ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 23.10.2013

Ειλικρινά δεν νομίζω πως θα μπορούσα να μιλήσω για καμιά άλλη μορφή τέχνης εκτός από τη ζωγραφική. Αυτό που με γοητεύει στη ζωγραφική είναι ότι κατά τη διάρκεια της δημιουργίας ενός έργου  υπάρχει μια στιγμή - τουλάχιστον - που  ανακαλύπτεις κάτι που σε κάνει να λες ότι άξιζε τον κόπο. Και δεν εννοώ την ολοκλήρωση, γιατί καμιά φορά ένα έργο μπορεί να το αφήσεις στην άκρη - αλλά να σου έχει αφήσει την εμπειρία μιας ζωής δουλεύοντας το και πολλές φόρες, να σε οδηγήσει σε δρόμους που η φαντασία σου δεν είχε καν αγγίξει... γι αυτό  πιστεύω κατ? αρχήν πως οποιασδήποτε μορφής δημιουργίας μόνο θετική ενέργεια μπορεί να δώσει στον δημιουργό και στο θεατή.

Η ζωγραφική σαν μέσο έκφρασης νομίζω ότι είναι το όριο της ύπαρξης μου. Πάντα με έκανε να θέλω να δω περισσότερα πράγματα και να μάθω. Χωρίς αυτή  δεν θα μπορούσα να επιβιώσω (με σώας τας φρένας που λένε) σε μια κοινωνία που έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα θυμίζει περισσότερο μεσαίωνα παρά το μέλλον που ονειρευόμασταν όταν μπήκαμε στον χώρο της τέχνης.

Η δική μου ζωγραφική, είναι  μια παραστατική καταγραφή εντυπώσεων και επιθυμιών  σε ένα φανταστικό σκηνικό όπου όλοι οι καλοί χωράνε... τα υλικά μου επίσης - ότι είναι διαθέσιμο. Τελευταία ζωγραφίζω πάνω σε στρατσόχαρτο με κόλες, πλαστικά-ακρυλικά και ξυλομπογιές.

Κάποιοι φίλοι μου λένε ότι είναι ένα σκηνικό τρελό! Και εγώ τους απαντώ πως όποιος ζει χωρίς τρέλα δεν είναι τόσο λογικός όσο νομίζει. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που μπορώ να έχω αυτή τη στιγμή. Το χαρτί. Εκεί μπορώ να φτιάχνω ένα σκηνικό, όπου ζώα, άνθρωποι,  μυθικά πλάσματα και ότι άλλο τραβάει η φαντασία μου περιπλανιούνται παρέα σε φανταστικά τοπία. 

Ξεπεσμένοι αριστοκράτες από ένα φαύλο παρελθόν ή από ένα  πιθανό μέλλον,  με κομμένα τα φτερά  και κουρελιασμένα τα άλλοτε χρυσοποίκιλτα  φορέματα τους ποζάρουν  δίπλα σε μεταλλαγμένα ζώα  που και αυτά με τη σειρά τους προσπαθώντας να επιβιώσουν καταπιέζουν  τα ένστικτα τους. Ψάχνουν στα βλέμματα αυτών που συναντούν να βρουν τη χαμένη αίγλη τους.

Με μια νοσταλγία για το ανύπαρκτο συλλέγουν αναμνήσεις...

Τα ζώα που απεικονίζω συνήθως είναι ζώα υπό εξαφάνιση η εξαφανισμένα ήδη, η επίσης μπορεί να προέρχονται από την φαντασία μου. Έτσι απλά. 

Ένας κόσμος - μια επιθυμία - ένα όνειρο.

Αυτό που συναντώ σαν εικόνα στην καθημερινή μου ζωή και με γοητεύει προσπαθώ να το εντάξω σε μια πινακοθήκη ξεχωριστών πλασμάτων παντρεύοντας το πραγματικό με το φανταστικό, το καλό με το κακό, το άγριο με το ήμερο.  Φαντάζομαι έναν κόσμο που η εξέλιξη του είναι θέμα του ελεύθερου περιθωρίου και όχι των τεχνοκρατών γιατί πιστεύω ότι όταν θα καταρρεύσει η υλη  αυτό που θα μείνει είναι το πάθος. Και μόνο με πάθος θα μπορέσει  να υπάρξει δημιουργία  και αναγέννηση μαζί, όχι μόνο για την τέχνη αλλά για το σπουδαιότερο όλων – την αναγέννηση της φύσης που είναι η ζωή των πάντων.

Η ζωγραφική επιφάνεια έρχεται να υπενθυμίσει στον θεατή τις υποχρεώσεις του στο περιβάλλον και στο κοινωνικό σύνολο και να παίξει έναν άλλο ρόλο πέραν της εικαστικής προσέγγισης. Το ρόλο του οδηγού για μια καλύτερη ζωή.

Είναι η συνέχεια της δουλειάς που έγινε κατά τη διάρκεια του 2011 & 2012, με τίτλο “Do Androids dream of electric sheep?” & κατέγραψε μέσα από τα δικά μου μάτια τη πραγματικότητα της χώρας μας. Το υλικό που χρησιμοποίησα δεν ήταν το ?παραστατικό? των γεγονότων, ίσως από μια προσωπική αντίδραση του να μην αγγίξω ?το όπλο του φόνου?, αλλά να περιγράψω το σχήμα των κηλίδων του αίματος. Ο προσωπικός μου θρήνος, η κραυγή, το παράπονο, παύουν να έχουν την ανάγκη παραστατικής επεξήγησης, από αδυναμία ή από αξιοπρέπεια & εκφράζονται εικαστικά με τρόπο υποχθόνιο που & μένα σε στιγμές αποστασιοποίησης από τη δουλειά μου, με εκπλήσσει.

Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση του σήμερα, δεν μπορεί να μείνει στο επίπεδο των δελτίων ειδήσεων, από τη στιγμή που  άγγιξε & αγγίζει εκτός από μένα, πλήθος ανθρώπων, περιφερόμενων σαν τα μεταλλαγμένα ζώα της ζωγραφικής μου προσπάθειας, στο κέντρο μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που καταρρέει σε καθημερινή βάση. Λυπάμαι πάρα πολύ & δεν γίνεται παρά να το πω με το μόνο τρόπο που ξέρω, τη ζωγραφική.