ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 24.07.2013

Όποτε σκέφτομαι τη ζωγραφική ως γραπτό οραματίζομαι ένα κείμενο γεμάτο ερωτήσεις. Ο σκοπός τους δεν είναι ούτε η κατάφαση ούτε η άρνηση αλλά το σοκ της υπενθύμισης πως 

δεν υπάρχουν σιγουριές. Η ιδέα της αποκήρυξης της συνήθειας, του οικείου, της άνεσης ήταν πρωταρχική, η αναγκαία συνθήκη για να δω καθαρά. Εφυγα απο την Ελλάδα σχεδόν αμέσως μετά τις σπουδές μου με την συνείδηση πως αυτό που με προσδιόριζε θα γινόταν πιο εύκολα φανερό χωρίς το κάλυμα της ταυτότητας, εννοώντας την σιγουριά του ανήκειν. Οταν όλα πρέπει να τα εξήγεις χωρίς την βοήθεια της αναφοράς σε κοινά βιώματα, από το όνομά σου μέχρι την αντίληψή σου για το σχέδιο ή ακόμα και τις ιδέες σου για τον ρόλο ή την μοίρα τού καλλιτέχνη, αναγκαστικά βρίσκεις κάποιες προσωπικές αλήθειες που διαμορφώνουν μια βάση, η οποία όμως δεν αντιστοιχεί ούτε στο παλιό οικείο ούτε στο νέο πλέγμα συνηθειών που αναπόφευκτα δημιουργούνται. Ευτυχώς η αντίληψή μας είναι μια ανοιχτή φόρμα που χωράει και το απτό και το άυλο. Απαιτεί κόπο το να διαλέξεις τι σε αφορά και ακόμα περισσότερο το να καταφέρεις να αναπαράγεις την επιλογή σου με την ένταση που απαιτεί. Στη ζωγραφική μου η ένταση η ίδια είναι το κυρίως θέμα. Στην αρχή τής πορείας μου αυτό εκφράστηκε με το καθαρό χρώμα και την αδρότητα του σχεδίου. Σε κάποιο σημείο άφησα το χρώμα στην άκρη για να το ξαναβρώ αργότερα χωρίς την υπερφίαλη απλοχεριά τής νεότητας. Η δουλειά με άσπρο και μαύρο μόνο ήταν καθοριστικής σημασίας και παραμένει ένα πεδίο όπου επιστρέφω όποτε θέλω να επαναπροσδιορίσω τον δρόμο μου. Το ασπρόμαυρο με την αυστηρότητά του δεν είναι για εύκολες διαπιστώσεις ούτε για ωραιοποιήσεις, εμπεριέχει το χρώμα αλλά συγχρόνως απωθεί τα επιφωνήματα θαυμασμού. Εκεί όπου το χρώμα διηγείται μια ομορφιά, το ασπρόμαυρο δείχνει μια αλήθεια. Θεωρώ τα έργα μου στην πλειοψηφία τους πειραματισμούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, παρόλο που δεν έχουν το στοιχείο τού νεωτερισμού ούτε τής ευφυούς ιδέας. Είναι μάλλον μια επαναλαμβανόμενη ερώτηση σε παραλλαγές. Στο πεδίο τής τεχνικής, ως επέκταση τής ζωγραφικής και τής χαρακτικής σε ένα βαθμό, ήρθε να προστεθεί το κέντημα. 

Το πρώτο κεντημένο έργο δημιουργήθηκε το 2008, μια μινιατούρα 7x7 εκατοστά με τον τίτλο « τα εργόχειρα τής γιαγιάς μου δεν ήταν συμμετρικά». Το έργο ήταν μεταγραφή ενός εξπρεσιονιστικού πορτρέτου, ζωγραφικού έργου, σε κέντημα. Η γιαγιά με τα μη συμμετρικά εργόχειρα ήμουν εγώ η ίδια σε μια προβολή στον χρόνο, από το μέλλον προς τα πίσω, σε μια ασύμβατη συνάντηση τού δημιουργού με τον σχολιαστή. Το κέντημα, που βγήκε από την μνήμη τής οικιακής δημιουργικότητας, ήταν φυσικά μια νέα πρόκληση. Αυτή η αργή και επίπονη, κυρίως για τα μάτια, διαδικασία και η περιορισμένη εκφραστικότητα τού μέσου έφερε το νέο ερώτημα, κατά πόσο μπορεί να αναδυθεί μια εξπρεσιονιστική εικόνα χωρίς την χειρονομία, χωρίς την απολυτότητα τής χάραξης και χωρίς την ελευθερία στην χρήση τού υλικού. Σε ποιά στροφή της έκφρασης έγκειται τελικά η αποτύπωση τής έντασης. Τα έργα σε ύφασμα βρήκαν ανταπόκριση στον χώρο τών καλλιτεχνών τής υφαντικής τέχνης, που βλέπουν τώρα ένα φρέσκο κύμα να ανανεώνει τον χώρο τους προερχόμενο από εικαστικούς καλλιτέχνες κυρίως ζωγράφους. Σε μια απο τις σημαντικότερες διοργανώσεις έκθεσης υφαντικής τέχνης, την μπιενναλε με ονομασία «Από τη Λωζάννη στο Πεκίνο» είχα την ευκαιρία και μέσω τής συμμετοχής μου να διαπιστώσω την εκφρασμένη ικανοποίηση καλλιτεχνών και διοργανωτών για τη συμβολή τών ζωγράφων στην επανατοποθέτηση της τέχνης τους. Παράλληλα, στον χώρο των εικαστικών, εν μέσω τεχνολογικού παροξυσμού που στην Βόρεια Ευρώπη ειναι πασιφανής έχοντας εκτοπίσει σχεδόν ολοκληρωτικά την δουλειά με τα χέρια, το να προτείνεις ένα μέσο παραδοσιακής χειροτεχνίας είναι ένας τρόπος αντίδρασης στην τελικά κατευθυνόμενη δημιουργία και μια δήλωση εμπιστοσύνης στις δεξιότητες που προϋποθέτουν τον καλλιτέχνη. Με αυτή την πεποίθηση και πάντα επιστρέφοντας στην ζωγραφική, βλέπω τώρα τις κινήσεις μου λιγότερο αποσπασματικές από ο,τι μού φαινόντουσαν σε τρέχοντα χρόνο. Η πίστη στην αξία τών βασικών στοιχείων με καθορίζει όσο και η αναγκαιότητα τής σιωπής και τής αποδοχής τού λάθους.