Όταν το όνειρο έγινε «θράσος» Το να μπορείς να «μπαίνεις» μέσα στο έργο και να γίνεσαι τμήμα του ήταν το απόλυτο όνειρο ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Ποια είναι
Απέκτησα την αισθητική μου παιδεία σπουδάζοντας ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1976-1981) με δασκάλους το Δημήτρη Μυταρά στο προκαταρκτικό εργαστήριο και το Δημοσθένη Κοκκινίδη τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Παρακολούθησα επίσης τα μαθήματα του εργαστηρίου σκηνογραφίας του Βασίλη Βασιλειάδη.
Από το1977 έχω παρουσιάσει δουλειά μου σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του 1957 στην Αθήνα όπου ζω και εργάζομαι μέχρι σήμερα.
Πρώτος σταθμός Gare Saint Lazare, Claude Monet.
Ένα σύννεφο καπνού γεμάτο χρώμα. Όταν έμαθα ότι η σκιά έχει χρώμα καθώς επίσης και το γκρίζο χρώμα δεν είναι ανάμειξη άσπρου με μαύρο, άρχισα να παίζω ένα παιχνίδι. Να κλείνω δηλαδή τα μάτια και να ονειρεύομαι τα χρώματα που εναλλάσσονταν από το φως στη σκιά. Η σκιά είχε επιτέλους χρώμα και μπορούσες να παίζεις με αυτήν ατελείωτα.
Σταθμός δεύτερος. Φύση.
Η φύση είναι πιο ωραία στη ζωγραφική. Πάντα, από πολύ μικρή, το σκεφτόμουν αυτό έχοντας δει κάποια έργα του Monet, του Bonnard και του Cezanne, που αποτέλεσαν και την πρώτη αισθητική εμπειρία μου. Πολύ αργότερα, γύρω στα σαράνταπέντε, ανακάλυψα και την πραγματική ομορφιά της φύσης. Την ενέργεια και τη μαγεία που περιέχει ένα λεμόνι κόβοντάς το από το δένδρο που έχεις φροντίσει και έχεις ‘’χαϊδέψει?? για μήνες ολόκληρους. Τελικά η φύση είναι συγκλονιστική και στις δύο περιπτώσεις.
Σταθμός τρίτος Αναζητώ – Βρίσκω
??Εγώ δεν ψάχνω, βρίσκω?? έλεγε ο Πικάσο.
Αυτό περιέπλεξε κάπως τα πράγματα. Ποιόν να πιστέψεις; Αναζήτηση, συνεχής αναζήτηση ήταν τα λόγια των δασκάλων. Έπρεπε να πάρω μία θέση. Είχε κάποιος δίκιο ή μήπως και οι δύο. Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα όπως και τόσα άλλα …
Σταθμός τέταρτος. Τα όρια του τελάρου.
Στα χρόνια της σχολής, από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι κάτι με ενοχλούσε και με προβλημάτιζε.
Η κίνηση του χεριού την ώρα που ζωγράφιζα, η χειρονομία, οι γραμμές που τραβούσα με τη δύναμη της νεότητας και που δεν ήξερα να ελέγξω ξεχυνόντουσαν έξω από τα όρια του τελάρου.
Δύο διαστάσεις. Δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω. Και μία τρίτη διάσταση, ψεύτικη όμως, το βάθος που μπορούσες να δημιουργήσεις σαν οφθαλμαπάτη. Δεν με ενδιέφερε καθόλου αυτή η ιστορία. Βρήκα τρόπους, τεχνάσματα θα έλεγα, για να βγω από τα όρια του τελάρου παραδείγματος χάριν ζωγραφίζοντας ένα λευκό πλαίσιο γύρω-γύρω μέσα στο τελάρο και για να μπορώ να «βγαίνω» έξω από αυτό.
Το χρώμα, το σχήμα, το φως και οι δύο διαστάσεις δεν ήταν για μένα. Χρειαζόμουν σκληρά υλικά που να μπορώ να δαμάσω δίνοντάς τους μία άλλη διάσταση.
Τα πράγματα ξεκαθάρισαν πολύ αργότερα όταν μέσα μου ήταν πια ξεκάθαρη η ανάγκη να ??βγω έξω στο χώρο??, στις τρεις διαστάσεις. Θεώρησα ότι ήμουν πια ελεύθερη να περάσω στις τρεις διαστάσεις. Περιηγήθηκα στο μέταλλο το ξύλο, το ύφασμα, το πλαστικό, το χρώμα, έχτισα τελάρα σε διάφορα σχήματα που έπαιζαν μέσα-έξω, «ζούληξα» διαφορετικά υλικά, κόλλησα χιλιάδες συρματάκια για να φτιάξω σκελετούς τους οποίους έντυσα μετά με χαρτιά και χόρτα.
Σταθμός πέμπτος ??Ενός κακού μύρια έπονται??
Μαζί με αυτό λοιπόν συνέβησαν και άλλα. Άρχισε κάποια στιγμή να μην με ενδιαφέρει η σχέση του καλλιτέχνη με τον αγοραστή και μου προξενούσε μεγάλη θλίψη ότι ένα έργο βρίσκεται αναρτημένο σε κάποιο χώρο ιδιωτικό και μπορούν να το βλέπουν λίγοι και συγκεκριμένοι άνθρωποι.
Δεκαετία του ?90 και το design γινόταν σιγά ? σιγά πραγματικότητα. Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ και πέρασα σε έναν άλλο χώρο εξίσου γοητευτικό.
Σταθμός έκτος. Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.
Δεν τολμούσα να ομολογήσω ότι το να μπορείς να «μπαίνεις» μέσα στο έργο και να γίνεσαι τμήμα του ήταν το απόλυτο όνειρο. Το κρατούσα μυστικό.
Στην αρχή το μυστικό μου έγινε ζωγραφική σε χώρους καθημερινής ζωής όπου μπορούσε να επέμβει αν ήθελε o θεατής. Στη συνέχεια το όνειρο μετατράπηκε σε «θράσος». Μία τεράστια οπή, μία καλοσχεδιασμένη τομή στο έδαφος που μέσα της δέχτηκε ένα προστατευτικό κέλυφος με όλες τις προσωπικές αναζητήσεις, τις αγωνίες, τα διδάγματα και τα λάθη της ζωής μου στη τέχνη.
Επόμενος σταθμός ?σε αναζήτηση, κι ας λέει ο Πικάσο.
Περιμένω τον Τριστάν Τσαρά που με μία κίνηση θα βγάλει μέσα από το ημίψηλο καπέλο του, το οποίο κουνάει μόλις λίγα μέτρα από μένα, χαμογελώντας νευρικά και λίγο ειρωνικά, θα τολμούσα να πω, τη λέξη κλειδί?
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
