ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 22.05.2013

Στην πρώτη μου έκθεση  ήλθαν ανύποπτοι οι πάντες. Εγώ νεαρά καλλιτέχνις  άρτι επανακάμψασα εκ Φλωρεντίας τους είχα την έκπληξη: τεράστια ταμπλό με ανθρώπινα συμπλέγματα, γυμνές γυναίκες με μεγάλα μάτια και βασανισμένα σώματα, παράξενες αισθησιακές καταστάσεις ακατάλληλες για την εποχή. Η έκθεση  δημιούργησε αμηχανία στους αδαείς αλλά  και  μια θέση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης αφού ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν από τους πρώτους θιασώτες της δουλειάς μου.

Ναι, η κρίση έχει επηρεάσει τους καλλιτέχνες, παραδόξως όμως όχι όσο θα το περίμενε κανείς.  Η ψυχή χρειάζεται βάλσαμο σε τέτοιες περιόδους και η Τέχνη είναι βάλσαμο και όχι μόνο. Μπορεί να αποτελέσει και εργαλείο ανάπτυξης. Η πιο πρωτότυπη ομαδική έκθεση στην οποία έχω συμμετάσχει  ήταν στη Νάπολη όπου οι βιοτεχνίες υποδημάτων οργάνωσαν έκθεση ζωγραφικής με αποκλειστικό θέμα τα παπούτσια στα πλαίσια εβδομάδας προώθησης των προϊόντων τους.  Η Ιταλία με δημιούργησε ως καλλιτέχνη και ήμουν πολύ τυχερή που είχα δάσκαλο στην Σχολή Καλών Τεχνών τον μεγάλο Φερνάντο Φαρούλλι. Ο Φαρούλλι με έπεισε να χρησιμοποιήσω μεγάλα τελάρα, να μη φοβάμαι  ένα μεγάλο άδειο χώρο και ήταν ένας εξαίρετος δάσκαλος, γιατί δέχθηκε η ζωγραφική μου να είναι εντελώς διαφορετική από τη δική του. Οι εικόνες μου στα μεγάλα τελάρα προσομοιάζουν με τοιχογραφίες. Τις χρησιμοποιώ για να συγκρατώ τη βιαιότητα του χρώματος το οποίο έτσι δεν ξεσπάει στο παραλήρημα της συγκίνησης. Αντίθετα, παραμένει περιχαρακωμένο σε αυτόνομες μορφές που παρατίθενται η μια δίπλα στην άλλη σαν ενότητες. Κάθε πίνακας είναι και ένα θεατρικό σκηνικό πάνω στο οποίο εκτυλίσσεται μια μικρή ιστορία. Επιθυμία μου είναι να εκφράσω τον προβληματισμό μου για το ταξίδι της ζωής, το προσωπικό ταξίδι του καθενός, την εσωτερική διεργασία, την ψυχική ενδοσκόπηση που αποτελεί προϋπόθεση ώστε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Στο κέντρο συνεπώς του καλλιτεχνικού μου ενδιαφέροντος έχω τοποθετήσει την ανθρώπινη μορφή και το ανθρώπινο σώμα. Οι φιγούρες, άλλοτε αγέρωχες και αποφασιστικές με την απολλώνεια γαλήνη και άλλοτε φοβισμένες και ονειροπόλες κατακλυσμένες από το διονυσιακό πάθος προσκαλούν τον θεατή σε ένα μαγικό ταξίδι με πυξίδα τη φαντασία. Ασυνείδητα ίσως απεικονίζω αποκλειστικά γυναικείες μορφές. Μια υπενθύμιση ότι η ζωή ξεκινά από τη γυναίκα.

Παράλληλα δημιουργώ σειρές με κεντρικό θέμα που πάντα έχει σχέση με τον άνθρωπο.

Οι πεταλούδες μου δεν μοιάζουν με τις πεταλούδες που ξέρουμε. Δεν είναι διαφανείς, δεν τις διαπερνά το φως. Στέκονται ή πετούν με το συμπαγές τους σώμα σχεδόν προσωποποιούνται  και υποδύονται τα αρχέγονα σύμβολα: Τις ψυχές των νεκρών για τους αρχαίους Έλληνες, τα δάκρυα μιας θεότητας για τους Ρουμάνους, την αθανασία για τους Κινέζους, τη νεράιδα στα παραμύθια μας η την αγαπημένη του Έρωτα στη μυθολογία.

Το ρόδι αποτελεί το βασικό σύμβολο της ανθρώπινης προσδοκίας για αφθονία, μιας προσδοκίας που είναι ακόμη πιο έντονη στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής, μιας νέας χρονιάς, ενός νέου ζευγαρώματος. Οι νεόνυμφοι σπάζουν μαζί το ρόδι και τρων τους σπόρους του?

Η σειρά με τα ποδήλατα είχε σχέση με την έννοια του τροχού. Οι τροχοί αυτοί συμπτωματικά ανήκαν σε ποδήλατα μιας περασμένης δεκαετίας που δανείζονταν τη μορφή ζωικής ύλης. Αυτή η μορφή παρέπεμπε σε καρπό ή ακόμη σε ένα μονοκύτταρο οργανισμό που δεν είχε γνωστοποιήσει την ταυτότητά του. Οι τροχοί βρίσκονται πάντα σε κίνηση γύρω από τον εαυτό τους και γύρω από τα πράγματα. Συχνά θυμίζουν τμήματα φρούτων, φέτες πορτοκαλιού, καλά στερεωμένες σε άξονες που καταλήγουν σε σέλλες, καρδιές: κόκκινες αρκετά ώστε να παραπέμπουν στο σύμβολο. Θα ήταν απαραίτητο ίσως να αναφερθώ στη διαρκή χρήση συμβόλων που πέρα από την αντικειμενική τους ανάγνωση επιδέχονται και μια δεύτερη, προσωπική, ανάλογα με την φαντασία του θεατή και την προσωπικότητά του.

Το κόκκινο, το μπλε του κοβαλτίου και το κίτρινο είναι τα χρώματα που κυριαρχούν στα έργα μου. Πιστεύω ότι ο συνδυασμός του κόκκινου με το μπλε όπως και η πυκνότητα του χρώματος είναι αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά μου.

Η δύναμη της εικόνας ενισχύει και τη δύναμη του πιο εμπνευσμένου κειμένου. Είμαι πολύ περήφανη για την εικονογράφηση με πίνακές μου του βιβλίου «Ταξιδευτής» που συγκεντρώνει τα πιο υπέροχα ποιήματα της ελληνικής λογοτεχνίας με θέμα τη θάλασσα.

Είμαι καλλιτέχνης που είτε από συνήθεια είτε από ιδιοσυγκρασία δουλεύω μετά τη δύση του ηλίου και πάντα στο εργαστήρι μου, στην Πλάκα,  με τεχνητό φως. Επομένως, δεν θα συναντήσεις το «ελληνικό φως» στα έργα μου και -τουλάχιστον μέχρι τώρα- δεν θα βρεις ελληνικά τοπία αφού η ζωγραφική μου είναι ανθρωποκεντρική. Τα αντικείμενα και οι νεκρές φύσεις προσωποποιούνται  και ό,τι θέμα απεικονίζουν πάντα λειτουργεί και αναφέρεται σαν σύμβολο στην ψυχή.