καθένας. Έτσι η τρυφερότητα αναιρείται από τον τρόμο, η αθωότητα από τη σκληρότητα, το απλό και καθημερινό από το αλλόκοτο και ούτω καθεξής. Δηλαδή γενικά, στα έργα μου κυριαρχούν αντιφατικές και αντιθετικές ιδέες και μορφές, που συνδιαλέγονται ή συγκρούονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα που αποπνέει μαύρο χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση. Επίσης, με ενδιαφέρει πολύ η σεξουαλικότητα, εφηβική και παιδική, ανθρώπινη και ζωώδης. Γι? αυτό το λόγο χρησιμοποιώ συχνά ζωομορφικές αλληγορίες. 

Πιστεύω ότι τα καλλιτεχνικά ρεύματα που έχουν επηρεάσει το έργο μου, συνειδητά ή υποσυνείδητα, είναι πολλά. Μερικά από αυτά είναι ο σουρρεαλισμός, ο κυβισμός, η ποπ αρτ, ο μεταμοντερνισμός και τα κόμιξ. Αφομοιώνοντας δημιουργικά ό,τι μπορώ να εξορύξω από έργα παλαιότερων  καλλιτεχνών, προσπαθώ να είμαι ειλικρινής και να εκφράζω αυτό που με αφορά προσωπικά. Εξάλλου, όπως είναι κοινώς παραδεκτό πλέον, το προσωπικό εκφράζει και το συλλογικό, οπότε πιστεύω ότι το έργο μου, είτε θεωρηθεί καλό είτε κακό, εκφράζει κάτι από την εποχή μας. Συνεπώς, η ειλικρίνεια είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία ενός έργου τέχνης που ξεχωρίζει, γι? αυτό προσπαθώ να είμαι αληθινή. Βέβαια, αναφέρομαι στη «δική μου αλήθεια», δεδομένου ότι κάθε δημιουργός, ακόμα κι όταν εκφράζει γεγονότα και αισθήματα πέρα και έξω από τον ίδιο προσωπικά, στο τέλος βάζει στο έργο του τη δική του σφραγίδα.

«Η δική μου αλήθεια» λοιπόν, καλώς ή κακώς, είναι πολύ προσωπική και εκφράζεται αυτόματα, χωρίς αυτολογοκρισία ή άλλους περιορισμούς. Αυτή η διαδικασία, αν και συνοδεύεται και από θεραπευτικές ιδιότητες, συχνά αναμοχλεύει και εκθέτει σε δημόσια θέα, εμμέσως πλην σαφώς, οδυνηρά βιωματικές σχέσεις, τις οποίες συνήθως κρατάει κανείς καλά φυλαγμένες μέσα του από φόβο να μη διαταραχθεί η προσωπική του ασφάλεια και ισορροπία.

Προσωπικά, αυτός ο φόβος δε με απασχολεί, αν και από τότε που άρχισα να πρωτοζωγραφίζω, τεσσάρων ή πέντε χρονών, και μέχρι σήμερα ακόμα, η μητέρα μου μου επαναλαμβάνει συχνά ότι, αν δε ζωγράφιζα, δε θα μάθαινε ποτέ τι μου συμβαίνει, γιατί κλεινόμουν στον εαυτό μου σαν στρείδι και μιλούσα σπάνια. Συγκεκριμένα, μελετούσε κάθε φορά τις ζωγραφιές μου, καταλάβαινε ακριβώς σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκομαι και ρύθμιζε ανάλογα τη συμπεριφορά της για να με βοηθήσει. Επομένως, τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση, η ζωγραφική με έσωσε από πολλές δυσάρεστες καταστάσεις.

Εν πάση περιπτώσει, πέρα από τέτοιου είδους αναφορές και εμπειρίες, έχω την εντύπωση ότι κάθε εικαστικό έργο, όσο προσωπικό κι αν είναι, εμπεριέχει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και αρκετά στοιχεία από την εποχή που δημιουργήθηκε. Παρ? όλ? αυτά πιστεύω ότι ο βασικός πυρήνας της δουλειάς των καλλιτεχνών ήταν πάντα και θα είναι το δίπολο έρωτας και θάνατος. Νομίζω πως  ό,τι και να γράψω αυτό το δίπολο περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε αυτό που προσπαθώ να κάνω.

http://stavroulapapadaki.gr/

http://stavroula-papadaki.blogspot.com