Η έκσταση είναι το ζέσταμα του σώματος Η δημιουργία είναι ένα τελετουργικό. Μια διαδικασία που οδηγεί σταδιακά στην έκσταση ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Σήμερα η τέχνη είναι μια. Δεν υπάρχει ζωγραφική, υπάρχει μουσική, δεν υπάρχει χορός ...όλα έγιναν ένας πολτός..! Κάποιοι αυτό το θεωρούν παρακμή...κ όμως...είναι η ευκαιρία μας να κολυμπήσουμε στα βαθειά με περισσότερη ελευθερία από οποτεδήποτε άλλοτε.
Οι κατηγοριοποιήσεις μάς φυλάκιζαν. Οι "με το στανιό" ταυτότητες, που δεν μάς επέτρεπαν να δούμε πιο πέρα από τη μύτη μας. Ναι… ζωγραφίζω, κι όμως ...όταν το κάνω, νιώθω σα να παίζω μουσική, σα να χορεύω. Παίζω μουσική σα να ζωγραφίζω και παει λέγοντας. Έχω αρχίσει να εμπιστεύομαι ελάχιστα κάθε είδους καλλιτεχνική εκπαιδευτική συστηματοποίηση (ειδικά τώρα έχει ξεφύγει τελείως το πράγμα, που πολλοί πιστεύουν οτι καλό είναι οτιδήποτε έχει μια επιφανειακή πρωτοτυπία). Νομίζω οτι υπάρχει στα πράγματα μια "εσωτερική κόλλα", που τα συνδέει και τα σταθεροποιεί. Όλα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, όλα κινούνται το ίδιο.
Ένας καλλιτέχνης, ξεκινώντας να αντιλαμβάνεται και να ψηλαφίζει αυτόν τον εσωτερικό κανόνα, μαθαίνει ταυτόχρονα να σπάει τα δεσμά που ο ίδιος είχε επιβάλει μέχρι τότε στον εαυτό του. Η ηδονή που αντλεί κανείς ανακαλύπτοντας το ενδιάμεσο των πραγμάτων - την εσωτερική αυτή κόλλα- παντού, σε όλες του τις προσπάθειες και ανησυχίες, είναι γιγαντιαία. Εμένα δεν με ενδιαφέρει να λέγομαι αφηρημένος, δε με ενδιαφέρει να λέγομαι μεταμοντέρνος, εξπρεσιονιστής, ρεαλιστής, ντανταϊστής, παραστατικός ...ούτε ζωγράφος ούτε μουσικός ούτε τίποτα από αυτά. Δεν με ενδιαφέρει να λέγομαι. Με ενδιαφέρει να ανακαλύπτω παντού, την "ποιητική" των πραγμάτων, το λόγο, που κάνει μια εικόνα, μια χούφτα ήχους, κινήσεις... ωραίους, που τους κάνει να προκαλούν ηδονή στην όραση, στην ακοή και στην αφή. Αυτή η ποιητική είναι η ίδια παντού... πιθανόν να ’ναι η νομοτέλεια της ύπαρξης ...που κανένας φυσικά δεν μπορεί να προσδιορίσει, να επεξηγήσει, να περιγράψει ...θα χάσει το χρόνο του ...αλλά μπορεί να νιώσει, όταν νιώθει ότι κάτι μπήκε στην κατάλληλη θέση, δίπλα σε κάτι άλλο... όταν υπάρχει μεταξύ των δυο, η ακόμα καλλίτερα, περισσότερων πραγμάτων , αυτή η «κόλλα». Ούτε παρθενογένεση υπάρχει...για αυτό έχουμε τις αισθήσεις? για να αφουγκραζόμαστε? για να μπορεί να μας μεταλλάξει, κάτι απ? έξω? (αρκεί να το αφήσουμε). Δεν έχω βρει μέχρι στιγμής άλλο τρόπο να "πράττω", παρά μόνο αφουγγραζόμενος τα πράγματα γύρω μου και αντλώντας ηδονή και θαυμάζοντας τις ανθρώπινες κατασκευές από το 30.000 πχ μέχρι χθες. Ναι... φυσικά και επηρεάζομαι από άλλους... θέλω και εγώ να προκαλέσω την ίδια ηδονή.
Ως μέσο τώρα για να κατασκευάσω κάτι, χρησιμοποιώ τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Δηλαδή αυτό σημαίνει ότι δεν προσχεδιάζω τίποτα. Ότι γίνεται, γίνεται τώρα, ασχέτως αν έχω κάποια συγκεκριμένη επιθυμία η οποία συνήθως αλλάζει ή εκτοπίζεται και δημιουργείται μια καινούρια πριν τελειώσει η κατασκευή. Ελεύθερος αυτοσχεδιασμός ΔΕΝ σημαίνει ευκολία ή ασυδοσία. Το αντίθετο μάλλον. Θέλει γερά νεύρα για να βρει κανείς τη δύναμη να επιλέξει μεσα από άπειρες ευκαιρίες και δυνατότητες, αυτές που τον αφορούν. Επίσης βασικό είναι ότι δεν έχω έτοιμους τυποποιημένους περιορισμούς ή συγκεκριμένους κανόνες... πρέπει να τους διαλέξω εγώ... και βεβαία δεν είναι πάντα οι ίδιοι (όσον αφορά στην κατασκευή... όσον αφορά στο ποιητικό αποτέλεσμα, είναι πάντα το ίδιο, όταν και αν προκύπτει). Με ενδιαφέρει να ελέγχω τη διαδικασία (όχι από πριν, αλλά εκείνη τη στιγμή), αλλά ταυτόχρονα το αποτέλεσμα να μην είναι, αυτό που εύκολα και γραφικά λέγεται «δικό μου». Θέλω δε θέλω, δεν μπορώ να αποφύγω τον εαυτό μου αν με κατακλίσει η έκσταση της διαδικασίας της κατασκευής. Το αποτέλεσμα μάλλον έχει να κάνει με τη σύνδεση των πραγμάτων... πρέπει να θυμίζει και κάτι έξω από μένα... να ναι ζωντανό... να μην είναι «εγώ» να ‘ναι «αυτό». Ένας ζωντανός οργανισμός που έχει την ικανότητα να επηρεάσει και να κινητοποιήσει. Η έκσταση είναι το ζέσταμα του σώματος, η αίσθηση του μουδιάσματος. Αν κάποιος είναι κρύος (κάτι που καταφέρνει η άκρατη λογική) θα κατασκευάσει κρύα έργα. Η δημιουργία είναι ένα τελετουργικό. Μια διαδικασία που οδηγεί σταδιακά στην έκσταση. Στο «ζέσταμα» του σώματος . Το βλέπω καθαρά αυτό σε άλλες κουλτούρες, πιο "ελεύθερες" σε σχέση με τη εκλογίκευση των πραγμάτων
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1999 έως το 2005. Παράλληλα μελέτησε πρακτικές ελευθέρου αυτοσχεδιασμού μέσω του χορού και της μουσικής. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και στα Τρίκαλα. Δύο κάνει ατομικές εκθέσεις. Επίσης παρουσιάσεις performance ελεύθερου αυτοσχεδιασμού.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
