…Ένα πουγκί γεμάτο σπουργίτια, καρδερίνες και αηδόνια! Το Απολλώνιο και το Διονυσιακό στοιχείο μπλέκονται μεταξύ τους καταδεικνύοντας το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Παρ’ όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και τα όσα προβλήματα αντιμετωπίζει ο κάθε ένας από μας σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, τολμώ να πω ότι αισθάνομαι τυχερός που έχω γεννηθεί στην Ελλάδα.
Το ξέρω ότι κάτι τέτοιο ακούγεται, αν μη τι άλλο, παράταιρο και ανεδαφικό, ειδικά σήμερα.
Αναγνωρίζω όμως έναν άνευ προηγουμένου εικαστικό πλούτο σ` αυτή τη χώρα, ο οποίος δικαιολογεί την παραπάνω άποψη μου.
Έναν εικαστικό πλούτο όχι μόνο στο σπουδαίο παρελθόν της Ελλάδας αλλά και στο τώρα, στο παρόν που διάγουμε, στη σύγχρονη εικαστική σκηνή.
Εξαιρετικοί δάσκαλοι, μοναδικοί καλλιτέχνες, εργατικοί επιμελητές, ιδιοκτήτες αιθουσών τέχνης, άνθρωποι που αγαπούν με τη καρδιά και το μυαλό τους αυτό που κάνουν, ξεπερνώντας τους εαυτούς τους και προσφέροντας την ενέργεια και τις γνώσεις τους.
Στο κείμενο που ακολουθεί, προσπαθώ να εξερευνήσω σκέψεις και ιδέες που με απασχολούν για να κατανοήσω αυτό που πρωτίστως συμβαίνει μέσα μου και κατά συνέπεια γύρω μου. Υποδύομαι πότε το θύμα και πότε το θύτη, πότε τον πληροφορημένο και πότε τον λαβωμένο. Το Απολλώνιο και το Διονυσιακό στοιχείο μπλέκονται μεταξύ τους καταδεικνύοντας το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
Εικόνα πρώτη
Χρώμα: κυανό
Ο καλλιτέχνης και το έργο τέχνης ως συσσωρευτές ενέργειας.
Ενεργοποιώ και ενεργοποιούμαι από εκείνον τον εικαστικό μυστικισμό, τον οποίο τα μάτια των περαστικών καμώνονται πως δεν τον βλέπουν, τα κομψά ποδαράκια των κυριών δεν τον αντέχουν και τα αυτιά των ειδικών δε τον προσέχουν.
Αγαπητοί…
σας διαβεβαιώνω πως υπάρχουν κομμάτια ζωής που δεν έχουν ακόμη ζωγραφιστεί. Σας βεβαιώνω ότι υπάρχει ανεξάντλητος ζωγραφικός πλούτος και στις ψυχές των καλλιτεχνών και στις καρδιές των θεατών και στις προσταγές-επιταγές των εκάστοτε εποχών.
Όταν προτάσσω στο τελάρο το δεξί μου χέρι, κρατώντας στο αριστερό παλέτα και πινέλα, εύχομαι να επαναπροσδιορίζω, εύχομαι ν? ανακουφίζω, εύχομαι και ελπίζω να τελειώνω μια ώρα αρχύτερα με τους στρογγυλούς μας αριθμούς.
Εικόνα δεύτερη
Χρώμα: κίτρινο της Νάπολης
Η αγωνία του καλλιτέχνη να συνταιριάζει μορφή και περιεχόμενο.
Σαν σήμερα είπα το πρώτο μου ψέμα! Στεκόμουν μπροστά στο αριστούργημα του Ζαν Φουκέ: «o θησαυροφύλακας του Καρόλου Ζ & ο Άγιος Στέφανος», οργώνοντας με τη ματιά μου την εξαίρετη επιφάνεια του έργου και παρακολουθώντας ζαλισμένος τα δεξιοτεχνικά του ποικίλματα.
Απορροφημένος καθώς ήμουνα ένιωσα ένα δυνατό χτύπημα στην ωμοπλάτη και γυρίζοντας να δω σε ποιόν ανήκει το χέρι που με διέκοψε αντίκρισα ένα παλιό συμφοιτητή ο οποίος σχεδόν κλαίγοντας μού αποκάλυψε πως είχε να πιάσει πινέλο πάνω από δέκα χρόνια!
Τον καθησύχασα λέγοντάς του ότι οι αποθήκες των μουσείων είναι γεμάτες αριστουργήματα, τα σημειωματάρια των συγγραφέων γεμάτα εκφραστικά λάθη και τα άδυτα των ναών γεμάτα υποχρεώσεις, πλήξη και σοφία!
Εικόνα τρίτη
Χρώμα: μπλε Πρωσίας
Αναγνωρίζοντας τη σπουδαία βοήθεια του ρυθμού.
Κυρίως ο ρυθμός δύναται να μειώσει την ανησυχία.
Ο δικός μου επομένως ζωγραφικός τρόπος είναι να τροφοδοτώ και να τροφοδοτούμαι από εκείνον -όπως προανέφερα- τον εικαστικό μυστικισμό, ικανό να επιβιώνει στις περισσότερες εποχές, χώρες, χώρους, χρόνους και ο οποίος όχι μόνο είναι διάχυτος αλλά αναγκάζει τις ζέρμπερες τους καλοκαιρινούς μήνες να χρυσίζουν!
Εικόνα τέταρτη (πρώτο μέρος)
Χρώμα: Καρμίνα
Η φωτιά -το νερό- ο αέρας- η γη.
Νομίζω ότι καλομαθαίνουμε τους θεατές (δίχως να το θέλουμε) προσφέροντάς τους, υποτίθεται, δυνατές και υψιπετείς εικόνες. Τα τέσσερα όμως στοιχεία της φύσης, το καθένα με τις ιδιότητες του και τις φροντίδες του, υπάρχουν πίσω από κάθε αμφιβληστροειδή, μέσα σε κάθε θηλαστικό. Αυτό αρκεί!
Είμαι δε σίγουρος ότι η σημαντικότερη τέχνη είναι μία. Η τέχνη του Καρπωτή. Τα υπόλοιπα;
Συνομωσία.
Εικόνα τέταρτη (δεύτερο μέρος)
Χρώμα:κίτρινη ώχρα
Ο καλλιτέχνης ανοίγει τον ασκό του Αιόλου. Αναγνωρίζει ότι η έκφραση είναι δικαίωμα όλων και αυτό τον κάνει πιο συνετό.
Τέλος θα συμπλήρωνα ότι είμαι ένας ειδωλολάτρης ζωγράφος ο οποίος κομίζει στους βωμούς του Ελικώνα την ταπεινότητα της ύλης και αυτό που ονομάζουμε πολυσημία.
Έχω μάλιστα τη συνήθεια κάθε χρόνο συγκεκριμένη μέρα να τοποθετώ στη κεντρική πλατεία της πόλης ένα πουγκί γεμάτο σπουργίτια, καρδερίνες και αηδόνια.
Αναγκάζω έτσι τους πελαργούς να πετάνε πιο ψηλά και τους ανθρώπους να ρωτούν γι? ακόμη μια φορά: Η φωτιά;
Ο αέρας;
Το νερό;
Η γη;
Ο ζωγράφος;
Όλοι μαζί;
Όλοι μαζί;
www.konstantinospapargiris.gr
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
