ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 11.09.2013

Η  σχέση μου με την τέχνη φαντάζει σαν μια συνδιαλλαγή γονεϊκή καθόλου αρμονική, αντίθετα σκληρή και απαιτητική. Ίσως για αυτό στο σύνολο των έργων μου κυριαρχεί η αίσθηση του ανοίκειου ενώ ζητήματα που με απασχολούν, κατά κύριο λόγο, αφορούν στο συλλογικό ασυνείδητο, στη μνήμη, στο χρόνο, στο γυναικείο φύλο και την ταυτότητα, στην εγκλωβισμένη παιδικότητα.

Κινούμενη σταθερά προς  το ανθρωποκεντρικό στοιχείο δημιουργώ εικόνες, με μια ρεαλιστική γραφή μεν, η οποία όμως προκαλεί αισθήματα διανοητικής αβεβαιότητας, κι αυτό είναι φανερό στις μεταμορφώσεις που πραγματοποιώ συνθέτοντας σώματα μωρών με μορφές ενήλικων προσώπων, ή εφηβικές παρουσίες που ενέχουν μια λύπη χρόνου στα μισοσβησμένα τους πρόσωπα. Επίσης, αλλόκοτα ομοιώματα παιδιών που δεν φαίνεται να ανήκουν στο δικό μας μικρόκοσμο συνθέτουν το ζωγραφικό μου έργο, ενώ στην ίδια λογική του μη-οικείου, ή  των συμπλεγμάτων - συλλογικών ή ατομικών ? ανήκουν οι εγκαταστάσεις και οι δράσεις που έχω πραγματοποιήσει. 

Σε ένα άλλο επίπεδο αναζήτησης επιχειρώ να συνδέσω την ποίηση με την εικόνα πειραματιζόμενη με διάφορα μέσα όπως το ράψιμο/κέντημα σε συνδυασμό με τη ζωγραφική. Το έργο με τίτλο «Μνήμη» έχει ως κύριο άξονα την ένταξη του κειμένου στην τέχνη και κινήθηκα βάσει αυτής της λογικής ώστε να ανασύρω ψυχολογικές έννοιες στις μορφές τις οποίες επεξεργάστηκα και τις περιέπλεξα με νήματα, «γράφοντας» με βελόνα αποσπάσματα από το έργο της ποιήτριας Άννας Ρούσου «Άνασσα Νοός». Τη συγκεκριμένη ιδέα προσπάθησα να την εξελίξω και με τη χρήση πολυμέσων πραγματοποιώντας ένα βίντεο καθώς και επεξεργασμένες φωτογραφίες γύρω από το κεντρικό θέμα της ποίησης αλλά και της γυναικείας φύσης. 

Στα έργα με τίτλο «Ξύλινα Παιδιά»  επιχειρώ να ερμηνεύσω τους κώδικες ανάπτυξης ενός ατόμου σε έναν κόσμο προκαθορισμένο με νόμους και κανόνες, που σε κάποιες περιπτώσεις είναι έξω από την ανθρώπινη φύση. Με μορφές παράξενες και εξωπραγματικές, τα «παιδιά» αυτά προσομοιάζουν με μαριονέτες στα χέρια κάποιου, ενώ φαντάζουν σαν κάτι να θέλουν να εκφράσουν δίχως να γνωρίζουμε τι ακριβώς. Με μια διάφανη, αέρινη υπόσταση, στέκονται άκαμπτες, σαν ξύλινα ομοιώματα παιδιών, έχοντας ένα ανέκφραστο ύφος που μπορεί να ειδωθεί είτε ως γαλήνιο, είτε ως ειρωνικό. Οι παραπομπές στο παρελθόν είναι εμφανείς στα φουστάνια των μορφών, ενώ τα μοτίβο του φόντου θυμίζουν μια ταπετσαρία ενός δωματίου που δεν το χαρακτηρίζει τόπος, χρόνος και κατάσταση. Με μάτια κλειστά δείχνουν κάτι εσώτερο, μια ενδοσκόπηση και μια νοητική συγκέντρωση, ενώ ταυτόχρονα φαντάζουν «ανάπηρες» αλλά με μία άλλου είδους αναπηρία, μη φυσική, θυμίζοντας εικόνες από  παραμύθια. 

Στην εγκατάσταση με τίτλο “Grim Stories” εστιάζω στα θέματα του χρόνου, της μνήμης, του κύκλου ζωής και των αρχετυπικών συμπλεγμάτων, με το παραμύθι να κατέχει μια κεντρική θέση κατευθύνοντας την όποια μου ενέργεια στο συγκεκριμένο έργο. 

Έχοντας ως βάση μια εστία, ένα μικρό δωμάτιο στις διαστάσεις ενός διπλού κρεβατιού, ή αλλιώς ενός μεγάλου κουκλόσπιτου άμεσα η σκέψη πάει στο παρελθόν, στην παιδικότητα, στο όμορφο. Όλα αυτά όμως καταρρίπτονται όταν ο θεατής προσπαθήσει να δει το περιεχόμενο της εγκατάστασης μέσα από τη μικρή πόρτα, ή από τα διάσπαρτα παράθυρα, και όταν αντικρίζει ένα αιθέριο εφηβικό λευκό φόρεμα το οποίο ωστόσο είναι εγκλωβισμένο σε μαύρα νήματα που θυμίζουν ιστό αράχνης. Εδώ ο εσωτερικός χώρος θυμίζει μια παρελθούσα κατάσταση κατά την οποία χτίζεται η ζωή ενός ανθρώπου μέσα από τα διάφορα όρια και συμπλέγματα που το φυλακίζουν, αλλά ταυτόχρονα το διαμορφώνουν. Το παδικό/εφηβικό φόρεμα δηλώνει αυτό που είμαστε, την πρώτη φάση της δημιουργίας. Εκείνη που θα δείξει το «πως» αλλά και το «πέρα» μιας ψυχής. 

Στον εξωτερικό χώρο, το παιχνίδισμα των άνισων παραθύρων έρχεται κι αυτό σε αντιπαράθεση με το περιεχόμενο, καθώς ανοίγοντας τα ανακαλύπτει κανείς ένα σβησμένο παρών, με τις σχεδόν βυζαντινές μορφές στο εσωτερικό των παραθύρων  να υποδηλώνουν τις τρεις ηλικιακές φάσεις ενός  προσώπου. Εδώ οι αναφορές έχουν να κάνουν με το χρόνο, με το πέρασμα από το αρχικό στάδιο στο τελευταίο, ή αλλιώς με το άνοιγμα και το κλείσιμο της ανθρώπινης ζωής. Ο Ιησουίτης συγγραφέας Μπαλτάσαρ Γκρασιάν ( 1601-1658) είχε γράψει τα εξής: ?Το μόνο που μας ανήκει πραγματικά είναι ο χρόνος. Ακόμη κι εκείνος που δεν έχει τίποτα, αυτό το είχε?, και είναι κάτι το οποίο επισημαίνεται με το άνοιγμα των παραθύρων και τις μορφές που αναδύονται ως ένα άλλο παράδειγμα χρόνου. 

Στους τοίχους υπάρχουν γραφές σε ένα δεύτερο επίπεδο. Γραφές σκληρές οι οποίες έρχονται κι αυτές σε αντίθεση με τα διακοσμητικά μοτίβο της «ταπετσαρίας». Αποσπάσματα από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ - που τρομοκρατούν και δεν ανήκουν διόλου στην αθώα σφαίρα της φαντασίας, - είναι γραμμένες με κιμωλία στον φαντασιακό μαυροπίνακα των εξωτερικών πλευρών της εγκατάστασης, θέλοντας να μας θυμίσουν ότι το παραμύθι δεν επινοήθηκε ώστε να αποκρύψει την αιματηρή πλευρά της ζωής, αλλά αντίθετα να την προβάλλει ώστε να μας συμφιλιώσει μαζί της.

Το ηχητικό, τέλος, που ακούγεται στο εσωτερικό της εγκατάστασης, είναι αποτέλεσμα σύνθεσης από περιπλεγμένα παραμύθια και ήχους νανουρισμάτων δημιουργώντας μια επίσης εξωπραγματική αίσθηση, ενώ οι επισκέπτες μπορούν να αφήσουν κι αυτοί το δικό τους αποτύπωμα στο έργο γράφοντας με κιμωλία στο πλασματικό μαυροπίνακα.

Στη σειρά με τίτλο «Μωρά/Ενήλικες» εμφανίζονται μορφές διφορούμενες που δημιουργούν μια αίσθηση περίεργη στο θεατή, καθώς από μόνη της η εικόνα ενός ενήλικα στο σώμα ενός μωρού είναι τρομακτική και διανοητικά ασταθής. 

Ταυτότητα, σύμπλεγμα,  ασυνείδητο,  ενοχή, παρών-παρελθόν, είναι ορισμένες από τις έννοιες που περιβάλλουν τα συγκεκριμένα έργα, στα οποία αθωότητα και σκληρότητα είναι αλληλένδετα στοιχεία. Εμφανείς, επίσης, είναι  οι αναφορές στην εγκλωβισμένη παιδικότητα και στην αρχική πορεία της ζωής που αποδεδειγμένα καθορίζει τη συνέχεια της. Η ταυτότητα που αποκτά ο καθένας, φαντάζει ως κάτι το ήδη προκαθορισμένο, ενώ η έννοια του χρόνου γίνεται ένα όντως αμφισβητούμενο ζήτημα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον περιπλέκονται όταν ο άνθρωπος αναρωτηθεί: άραγε υπάρχω;

Κλείνοντας αυτή την παρουσίαση των έργων που με αντιπροσωπεύουν ? εκθέτοντας ταυτόχρονα τους βασικότερους προβληματισμούς μου - θέλω να τονίσω ότι  η αναζήτησή μου είναι συνεχής όσον αφορά στην τέχνη, που άλλοτε στέκει απέναντί μου σαν ένας κακός κριτής, κι άλλοτε ως θεραπευτής μου. Μια σχέση που όπως προανέφερα δεν είναι αρμονική αλλά σίγουρα μου είναι απαραίτητη.