ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 24.10.2012

Ο Πλάτων έλεγε : «η τέχνη είναι μια απάτη όπου ο απατών είναι ειλικρινέστερος του μη απατώντος  κι ο απατώμενος σοφότερος του μη απατουμένου». 

Για να είναι επιτυχημένο ένα έργο τέχνης κατά την γνώμη μου πρέπει να μπορεί να  ταξιδέψει, να  γοητεύσει, να μαγνητίσει ή να αναπτύξει έναν διάλογο με τον θεατή.

Ούτε η δεξιοτεχνία στην παραστατικότητα , ούτε το πυροτέχνημα στην έμπνευση φτάνουν από μόνα τους για να προκύψει κάτι ιδιαίτερο. 

Η έμπνευση που με επισκέπτεται πριν το ζωγραφικό έργο έχει να κάνει τόσο με τα βιώματα της καθημερινότητας, όσο και με καλλιτέχνες που σημάδεψαν τη ζωή μου, εικαστικούς αλλά και άλλους .

Για παράδειγμα εξίσου σημαντικός είναι για μένα  ο Τσαρούχης κι ο Χατζιδάκις; 

Είναι αλήθεια ότι και στο απώτερο και στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν πολλές περιπτώσεις καλλιτεχνών που θαύμασα, τόσο εδώ, στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Σημαντικοί καλλιτέχνες για διαφορετικούς λόγους ο καθένας είναι για μένα  ο Μόραλης , ο Τέτσης, ο Μαυροίδης, ο Λύτρας , η Ναταλία Μελά, η Λήδα Κοντογιαννοπούλου, ο Χάρης Λάμπερτ , ο Ηλίας Παπανικολάου κι ο Στέλιος Αλεξάκης, η Ειρήνη Κανά, η Νίκη Νικολαίδη, ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Toulouse Lautrec, ο Van Gogh, ο Willem De Κooning, o Picasso,o David Hockney, o Lucien Freud κι άλλοι πολλοί.   

Σίγουρα όμως δεν με αφορά η αναδιατύπωση ξενόφερτων εικόνων με την πρόθεση να τα παρουσιάσω ως δικά μου, ούτε η θεματολογία της σύγχυσης, κάτι που επιχειρείται   πολύ συχνά τις τελευταίες δύο δεκαετίες από επιμελητές , θεωρητικούς και καλλιτέχνες.

Επίσης παρατηρώ ότι υπερτιμάται ένα ζωγραφικό έργο μόνο και μόνο επειδή έχει πολιτική χροιά ή επειδή είναι «στρατευμένη τέχνη».

Το ίδιο έχει συμβεί εδώ και τόσα χρόνια με την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, κλπ –πόσοι και πόσοι δεν αγκιστρώθηκαν στα χρόνια της χούντας;

Η τέχνη μπορεί να προκύψει και μέσα από κοινωνικά ζητήματα και μέσα από την ίδια μας την ανάγκη να δημιουργήσουμε, να εκτονωθούμε, να αυτοθεραπευτούμε.

Στην ζωγραφική μου δεν υπάρχει προσχέδιο και συχνά αλλάζει το θέμα κατά την διαδικασία .Την  διαδικασία αυτή την απολαμβάνω ταυτόχρονα ως πνευματική και ως χειρωνακτική. Θεωρώ πως χρειάζεται μια ισορροπία ανάμεσα σ’αυτές τις δυό πλευρές. Εξίσου σημαντική είναι και  η κινητικότητα του καλλιτέχνη και η απομάκρυνσή του κατά την παραγωγή του έργου του.

 Όπως έλεγε κι ο Ρίλκε "η τέχνη παράγεται στην σιωπή".  Οι καλλιτέχνες που επικοινωνούν με την δουλειά μου αγαπούν κι αυτοί το χρώμα και το φως. Τους ενδιαφέρει να αποτυπώσουν την εικόνα, όχι πώς θα προωθηθεί η δική τους εικόνα. Δεν είναι από τους στόχους τους να είναι στο επίκεντρο, αλλά να εξελίσσεται η δουλειά τους. Αν και πολύ συχνά δεν συμφωνώ με τις ορολογίες και τους χαρακτηρισμούς, καταλαβαίνω ότι πολύς κόσμος θέλει να κατηγοριοποιεί. Στα έργα μου λοιπόν βλέπω κάτω απ?αυτό το πρίσμα, πως συνυπάρχουν ο ιμπρεσσιονισμός, ο εξπρεσσιονισμός κι η αφαίρεση.

Βλέπω πως ανάλογα το υλικό ή το αντικείμενο της μελέτης, η δουλειά μου διαφέρει  κι αυτό το στοιχείο δεν με τρομάζει. Ξέρω πως υπάρχει έντονη επιφύλαξη σε πολύ κόσμο σε σχέση με αυτές τις διαφορές αλλά για μένα ένα διαφορετικό υλικό ή ένα διαφορετικό θέμα είναι μια ξεχωριστή κατάσταση κι απαιτεί άλλους χειρισμούς. Η επαφή μου με τη φύση έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό τα θέματά μου. Δεν έπαψα ποτέ να ζωγραφίζω έξω κάποια μικρά σε διάσταση έργα  κι αυτό πιστεύω ότι είναι πάντα μια καλή άσκηση. Ζωγραφίζοντας μοντέλο στο παρελθόν η αίσθηση που έβγαινε ήταν περισσότερο  εκρηκτική. Αδρές πινελιές, σπάσιμο της φόρμας κι έντονη εξπρεσσιονιστική γραφή τώρα πια έδωσαν τη θέση τους σε μια διάθεση για περισσότερη παραστατικότητα. Με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για πρόσωπα οικεία να τα αποδώσω πιο πιστά. Αντιθέτως όταν πρόκειται για άλλες περιπτώσεις με ενδιαφέρει κυρίως η κίνηση και λιγότερο τα χαρακτηριστικά της μορφής. Προσπαθώ  μ?αυτόν τον τρόπο να αποφύγω τον κίνδυνο της περιγραφικότητας. Η ανθρωποκεντρική ζωγραφική ασκεί και σε μένα μια έντονη γοητεία. Όμως δεν είναι αποκλειστικότητα η ανθρώπινη μορφή. Χαίρομαι να ζωγραφίζω επίσης και τα  ζώα.

Στην χώρα μας το αστικό τοπίο αναπτύχθηκε απότομα και άναρχα. Η τέχνη αυτό το παράδοξο το μεταφέρει ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνη. Εγώ για παράδειγμα, όταν ασχολούμαι με το αστικό τοπίο, βλέπω ότι τότε  είναι που η δουλειά μου καταφεύγει περισσότερο στο χιούμορ και στην φαντασία, στοιχεία που χρειάζεται εξίσου ή και περισσότερο από την απλή παρατήρηση.  Ίσως όμως το χιούμορ και την φαντασία δεν την χρειάζεται μόνον ο καλλιτέχνης για να αποδώσει αυτό το θέμα, αλλά και για να επιβιώσει σε αυτόν εδώ τον κόσμο.