ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Όταν σε ηλικία 11 χρονών μετακόμισα με τους γονείς μου από την Αθήνα σε μία επαρχιακή παραθαλάσσια πόλη, θυμάμαι τον εαυτό μου να θυμώνω με τον πατέρα μου που ενώ μου είχε τάξει απεριόριστη θέα, από το σπίτι μου έβλεπα μόνο θάλασσα και ουρανό. Και που είναι η θέα, αναρωτιόμουν; Που είναι τα φώτα της πόλης; Που οι γκρίζοι, ακατάστατοι όγκοι των πολυκατοικιών; Που οι κεραίες που χαρακώνουν τον ορίζοντα; Θυμάμαι τους γονείς μου σκασμένους στα γέλια και τον εαυτό μου έξαλλο για την απέραντη κοροϊδία και τον αναίτιο χλευασμό. Τότε, δεν ήξερα ακόμα ούτε ότι θα γίνω ζωγράφος, ούτε ότι το γεγονός αυτό παρέα με την αμέσως μετά αποκάλυψη θα αποτελούσαν ίσως την κεντρική ιδέα της δουλειάς μου. Περνώντας κάποια χρόνια στην επαρχιακή πόλη και αποκτώντας την ευκαιρία να έρθω σε επαφή πραγματικά με τη φύση και τα στοιχεία της, την αγάπησα και τελικά την εκτίμησα. Είδα τελικά τα άστρα πιο όμορφα από τα φώτα του δρόμου και τους όγκους των βουνών πιο εντυπωσιακούς από τους όγκους των πολυκατοικιών. Ο νέος κόσμος που ανακάλυψα έφερε μαζί του ερωτηματικά. Ποια η σχέση του ανθρώπου τελικά σήμερα με το φυσικό του περιβάλλον. Ποια η θέση αυτού του όντος σ’ αυτόν τον πλανήτη. Πόσο τελικά, ο πολιτισμός που μόνοι μας δημιουργήσαμε μας διαστρέβλωσε την αισθητική και μας απέκοψε τελείως από τη φυσική αλυσίδα.
.jpg)
Όποτε βρέθηκα σε ύψωμα ή αεροπλάνο ή γενικά όπου μου επιτρεπόταν η μακρινή οπτική έψαχνα να βρω τη φύση χωρίς το ανθρώπινο δάχτυλο. Το έργο «του ανθρώπου» πάντα και παντού επενέβαινε στο έργο του «Θεού». Δρόμοι ξακοίλιαζαν άγρια τα βουνά, αεροπλάνα έσχιζαν το διάφανο γαλάζιο του ουρανού και οικισμοί, πόλεις και χωριά απλώνονταν σαν αρρώστια μεταδοτική παντού. Καμιά ισορροπία ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο, καμία γενική ματιά. Σχεδόν αντιπάθησα τον άνθρωπο… Τελικά όμως, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ανήκω κι εγώ στο ανθρώπινο είδος. Είμαι κι εγώ τελικά ένα ανθρωπάκι που αγαπά τα υπόλοιπα ανθρωπάκια. Κι αυτή η σκέψη ισορρόπησε όλες τις προηγούμενες. Είμαι τμήμα ενός πολιτισμού, που αν δεν του δώσω κάποιο νόημα,θα γίνω ένας παρίας του ανθρώπινου είδους. Και ο άνθρωπος, όπως και η σκέψη και τα έργα του είναι τμήμα τελικά αυτής της φύσης. Έτσι κάπως άρχισα να ψάχνω τις ισορροπίες ανάμεσα στον άνθρωπο και στο περιβάλλον που δημιούργησε.
Χρόνια μετά και αφού φλέρταρα με διαφορετικές μορφές τέχνης κι ενώ είχα αναλώσει κάποια χρόνια μαθαίνοντας σχέδιο κι έχοντας κατακτήσει τη βασική τεχνική, βρέθηκα μπροστά στο ερώτημα τι κάνω και γιατί το κάνω. Ποιός ο λόγος στην εποχή των εικόνων να παράγω εικόνες και μάλιστα με μια τεχνική τόσο χρονοβόρα και παλιά. Κατ?αρχήν ψυχαναλυτικοί λόγοι, που όμως δεν αφορούν και κανέναν άλλον? Η απλοϊκή απάντηση είναι ότι μου αρέσει να δημιουργώ εικόνα στο κενό, που πάλι όμως αφορά μόνο εμένα? Εκεί κάπου οι σκέψεις μου πάνω στον άνθρωπο και τη σχέση του με το περιβάλλον του, μου έδωσαν την απάντηση.
.jpg)
Ανθρώπινες φιγούρες με σχεδόν ρεαλιστικό τρόπο ειδωμένες, σε πλήρη αντίθεση (τεχνοτροπικά τουλάχιστον) με το φόντο τους συνέθεσαν το εικαστικό μου περιβάλλον. Βασικός άξονας – πρωταγωνιστής των έργων μου- η γυναίκα και οι απεικονίσεις γυναικείων μορφών, σε μια προσπάθεια δημιουργίας ψυχογραφικών πορτραίτων, με έμφαση συχνά στο βλέμμα και στην εκφραστική του δύναμη. Το ύφος της ζωγραφικής κυμαίνεται σε ρεαλιστικές και υπερρεαλιστικές αποδόσεις του εκάστοτε θέματος. Ντεκουπαρισμένες ζωγραφικές γυναικείες μορφές ατενίζουν ένα άλλο σύμπαν. Σε ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου οι νετεκουπαρισμένες φιγούρες τοποθετούνται σε ένα ξένο εντελώς περιβάλλον. Συχνά χρησιμοποίησα τον καθρέπτη. Υλικό ψυχρό και άμεσα επηρεαζόμενο από το εκάστοτε περιβάλλον του, παρέχει στη μορφή την απαιτούμενη απομόνωση ή αποξένωση από το περιβάλλον. Εφαρμογή απόλυτα συμβατή με τις σκέψεις που με απασχολούν συχνά. Ο καθρέπτης παρέχει στη φιγούρα τη δυνατότητα να αιωρείται στον αντικατοπτρισμό του πραγματικού χώρου και να συνδιαλέγεται με το θεατή. Κλεισμένη στα αυστηρά όρια του περιγράμματός της ατενίζει τον κόσμο. Σε κάποιες περιπτώσεις η φιγούρα στερείται εντελώς του φόντου της. Απομονώνεται μέσα στα κλειστά όρια του περιγράμματός της. Πολλές φορές τα ρούχα της σχολιάζουν? Με τη χρήση μοτίβων και διαφορετικών υλικών και συμβολισμών λέει μία ιστορία. Η τεχνική που χρησιμοποιώ είναι εντελώς μικτή. Φύλλα χρυσού και ασημιού, μαρκαδόροι, μελάνια, ακρυλικά, σκόνες και κόλλες, σπρέι, βερνίκια και τελικά λάδια. Πάντα οι φιγούρες ζωγραφίζονται με την παραδοσιακή χρονοβόρα τεχνική του λαδιού. Και πάντα το τελικό στάδιο με βερνίκια. Τα μοτίβα αποτελούν ένα ακόμη κεφάλαιο της δουλειάς μου που με απασχολεί και αποτελεί πάντα συνέχεια της κεντρικής σκέψης. Στυλιζαρισμένη πραγματικότητα? Όπως παραδείγματος χάριν, ακριβώς ένα αεροπλάνο οπτικά είναι ένα στυλιζαρισμένο πουλί? Απλός και εύκολος στην αναγνώριση και στην αναπαραγωγή τρόπος απεικόνισης της φύσης. Τα μοτίβα, αποτελούν το ιδανικό φόντο της ντεκουπαρισμένης πάντα φιγούρας μου. Σε συνεργασία με τα ρούχα της φιγούρας αφηγούνται συνήθως μια πιο σύνθετη ιστορία.
Η ιστορία αυτή συχνά δεν είναι ευανάγνωστη, αλλά πάντα υπάρχει από πίσω. Ίσως γιατί τελικά χρειάζομαι ένα λόγο για να δημιουργήσω μια εικόνα, αν και στο τέλος δεν βρίσκω το λόγω να τη μοιραστώ.
1971 Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Σπουδές:
1989-1990 Σχολή Εφαρµοσµένων Τεχνών Βακαλό. 1991-1996 Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών µε καθηγητές τον Π.Τέτση και τον Χ.Μπότσογλου. 1993-1994 Facultat de Bellas Artes Universitat Politechnica (Βαλένθια, Ισπανία).
Ατοµικές Εκθέσεις:
2008 Déjà vu: Ιστορίες Αντικατοπτρισµού, Γκαλερί Αστρολάβος ? δεξαµενή, Αθήνα.
2011 Συνομιλίες, Γκαλερί Αστρολάβος ? δεξαµενή, Αθήνα.
2011 Precious moments Art Gallery L-S Hotel Elounda Mare
Οµαδικές Εκθέσεις:
1997 Απόφοιτοι ΑΣΚΤ ΄96 Εθνική Πινακοθήκη. 2006 Cow parade, Αθήνα. 2006 Ήταν κάποτε η Πηνελόπη ∆έλτα, Κολλέγιο Αθηνών, Αθήνα. 2006 Μύθος, St. Nicolas Bay, Κρήτη. 2007 ∆ώρο, Fine Arts ? Καπόπουλος, Αθήνα. 2007 Hearts in Athens, Αθήνα.
2007 Dreams come true, Γκαλερί Ζουµπουλάκη, Αθήνα. 2007-8 Σκιαγραφώντας τον ∆ιονύσιο Σολωµό, Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου, Μεσολόγγι. X Covento dais anti Cosma a Damiano, Venezia. 2008 Συµµετοχή στην 14η Art-Athina, Helexpo Palace, Aθήνα. 2008 ∆ράκοι & ∆ράκοντες, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Παραµυθιών Τζιά. 2008 Η Αίγινα των ζωγράφων, Πολιτιστικό Κέντρο ∆ήµου Αθηναίων Μελίνα Μερκούρη, Αθήνα. 2008 The Art of time, Helexpo Center, Αθήνα. 2008-9 ∆εσµοί ύλης, Μουσείο Moca, Σαγκάη. Τεχνόπολις, Γκάζι, Αθήνα. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. 2009 Εθνική Λυρική Σκηνή, στο πλαίσιο της παράστασης Tanhauser, Αθήνα. 2009 Σηµειώσεις για ένα ∆έντρο, Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη, Αθήνα. 2009 Συµµετοχή στην 15η Art-Athina, Astrolavos art galleries, Faliro Pavilion (TaeKwonDo), Αθήνα. 2009 Φεστιβάλ Παραµυθιών, Γκαλερί SA Τζιά. 2009 Όψεις του Λευκού, Ιδρυµα Μπελώνια, Σαντορίνη. 2009 Συνέβη στην Αθήνα, Πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη. 2010 Εν-γραφή, Ελληνοαµερικανική Ένωση, Αθήνα. 2010 Συµµετοχή στην 16η Art-Athina, Astrolavos art galleries, Faliro Pavilion (TaeKwoDo), Αθήνα. 2010 Οφθαλμοφανές, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων, 2010 Μίλα μη φοβάσαι, Εικαστικές Αναζητήσεις, Αθήνα, 2010 New Gazes, Atrion Gallery Θες/νίκη, 2010 Περί Ηρώων και? , Δημοτική Πινακοθήκη Καλαμάτας, Καλαμάτα, 2010 Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη, Χάλκη Κων/πολη, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων, Αθήνα, 2010 Τέχνη στο Αγρόκτημα Μπρίνιες, Πόρτο Χέλι, 2010 Αποδομώντας τον καμβά-Επινοώντας την εικόνα, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσ/νίκης, Θεσσαλονίκη, 2010 Fashion and Fusion City Link, Αθήνα, 2010 Ανθρώπινα Μέτρα, Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη, Αθήνα,2011 Tango Ζάππειο Μέγαρο,2011 17η Art Athina Astrolavos art galleries, Faliro Pavilion (TaeKwonDo), 2011 Coca Cola Special Olympics Ξενοδοχείο Hilton,2011 Slow Down Rooms Μουσείο Μπενάκη, 2011 Smyk Εκθεση Graphica,2011 Παιδιά και Εφηβοι Φωνές και Ψίθυροι Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη,2011 Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη, Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας,2011 Ιστορίες των Χριστουγέννων Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή,
Aναμνήσεις Μέγαρο Γκύζη Σαντορίνη.2012 18η Art Athina Astrolavos art galleries, Faliro Pavilion (TaeKwonDo),Σίτος και Οίνος Μουσείο Ακροπόλεως.
Θεατρικά
2001 Ζωγραφική σκηνικού Εβδομο Ρούχο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου-Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.
2011 Αυτό το παιδί σε σκηνοθεσία Φρόσως Λύτρα-Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού και θέατρο Badminton.
2012 Μέρες Φωτός σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα-Gazoo.
2013 Το Θέαμα σε σκηνοθεσία Βασίλη Κατσικονούρη-Θέατρο Σημείο.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News