ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 10.10.2012

«Προτιμώ να μιλώ για την Τέχνη, όχι για τη ζωγραφική». Για μένα το τέλος της δημιουργίας δεν βρίσκεται στο τελάρο. Το τελάρο μάλλον με περιορίζει. Ψάχνω τρόπους για να το υπερβώ, για να το χρησιμοποιήσω. «Το τέλος της δημιουργίας βρίσκεται στον άνθρωπο» όπως γράφει ο Δημήτρης Δαλδάκης.

Η επιλογή του θέματος ενός έργου δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία.

Η αφορμή για κάθε έργο ξεκινά με τη σύλληψη μιας εικόνας, μια φωτογραφία, ένα συναίσθημα, μια μνήμη, μια φευγαλέα φιγούρα στο δρόμο, ένα καμένο δέντρο, που προσπαθεί να αναγεννηθεί βγάζοντας νέες φύτρες. Η αιτία είναι η ίδια η ζωγραφική και η γλώσσα της, το χρώμα, το σχέδιο, η φόρμα, η σύνθεση, η ματιέρα, η εικαστική πράξη αυτή καθαυτή. Ο άνθρωπος, η φύση, το περιβάλλον. Αποτυπώνονται με ελάχιστες γραμμές , χρώματα ενίοτε και μελάνια σε ένα ταπεινό προσχέδιο. Στο διάβα του χρόνου η μνήμη, οι εσωτερικές διεργασίες και η πραγματικότητα τα αναπλάθουν σε εικόνες και κάποια στιγμή ως δια μαγείας ξεπετιούνται πάνω στον καμβά η στο ξύλο γίνονται χρώματα, γραμμές και στην πορεία ορίζει το έργο τον δικό του δρόμο, εγώ απλά το ακολουθώ, η πρώτη ιδέα-εικόνα μετασχηματίζεται.

Έτσι ένα οπτικό ερέθισμα, μια τυχαία σκέψη, μια συγκεκριμένη πρόθεση, ένα συναίσθημα και η μνήμη οδηγούν σε μια επιλογή. Αφορμή για πράξη.

Στη δημιουργία ενός έργου συμμετέχουν τρεις συνθήκες, η αρχική πρόθεση του ζωγράφου, η συναισθηματική του μεταβλητότητα και το τυχαίο. 

Ανάλογα με την εξέλιξη του έργου, μεταβάλλεται και η συναισθηματική κατάσταση. Το θέμα αμφισβητείται, πολλές φορές τροποποιείται ή και αναιρείται ολοκληρωτικά. 

Αντίθετα με το τι συνήθως πιστεύουν οι πιο πολλοί θεατές για το έργο, δεν ξέρω πώς γίνεται. Είναι αυτή η εικόνα που έρχεται στο μυαλό, ελπίζω και εικάζω να δημιουργηθεί το έργο κατά την εξέλιξή του. Αυτή η προσδοκία της σωστής αντίδρασης γεννά το πάθος για τη ζωγραφική. ..

Με μέσο ένα "καμβά" βασισμένο στο ασύνειδο λογικό αλλά και το θυμικό, έχουμε λοιπόν την απεικόνιση και προβολή μίας χαμένης παιδικότητας και ενός ανεκπλήρωτου που ξεχειλίζει μέσα απ’ τα όρια της υπόσχεσης του πίνακα.

Η σχέση καλλιτέχνη και θεατή, είναι, όσο παλιά είναι και η τέχνη και αυτονόητα πολυεπίπεδη.

Αναζητώ κάθε έργο να παραμένει ο κατεξοχήν «τόπος» μιας απαραίτητης και για τους δύο αισθητικής και συναισθηματικής συνεύρεσης. Τα εννοιολογικά σχόλια και οι συναισθηματικές προβολές, που πολύ φυσικά έρχονται από τους θεατές, με βρίσκουν απόλυτα συναινετικό κι ας μου είναι κάποτε αδιάφορα. 

Γίνεται συνειδητή προσπάθεια οι θεατές να μετέχουν στο έργο, όπως και να το επιχειρούν, είναι αναγκαία συνθήκη για τη συνέχεια της δημιουργίας να επιχειρούν τις δικές του πολλαπλές αναγνώσεις και μέσα από αυτές να παρατείνεται το όνειρο και η προσδοκία για συνέχεια. 

..........

Ο καλλιτέχνης είναι σημαντικό να εκφράζει την εποχή του. Όπως αναφέρει και ο Σεφέρης συνδέεται μ' αυτήν μ' ένα τριπλό δεσμό, διανοητικό, συναισθηματικό αλλά και βιολογικό. Διανοητικό διότι λαμβάνει αλλά και μεταδίδει ερεθίσματα, συναισθηματικό διότι τον παρακινεί για να δημιουργήσει με βάση την ίδια, προϋπάρχουσα κοινωνική κατάσταση καθώς και να προκαλέσει συναισθήματα στο εκάστοτε κοινό. Τέλος, βιολογικό διότι είναι βιολογικό τέκνο της εποχής του, επομένως βιώνει τα τεκταινόμενα σ' αυτήν και τα μετουσιώνει σε αντίστοιχη καλλιτεχνική δημιουργία.

Δεν θέλω και δεν μπορώ να γίνω απλός “θεατής?. Μοιράζομαι την αγωνία μου, προσπαθώ να αναπνεύσω.

Η τέχνη γίνεται το επικοινωνιακό εργαλείο για να εκφράσω συναισθήματα, αισθήσεις, αδυναμίες, λύπη, χαρά,

Η δουλειά μου συνιστά περισσότερο μωσαϊκό παρά θέμα, στιγμιότυπα, επικαιρότητα σπασμένη σε κομμάτια.

Χρησιμοποιώ μικτή τεχνική, λάδια που παλεύουν με τα ακρυλικά, κάρβουνο, λαδοπαστέλ, μελάνια κλπ. Συχνές αποξέσεις με σπάτουλες και τροχό και συχνά παρέμβαση με κολάζ και ασεμπλάζ... 

.........

Στην τελευταία δουλειά που παρουσίασα με τον τίτλο "ο άνθρωπος είναι η απάντηση", το κόκκινο χρώμα διαπερνά όλα τα έργα, διακριτικά η όχι και έχει ιδιαίτερη παρουσία. Παρουσιάζονται τρεις θεματικές. Η σχέση μεταξύ έρωτα και θανάτου, ως κάποιας που αντλεί δύναμη από μία σεξουαλικότητα και αντιτίθεται σε κάθε στοιχείο πουριτανισμού. Την κριτική στις έννοιες και τα αρχέτυπα του κατεστημένου. 

Τέλος, τη συνύπαρξη φύσης και ανθρώπινου στοιχείου με αντανάκλαση αυτής στην οικολογική συνείδηση, στο παράπονο για βεβήλωση και καταπάτηση όλων όσων διέπουν το "φυσικό".

Οι ανθρώπινες φιγούρες, τις περισσότερες φορές γυναικείες, κυριαρχούν και έρχονται να δώσουν "παρόν" στο "παρελθόν" να διεκδικήσουν ένα άλλο σήμερα, να ρίξουν φως στο χθες. Δεν επανέρχονται στη ζωή, δεν έφυγαν όμως ποτέ από τη μνήμη. Και είναι η μνήμη που κάνει κι αυτή τα παιχνίδια της, που μεταπλάθει το παρελθόν, το φιλτράρει, του δίνει, αν θέλει τις αληθινές του διαστάσεις, ή ακόμα και το απογειώνει. Όπως κάποια βράδια, εκείνα που ένα πρόσωπο μας κοιτάει από τα βάθη του καθρέφτη. Και είναι τότε που η τέχνη λειτουργεί σαν τον καθρέφτη που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο. Η ανδρική παρουσία εννοείται τις περισσότερες φορές στα έργα μου και χωρίς να είναι παρούσα έχει το λόγο της. Εκτός από τις φιγούρες ζωγραφίζω τοπία αφαιρετικά μέρη ενός ευρύτερου αστικού και φυσικού περιβάλλοντος.

Επιδιώκω ένα καταφύγιο και παράλληλα μια απόπειρα για μια καινούργια ένωση σώματος και ψυχής, ύλης και πνεύματος από την μια και από την άλλη μια γέφυρα ανάμεσα στο χάσμα της «καθαρής» αφαίρεσης και της «καθαρής» πραγματικότητας».

Έχω τις κεραίες μου τεντωμένες σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Eλπίζω στο έργο μου ότι η τέχνη μπορεί λειτουργεί σαν τον καθρέφτη, μια "μετάληψη" όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζει κάθε στιγμή στον κόσμο το "παραμορφωμένο" του πρόσωπο. Στόχος είναι να ξανακερδίσουμε το βάρος της χαμένης πραγματικότητας. Για μένα η «πραγματικότητα» δεν εδρεύει ούτε στην αφαίρεση, ούτε στο ρεαλισμό. Οι καλλιτέχνες οφείλουμε συνειδητά να συνδέσουμε την εσωτερική μας πραγματικότητα με την πραγματικότητα του κόσμου.