Έμπνευση δεν είναι κάτι που έρχεται ενώ τεμπελιάζεις Η πορεία προς την ολοκλήρωση, είναι έντονη, κουραστική, αλλά και με πολλές μικρές χαρές που σου αποκαλύπτονται διαδοχικά ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΡΑΖΗΣ
Ο Αχιλλέας Ραζής γεννήθηκε το 1975 στη Μυτιλήνη. Από το 1998 μέχρι το 2004 σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με Καθηγητές τον Χρόνη Μπότσογλου και τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη.
Ατομικές εκθέσεις
2011 ART ATHINA 11/ Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Κλειστό Φαλήρου, Αθήνα, "Η Χώρα Των Πεζών".
2010 Art Gallery, Αλεξανδρούπολη, "Ιστορίες Του Φάρου".
2009 ART ATHINA 09/ Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Κλειστό Φαλήρου, Αθήνα, "Τα Άνθη Της Καθημερινότητας".
2006 Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Αθήνα, "Σε Μία Πόλη".
Ομαδικές εκθέσεις (επιλογή)
2011 Aίθουσα Τέχνης Ποντοπόρος, Νάουσα Πάρος.
2010 Aίθουσα Τέχνης Artville, Αθήνα, “Give Me A Sign Project”.
2009 Μουσείο Μπενάκη( Κτήριο Οδού Πειραιώς)/ ATHENS VOICE, Αθήνα, «Η Τέχνη Στην Πρώτη Σελίδα».
2009 Αίθουσα Τέχνης Αμυμώνη, Ιωάννινα.
2009 Πινακοθήκη Μοσχανδρέου/Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Μεσολόγγι.
2008 Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι/Εθνικό Τυπογραφείο, Αθήνα, «Παρά Θίν Αλός»
2007 Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Αθήνα, Παρουσίαση των έργων για το δίσκο του Φοίβου Δεληβοριά «ΕΞΩ»
2006 Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι/Εθνικό Τυπογραφείο, Αθήνα, «Ο Άνθρωπος Στον Προσωπικό Του Χώρο»
2005 Εργοστάσιο ΑΣΚΤ, Αθήνα, «Απόφοιτοι 2004»
2003 Αίθουσα Τέχνης Τρίγωνο, Κηφισιά, «Το Κυρίαρχο Θέμα»
2003 Δημοτική Πινακοθήκη Χίου, «Το Κυρίαρχο Θέμα»
2001 Αίθουσα Τέχνης Περί Τεχνών, Αθήνα, «Στη Γειτονιά Μας: Η Πλατεία Βικτωρίας»
Γεννήθηκα το 1975. Σπούδασα ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας στο Β’ Εργαστήριο του Χρόνη Μπότσογλου. Αποφοίτησα το 2004. Έχω πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, εκ των οποίων οι δύο ήταν στο πλαίσιο της Διεθνούς Συνάντησης Σύγχρονης Τέχνης ART-ATHINA, εκπροσωπώντας την Αίθουσα Τέχνης «Αγκάθι».
Έργα μου έχουν, κατά καιρούς, φιλοξενηθεί σε εξώφυλλα και σε σελίδες της αθηναϊκής free press εφημερίδας ATHENS VOICE. Ακόμα, μαζί με άλλους νέους Έλληνες καλλιτέχνες συμμετείχα στην εικονογράφηση του CD του Φοίβου Δεληβοριά "ΕΞΩ"/SONY BMG/ 2007.
Επίσης, μετά από παραγγελία της Novo Nordisk Ltd Hellas και με αφορμή τις εμπειρίες και το υλικό που συγκέντρωσα από μια διεθνή συνάντηση της παραπάνω εταιρείας σ' ένα ξενοδοχείο της Αναβύσσου, δημιούργησα το καλοκαίρι του 2010 μια σειρά από πίνακες που είχαν ως γενικό τίτλο: "THE MEETING".
Τέλος, μετά από παραγγελία του θεάτρου ΑΚΡΟΠΟΛ εικονογράφησα πρόσφατα το βιβλίο της θεατρικής παράστασης για παιδιά "Οι βασιλοπουλες που λιώναν τα γοβάκια τους" ένα παραμύθι των Αδερφών Γκρίμ σε διασκευή του Στρατή Πασχάλη.
Παράλληλα, από το 2005, διδάσκω ζωγραφική σε Ειδικά Σχολεία.
Εκτός απ? την Αθήνα, έχω ζήσει και στην Αλεξανδρούπολη. Το τελευταίο διάστημα ζω και εργάζομαι στη Χαλκίδα.
Η δουλειά μου, αν θέλουμε να την προσδιορίσουμε, μπορούμε να πούμε ότι εντάσσεται στη νέα παραστατικότητα. Πολλά έχουν διαμορφώσει τον τρόπο που «βλέπω» τα πράγματα γύρω μου: ο Hopper, ο Τσαρούχης, τα κόμικς, οι Φλαμανδοί αλλά και οι δημιουργίες των κοντινών μου ανθρώπων. Επηρεάζομαι διαρκώς και από οτιδήποτε. Καμιά φορά αρκεί μια ωραία ταινία, ένα ταξίδι ή ακόμα και μια περίεργη φωτογραφία σε μια εφημερίδα για να μου κινήσει το ενδιαφέρον και ν? αρχίσω να δουλεύω.
Δεν περιμένω πολλά απ? αυτό που λένε «έμπνευση». Χρόνια τώρα υφιστάμεθα τερατουργήματα από διάφορους δήθεν εμπνευσμένους «καλλιτέχνες». Έμπνευση δεν είναι κάτι που έρχεται έτσι, ενώ τεμπελιάζεις. Είναι κάτι που το προκαλείς, πηγαίνοντας στο εργαστήριο κάθε μέρα με πρόγραμμα, όπως σε όλες τις άλλες «σοβαρές» δουλειές. Είναι φορές, βέβαια, που αρχίζοντας μια καινούργια δουλειά, έχεις ήδη δει κάτι, σαν όνειρο. Νιώθεις μια περίεργη χαρά, μια βιαστική χαρά, σαν να ξέρεις, σαν να έχεις ήδη δει το τέλος, σαν να έχεις φανταστεί το σημείο που θέλεις να φτάσεις. Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι ξέρεις το πώς και το γιατί, προσποιείσαι ότι πατάς επάνω σε σταθερό έδαφος, σε βεβαιότητες, αλλά κάθε σου κίνηση αποδεικνύει το αντίθετο. Θέλεις να ξεφορτωθείς ότι σε βαραίνει, να το μετατρέψεις σε κάτι άλλο, καινούργιο, πιο σταθερό ίσως, και με μεγαλύτερη διάρκεια. Εύχεσαι να μπορέσεις, αυτή τη φορά, να είσαι πιο ακριβής, πιο οξύς, πιο σίγουρος γι? αυτά που αγαπάς, και γι? αυτά που δεν αγαπάς. Η πορεία προς την ολοκλήρωση της δουλειάς, εάν μπορούμε να λέμε «ολοκλήρωση» για κάτι που διαρκώς συνεχίζεται, είναι έντονη, κουραστική, αλλά και με πολλές μικρές χαρές που σου αποκαλύπτονται διαδοχικά, και στη δική μου περίπτωση, με πολύ αργούς ρυθμούς.
Ακόμη περισσότερο, δεν μου αρέσει η τέχνη της εκτόνωσης, που επίσης μας ταλαιπωρεί, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το στερεότυπο του επιτηδευμένα δυσνόητου δημιουργού, που θέλει να βγάλει τ? απωθημένα του με απωθεί τρομερά.
Πολλοί, τελευταία, μιλάνε για το ρόλο τo καλλιτέχνη στην εποχή της «κρίσης». Δεν πιστεύω ότι πρέπει να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε πάντα. Η τέχνη δεν είναι δημοσιογραφία που καταγράφει και σχολιάζει τα επίκαιρα. Χρειάζεται τον χρόνο της για να επεξεργαστεί τα πράγματα. Γι αυτό και τα έργα που μας αρέσουν μοιάζουν άφθαρτα στο χρόνο, νομίζεις ότι φτιάχτηκαν μόλις σήμερα το πρωί. Γενικά νομίζω ότι το πρόβλημα υπάρχει όταν ο καλλιτέχνης δεν είναι ειλικρινής. Με τον όρο «ειλικρινής», δεν εννοώ ότι δεν μπορεί να γίνει κανείς παρανάλωμα των ονείρων του, κι ότι πρέπει οπωσδήποτε να μένει προσκολλημένος σε μια βαρετή πεζή τέχνη που απλά αποτυπώνει την πραγματικότητα. Απλά πιστεύω ότι το να μιλάς για πράγματα που είναι γύρω σου μπορεί, ακόμα και τώρα, να γίνει με τρόπο πρωτότυπο και δημιουργικό . Είναι βέβαια πιο εύκολο όταν μιλάμε για έννοιες, πιο γενικές, πιο αφηρημένες. Δυσκολευόμαστε, πραγματικά, όταν καλούμαστε να μιλήσουμε για τα πράγματα που είναι δίπλα μας: τους δικούς μας, τους φίλους μας, τη γειτονιά μας, την πόλη που ζούμε. Κι αυτή είναι η αληθινή πρόκληση για μένα και νομίζω ότι αξίζει κανείς ν? αφιερωθεί σ? αυτό για μια ολόκληρη ζωή. Ίσως κάποια στιγμή αυτό που τώρα θεωρείς «μικρόκοσμο» σου, ν? αφορά περισσότερους απ' όσους κι εσύ ο ίδιος φαντάζεσαι.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
