ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 17.04.2013

Από τότε που ενεργοποιήθηκε η μνήμη μου, θυμάμαι τον εαυτό μου να ζωγραφίζει. 

Ζωγράφιζα πάντα πρόσωπα, συχνά γοητευμένη από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του κάθε ανθρώπου. Το φαίνεσθε με απασχολούσε περισσότερο από το είναι. Ξεκίνησα τις σπουδές μου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης στο εργαστήριο του Κ. Κατζουράκη και του Γ. Τσακίρη όπου και τις ολοκλήρωσα το 2012.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν, που έζησα και συνεχίζω να ζω είναι η ανθρώπινη υπόσταση με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έτσι η επιλογή του θέματος ήρθε φυσικά για μένα αφού αυτό μου ήταν οικείο: Ο άνθρωπος . 

Η ενότητα των έργων που δουλεύω είναι μια αναφορά στη μνήμη και συνδέει τα συμβάντα της νοητικής μου ζωής με την πραγματικότητα. Είμαι αυτό που είμαι, σε μεγάλο βαθμό χάρη σε αυτά που μαθαίνω και θυμάμαι. Οι αναμνήσεις αποτελούν ένα είδος νοητικού ταξιδιού στο χρόνο και αναρωτιέμαι πώς αυτές δημιουργούνται. Προσπαθώ να τις ανακαλέσω και να αποτυπώσω εκούσια το περιστατικό, το σκηνικό , τις σκέψεις και τη συγκίνηση που δημιούργησαν. Ακινητοποιώ τη στιγμή χωρίς περιττούς πλεονασμούς. 

Τα πρόσωπα προέρχονται συνήθως από το κοντινό και οικείο περιβάλλον μου, τα γνωρίζω καλά και τ? αποδίδω με ευκολία αφού αποτελούν μέρος των αναμνήσεών μου. Βαραίνουν τη μνήμη μου οι συμπεριφορές τους και κάποιες από αυτές έχουν διαμορφώσει το χαρακτήρα μου. Γενικά πιστεύω ότι υπάρχει μια ματαιότητα στη ζωή που όμως όσο ζούμε της δίνουμε νόημα.

Για να ζωγραφίσω παιδεύομαι οπτικά και συναισθηματικά, επιδιώκοντας να προβάλω τις καταστάσεις που οδηγούν σε μια βαθύτερη αίσθηση της πραγματικότητας, μια συμπύκνωση παραστατικών ιχνών, ένα συνονθύλευμα σκέψεων. Ένα γεγονός τελικά, μια στιγμή του παρελθόντος, μπορεί ν? αποτελέσει αιτία δημιουργίας. Χρησιμοποιώ αλληγορίες που συχνά μιλούν άμεσα. Ζώα, πτηνά, ερπετά, έντομα, όλα συνυφασμένα με βιώματα της παιδικής μου ηλικίας, είτε πραγματικά είτε μέσα από ιστορίες φανταστικές και με τις έννοιες που εγώ τους προσδίδω .

Το προφανές και το ευανάγνωστο είναι χαρακτηριστικά που με αντιπροσωπεύουν. Θέλω να υπάρχει ευθύτητα και καθαρότητα στην απεικόνιση των μορφών και των στοιχείων που χρησιμοποιώ. Στα έργα μου οι άνθρωποι είναι ματαιόδοξοι, αισθάνονται μ΄ έναν αλλόκοτο τρόπο, και είναι αμετάκλητα δέσμιοι της προσωπικότητάς τους.

Ζωγραφίζω πάντα σε ρεαλιστικό επίπεδο σκηνοθετώντας τις κινήσεις των μορφών. Μ? ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή η πρώτη εντύπωση ? επαφή με το υλικό πλέον σώμα του έργου. Η δουλειά μου είναι συχνά αυτοβιογραφική και αποτελεί ένα είδος λευκώματος με αρχή και χωρίς τέλος.

Η γραφή παίζει σημαντικό ρόλο. Η καταγραφή των σκέψεων λειτουργεί σαν αποτελεσματική θεραπεία. Η σινική μελάνη και η πένα δραματοποιούν την επιλογή των λέξεων και των συνειρμών. Υπάρχει μια ανορθολογικότητα που δεν την προαποφασίζω. Με εντυπωσιάζει η εξέλιξη και πολλές φορές έρχομαι αντιμέτωπη με τις σημασίες που τοποθετώ στο χαρτί ή στον καμβά μου και ξαφνικά ανακαλύπτω το οπτικό μου ένστικτο στην εικόνα που προσπαθώ να παγιδεύσω. 

Πειραματίζομαι με τα υλικά και τις υφές και τα συνθέτω με τέτοιο τρόπο ώστε με την σύγκρουση αντίθετων στοιχείων (γραφής, πυκνότητας χρώματος ,κατεύθυνσης) να πετύχω ενδιαφέρουσες

σχέσεις. Η ακουαρέλα εμπεριέχει μια διαφάνεια που προσδιορίζει και τη μορφή των εικόνων μου που τις δραματοποιώ και τις υπερβάλω με ανάλαφρες ύλες. Κάθε φορά που πλησιάζω το χαρτί ή τον καμβά , κινούμαι γοητευμένη μέσα σε μια αίσθηση ροής φευγαλέων οπτικών εντυπώσεων. 

Ολοκληρώνω τις σκηνές εμπεριέχοντας μια θεατρικότητα και ένα ρεαλισμό ισοδύναμο με το περιεχόμενο το οποίο τελικά μένει πάνω στο έργο. Η εικαστική τέχνη αποτελεί μια πηγή αστείρευτης ευχαρίστησης που με το διαρκή πειραματισμό, τις συνεχείς ανακαλύψεις, τις σταδιακές κατακτήσεις ελπίζω να μου επιτρέψει να έρθω κάποια στιγμή σε μια ουσιαστική επαφή με τον θεατή χωρίς τη ανάγκη ιδιαίτερης ανάλυσης του έργου μου, το οποίο θα τα αφηγείται όλα από μόνο του.