ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 18.01.2014

Τελείωσα την Καλών Τεχνών το 1998.

Μέχρι το 2010 ασχολήθηκα αποκλειστικά με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων- στην αρχη για βιοποριστικούς λόγους, στην συνέχεια διότι απλά φοβόμουν να ξεκινήσω από την αρχή.

Η εικονογράφηση με κάλυψε για κάποια χρόνια.Όχι όμως για πολλά.

Χρειάστηκε να νοσήσω βαριά και να αντιμετωπήσω την ιδέα του θανάτου για να αναθεωρήσω τις προτεραιότητες μου. Αυθόρμητα, χωρίς σκέψη άρχισα από ανάγκη να ζωγραφίζω ξανά. 

Μπήκα ξανά στον εικαστικό χώρο γνωρίζοντας τον Θανάση Φρυσίρα ο οποίος με δέχτηκε στην γκαλερί του. Στην συνέχεια γνώρισα τον συλλέκτη Βλάση Φρυσίρα έναν θερμό λάτρη της τέχνης ο οποίος από την αρχή με στήριξε πολύ, και συνεχίζει συμπεριλαμβάνοντας με συχνά στις εκθέσεις του μουσείου του.

Παράλληλα συνέχισα την εικονογράφηση η οποία ωφελήθηκε πολύ από αυτήν την στροφή, σαν να βρήκε το χαμένο της νόημα.

Τώρα ετοιμάζω την πρώτη μου ατομική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί το 2014.

Η ζωγραφική που κάνω είναι παραστατική, καθαρά ανθρωποκεντρική, ενώ κάποιες φορές εντάσσω κατασκευαστικά στοιχεία, και χρησιμοποιώ συμβολισμούς προκειμένου να εκφράσω τις ιδέες που θέλω.

Ο πυρήνας της δουλειάς μου περιστρέφεται γύρω από τον ανθρώπινο πόνο, τις ανθρώπινες επιθυμίες, τις ανασφάλειες και τους φόβους.

Κοινώς, ασχολούμαι με την καθημερινότητα μας, με σκέψεις και φόβους που όλοι μας σε κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε βιώσει.

Είναι σημαντικό για μένα να είναι ξεκάθαρο το ότι δεν ασχολούμαι με κάτι ακραίο ή μοναδικό, αλλά με τον καθένα μας, με πολύ κοινά προβλήματα, σχεδόν θεμελιώδη στοιχεία της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος του θανάτου -κάθε θανάτου, η ανάγκη ή η αδυναμία μας να τα προσπεράσουμε είναι σίγουρα από τα πιο βασικά στοιχεία της θεματολογίας μου.

 Άλλωστε είναι γεγονός οτι η ανθρωπότητα βασανίζεται και περιστρέφει τις διανοητικές τις δυνάμεις γύρω από αυτα τα θέματα αιώνες τώρα.

Όμως πέρα απο αυτές τις τρανταχτές ανησυχίες, με ενδιαφέρουν και οι πιο λεπτές αποχρώσεις τους, όλες αυτές οι καθημερινές μικρές και μεγάλες ανασφάλειες που ουσιαστικά είναι παράγωγά των μεγάλων αυτών φόβων.

Χρησιμοποιώ την λεπτομέρεια και την στατικότητα που προσδίδω στους χαρακτήρες μου, ως μία σχεδόν αυτιστική διαδικασία, πράγμα που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την αίσθηση που θέλω να βγάλω. Άνθρωποι σαν εμένα και τον κάθε ένα, σε στιγμές αδυναμίας και άρνησης, είτε το υποκείμενο το γνωρίζει, είτε όχι.

Πολλοί με ρωτούν γιατί ασχολόύμαι με κάτι τόσο βαρύ. Η αλήθεια είναι πως δεν το αισθάνομαι έτσι, αλλά ως αναπόσπαστο στοιχείο της ύπαρξής μας. Αντλώ φυσικά από τις εμπειρίες μου, αλλά είναι και κάτι το οποίο βλέπω διαρκώς γύρω μου.

 Για μένα έχει σημασία οι σκοτεινές πλευρές να βγαίνουν από το ντουλάπι, και να αναγνωρίζονται ως ένα σεβαστό κομμάτι της ζωής.

Το θεωρώ μάλλον θετική πράξη.

 Άλλωστε υπάρχει πάντα και το χιούμορ να σώσει την κατάσταση.