ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 20.03.2013

Στη ζωγραφική έχω ένα δείγμα εικαστικής γραφής, απ' όπου απουσιάζει ο εύκολος εντυπωσιασμός και η εκζήτηση, οι τεχνικές ευκολίες και οι ακροβατικές βιασύνες. Απεναντίας, τα στοιχεία που πλεονάζουν και χαρακτηρίζουν τη ζωγραφική μου είναι μια διάχυτη χρωματική και συνθετική απλότητα, μια προσπάθεια προσέγγισης απλών θεμάτων είτε από το ύπαιθρο είτε από το αστικό τοπίο, αλλά χωρίς να ξευτελίζεται η συγκίνηση μου από την επαφή μου με, εκ πρώτης όψεως, απλές εικόνες, που τις απομονώνω και τις αναδεικνύω εκφραστικά, συγκροτώντας τον ζωγραφικό μου κόσμο. Αυτή η ζωγραφική που στηρίζεται οε μία στέρεη μαθητεία, προβάλλει μέσα από συγκρατημένες χρωματικές κλίμακες, χώρους περισυλλογής και ονείρου όπου η φυσική απλότητα και η τρυφερή προσέγγιση αποκαλύπτουν τις αθέατες διαστάσεις πραγμάτων.

Η δική μου έρευνα γίνεται στην περιοχή των χρωματικών αποχρώσεων, όπως γκρι μπλε, γκρι κόκκινο, γκρι ώχρα κλ.π. τις οποίες τοποθετώ ανάμεσα στο χρώμα που προβάλλεται και στο χρώμα που υποχωρεί.

Ένα όχι ιδιαίτερα λαμπρό κόκκινο προβάλλεται επαρκώς από ένα γκρι-πράσινο. Το ίδιο φυσικά μπορεί να συμβεί και, με τα υπόλοιπα βασικά. Τέτοιοι όμως χαμηλότονοι χρωματικοί, συνδυασμοί δημιουργούν ατμοσφαιρικά έργα με απειρία χρωματικών τόνων.

Εδώ γίνεται κατανοητό το πόσο δύσκολη είναι η έρευνα για τον ζωγράφο έως ότου καταλήξει στην τελική επιλογή τόνων και αποχρώσεων για να δώσει αυτό που επιδιώκει. Το ζητούμενο αποτέλεσμα υπάρχει περίπτωση να είναι ορατό από την αρχή της προσπάθειας, πιο πιθανό όμως είναι αυτό να επισημανθεί μετά από αρκετή πορεία.

Πιστεύω ότι εγώ έχω καταλήξει ποια χρωματική γκάμα μου ταιριάζει και σαν επόμενο βήμα βλέπω ότι πρέπει να δυναμώσω την ένταση των χρωμάτων. Αυτό θα συνδυασθεί και με κάποια απελευθέρωση της γραφής και με εντονότερο κοντράστ στους τόνους.

Άλλο σημαντικό στοιχείο για τη ζωγραφική είναι η φόρμα. Με αυτή ορίζουμε το μέγεθος των σχημάτων και της χρωματικής μάζας. Μια φόρμα μπορεί να αποτελέσει σύνολο από μικρές επαναλαμβανόμενες ή και συντιθέμενες μεταξύ τους μικρές χρωματικές φόρμες ή να είναι ολόκληρη ένα χρώμα.

Ένα σύνολο επίσης από μικρές χρωματικές φόρμες μπορούν να αποτελέσουν ένα ολοκληρωμένο έργο.

Τελικά καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι με τη φόρμα ξεκινά σύνθεση, ο τόνος τη συμπληρώνει και έρχεται τέλος το χρώμα για την ολοκλήρωση του έργου.

Το θέμα - λεπτομέρεια κατά κανόνα κάποιου αρχιτεκτονήματος- απλώνεται και καταλαμβάνει όλο τον πίνακα. Μοιάζει σαν μια μεγέθυνση που υπαγορεύει ακριβή σχεδίαση του αντικειμένου, αρχιτεκτονική σχεδόν αποτύπωση. Η πιστότητα αυτή ακολουθείται και στην απόδοση των φθορών των σουβάδων. Εδώ δεν είναι τόσο το σχέδιο όσο το χρώμα που απεικονίζει τα επάλληλα στρώματα των κονιαμάτων. Το χρώμα πυκνό, φωτεινό και συμπαγές χωρίς λαζούρες και διαφάνειες. Το ηλιακό φως προσδίδει ρεαλιστικό χαρακτήρα στα αρχιτεκτονήματα με την εναλλαγή της σκιάς των φυλλωμάτων των δέντρων. 

Τα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας, σαν ζωγραφικό θέμα που δεν αποκλείει και κάποιο ιδεολογικό περιεχόμενο, προσήλκυσαν το ενδιαφέρον σημαντικών δημιουρ¬γών της νεοελληνικής ζωγραφικής από τη δεκαετία του 30 και μέχρι σήμερα. Από τον Κόντογλου και κυρίως τον Τσαρούχη, το Βασιλείου και τον Εγγονόπουλο, το Μανουσάκη και το Μαλάμο μέχρι τους νεότερους. Ο καθένας ερμηνεύει ζωγραφικά το θέμα μέσα από τη δική του oπτική αντίληψη και τεχνοτροπία. Εγώ προσθέτω τη δική μου πρόταση που είναι η συνάντηση της φθοράς των σχημάτων με τη λάμψη των χρωμάτων. Από τη φθορά στην ελπίδα. 

Με χρώματα χαμηλότονα, και με ανταύγειες πού γλιστρούν πάνω σε τοίχους, πέτρες, ασβέστες, ξύλα σκεβρωμένα ή πάνω σε αντικείμενα μεταλλικά οδοιπορώ με το βλέμμα μου  σε γωνιές της πόλης, εκεί όπου άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του ο χρόνος. Περισσότερο ωστόσο κι απ' την απεικόνιση της φθοράς, εκείνο που θεματολογικά με ενδιαφέρει επικεντρώνοντας την προσοχή μου, είναι οι παραδοξότητες της διαδοχής των εποχών, μέσα απ' τις αναπάντεχες συμβιώσεις των διαχρονικών τους καταλοίπων. Και πλέον η ρεαλιστική τους απόδοση, αφ' ης στιγμής παραπέμψει σε αποσπάσματα του οικείου κλίματος υπογραμμίζει έναν τόκο νοσταλγίας, ενώ ταυτοχρόνως τον αίρει, αποκαθηλώνοντας το θέμα από τον συναισθηματισμό. 

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, ορισμένες γειτονιές της Αθήνας διατηρούν ακόμη κάτι απ' το αλλοτινό τους χρώμα. Οι αλλαγές άλλωστε του κοινωνικού ιστού δεν προκαθορίζονται, δεν αυτοματοποιούνται και δεν συγχρονίζονται. Διατηρούν ψήγματα μιας πολύμορφης ιστορίας πού με τα χρόνια γίνεται μύθος και στην συνέχεια θρύλος. Όταν μάλιστα αυτά τα απομεινάρια προσεγγίζονται μέσα από νέες εμπειρίες, φαντάζουν υπερβατικά και διαπνεόμενα θαρρείς από μια μεταφυσική ατμόσφαιρα. Το συγκεκριμένο κλίμα μεταπλάθω εικαστικά μεγεθύνοντας συγκεκριμένα αντικείμενα, αλλάζοντας τους τις προοπτικές, δημιουργώντας φωτεινές και σκοτεινές εστίες, που διαμορφώνουν με τη σειρά τους έναν υποβλητικό λαβύρινθο. Έναν λαβύρινθο που τονίζει, μέσα από τις αμφισημίες του το αίνιγμα της υπαρξιακής μοναξιάς, καθώς, περιθάλπεται τρυφερά απ' την συγκυριακή παρουσία του τυχαίου, του λησμονημένου, του περιθωριοποιημένου, του ταπεινού.

Στους τόνους της ώχρας, του χοντροκόκκινου, της ψημένης όμπρας, της καρμίνας, του γαλάζιου και του γκρι, αρχίζει να ανατέλλει ένας κόσμος γνωστός και ταυτοχρόνως πρωτοφανέρωτος, γεμάτος παλμό και μετουσιωτική ζωντάνια. Ο κόσμος αυτός δεν είναι απεικονιστικός μιας, πραγματικότητας, καθώς εικαστικά την υπερακοντίζω, προσφέροντας στο βλέμμα μας αφορμές, προκειμένου να περιδιαβούμε στοχαστικά τις διαδρομές μιας ανεξερεύνητης εντέλει πόλης, κυρίως τις διαδρομές των ηλικιών της, που σχηματίζουν τον άτυπο χάρτη της ουτοπίας της.

Δεν κατέφυγα ποτέ σε εντυπωσιασμούς -και μάλιστα- εύκολους αφού δεν τους είχα ανάγκη. Πατώντας στη στέρεα βάση σπουδών κατ' αρχάς και επιλογών στη συνέχεια, έχω  τη μεγάλη πολυτέλεια να ασχολούμαι με θέματα απλά και μικρά, που το μέγεθος τους δεν εγκλωβίζεται στις διαστάσεις τους. Θέματα που ισορροπούν ανάμεσα στο συναίσθημα και την ύλη τους, απλές εικόνες γραμμένες με τρυφερότητα και αγάπη και με υλικά γνωστά και αγνά. Κι αυτές οι εικόνες είναι «κτισμένες» με καθαρά περιγράμματα και προθέσεις, με συνδετικό υλικό απλό και τη γοητεία του σαφούς με το σαφές να ισχύει για το προφορικό ή γραπτό λόγο, δεν βλέπουμε γιατί να μην ισχύει και για τον εικαστικό λόγο. Ωστόσο, εκτός από την εξωτερική "μορφή” φόρμα των αντικειμένων, υπάρχει και η εσωτερική πτυχή τους και αυτήν καλείται να αποκαλύψω αφού αναρωτηθώ μαζί με τον Γάλλο ποιητή «Άψυχα αντικείμενα, έχετε λοιπόν ψυχή που αγγίζει τη δική μας και την αγαπά». Η απάντηση είναι γραμμένη στο ποδήλατο και σε ό,τι "μεταφέρει", γιατί επικοινωνώ ο ίδιος πρώτα με τα πράγματα, πριν να τα κάνω να επικοινωνήσουν με τον θεατή. Μπορώ να το βεβαιώσω ως μάρτυρας. Είναι και οι βαθιές ρίζες της Ιωνικής Γης.

Οι γραμμές, οι τόνοι, τα περιγράμματα, συνθέτουν ένα ξεχωριστό κόσμο με τις συγκρούσεις του. τις ανακωχές, την ηρεμία ή τις εκρήξεις. Όταν φθάσουμε σ' αυτό το σημείο είναι σαν να επιστρέφουμε πια πάλι σ' εκείνο το πρώτο κύτταρο, όταν με το ένστικτο και μόνο τοποθετήσαμε την πρώτη πινελιά, πρόταση και, αφετηρία μιας πορείας επίπονης και δημιουργικής. Μια πινελιά, η οποία μαζί με άλλες έγινε εικόνα, μετά ζωγραφική και στην πορεία αξιολογώντας και αφαιρώντας μάς οδήγησε στην αφετηρία από όπου ξεκινήσαμε γεμάτοι τώρα από γνώση και εμπειρία. 

http://www.aivazoglou.com