ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 09.10.2013

Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για τη δουλειά μου σε πρώτο πρόσωπο, αλλά πιστεύω ότι είναι απαραίτητο και αναγκαίο για ένα δημιουργό να μπορεί να δικαιολογήσει, να αναλύσει και να ερμηνεύσει το έργο του (ζωγραφικό, ποιητικό, μουσικό κ.ά ). Η δική μου καλλιτεχνική παρουσία προσπαθεί να επικεντρωθεί στη ζωγραφική, είτε πρόκειται για λάδια είτε ψηφιδωτά (ζωγραφική με πέτρες).

Μέχρι σήμερα έχω παρουσιάσει τη δουλειά μου σε προσωπικές εκθέσεις στην Αθήνα, στο Τόκυο και στο Λονδίνο. Κάθε ενότητα έργων που συναποτελούν μια ατομική έκθεση μπορεί ίσως να βοηθήσει στην παρακολούθηση της πορείας της δουλείας μου. Στην πρώτη μου έκθεση με τίτλο 33 στην Γκαλερί "7" παρουσίασα 33 έργα ζωγραφικής και ψηφιδωτού, εμπνευσμένα από το πατρικό μου σπίτι στην Κρήτη, Ειδομένα μέσα από μια σύγχρονη τεχνολογική αντίληψη. Γυμνά ανδρικά, έπιπλα, μοτίβα από παραδοσιακά υφαντά, πλεκτά και κεντήματα της Κρήτης πρωταγωνιστούν στα τελάρα μου. Ευτυχώς σημειώνω πως η συγκεκριμένη οικία του 17ου αιώνα χαρακτηρίσθηκε από την αρχαιολογία και πλέον προστατεύεται. 

Στην δεύτερη προσωπική έκθεση, Κρίνοι του Μίνωα, που παρουσίασα στο Ελληνικό Κέντρο του Λονδίνου το Φεβρουάριο του 2008, δημιούργησα μια σειρά από έργα εμπνευσμένα από το φυσικό περιβάλλον της Κρήτης και την πλούσια εικονογραφική της παράδοση με τη λεγόμενη Κρητική Σχολή. Στην τρίτη μου έκθεση με τίτλο, Μολυβιά, παρουσίασα στην γκαλερί No:id τον Ιούνιο του 2008 στο Λονδίνο, μια σειρά από προσωπογραφίες με μολύβια και σχέδια πάνω σε καραβόπανο, όπου με ενδιέφεραν αποκλειστικά οι σχεδιαστικές αξίες και η λειτουργία του σχεδίου σαν αρχική και αγνή σύλληψη. Στην τέταρτη ατομική, 22, ασχολούμαι με τη σχέση του ανθρώπου με κρητικά μοτίβα  και υφάσματα με αλλεπάλληλες χρωματικές ενώσεις, κύκλους από χρώμα και νύξεις από διάφανα λευκά που ηρεμούν και ενώνουν πολλές φορές την σύνθεση. Μέσα από αυτές τις  δικές μου  μνήμες τονίζω την αγάπη μου για την απλότητα των ανθρώπων της Κρήτης που θυμάμαι, του τόπου καταγωγής μου. Χωρίς να γίνομαι περιγραφικός ανάγω συχνά σε σύμβολα οικεία αντικείμενα  καθημερινής  χρήσης. Ρούχα και υφάσματα με την απουσία ανθρώπων έχοντας σκοπό να δώσω στον παρατηρητή μου την πρωταρχική αίσθηση της αιτίας του έργου. 

Τα κρητικά υφαντά, είναι φορείς μια παράδοσης και μιας τέχνης που κρατάει από τα βάθη των αιώνων. Άρα, αυτή η υπαινικτική αναφορά τους, στον χρόνο, και στο ότι κυλά ασταμάτητα και περνά, αφήνοντας τα αποτυπώματά του, -στη μνήμη αν μη τι άλλο-, τα κάνει να φαίνονται σαν μια αλληγορία ενός αέναου χρονομέτρη. Και συνειρμικά, μέσα απ' αυτό, να καταλήγει κανείς σε μιαν αλληγορία της μνήμης. Γιατί κάπως έτσι είναι η μνήμη: αφενός, διαθέτει εκείνη την αυστηρότητα της δομής, -της πλέξης-, που χαρακτηρίζει και ό,τι υφαίνεται σε αργαλειό, αφετέρου, λειτουργεί ως χρονομέτρης, -μια και αδιαλείπτως καταγράφει το χρόνο-, ενώ τελικά, - και παρά την αγωνιώδη επιθυμία μας μερικές φορές-,  δεν μας «παραδίδει» όλες τις πληροφορίες που μπορεί να της ζητάμε. Έτσι, μας υποχρεώνει να τις υποκαταστήσουμε, συμπληρώνοντας τα κενά με τη φαντασία μας, ή, αναμοχλεύοντας το συναίσθημά μας. 

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι όλα εκείνα τα σημεία που συγκρατούσαν το βλέμμα στους παλιότερους πίνακες μου είναι ευθείες αναφορές στη μνήμη και στη λειτουργία της. Συγχρόνως, κάθε ένας από εκείνους τους πίνακες υποβάλλει στον θεατή μιαν αφήγηση δομημένη και ξεκάθαρη. Επιπλέον, αρκετά καθοδηγητική, σε σχέση με το που αυτή θα ήθελε να καταλήξει. Ωστόσο, αυτή η «καθοδήγηση» ανακόπτεται στο σημείο-αναφορά-στη-μνήμη, το οποίο αποζητά από τον θεατή να ολοκληρώσει την αφήγηση, με το δικό του μνημονικό υλικό και να της αποδώσει ένα πλήρες νόημα. 

Από τη νέα μου δουλειά (οι ομάδες έργων που παρουσίασα σε εκθέσεις στο Τόκυο από το 2010 και οι οποίες έχουν τυπωθεί σε μίνι κόμικ, εμπνευσμένα από τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα), λείπει αυτό το στοιχείο της «καθοδήγησης». Ταυτόχρονα τα κομβικά σημεία πύκνωσης της, - η αναφορά στη μνήμη -, δεν συνιστούν «κενά πληροφόρησης», όπως συνέβαινε παλιότερα με τα υφαντά, αλλά πεδία «ελλειπτικής παροχής πληροφοριών».

Ο ρόλος τους είναι εξίσου αποκαλυπτικός, όσο και κρυπτικός. Μοιάζουν με αναλαμπές της μνήμης που ξαφνικά γίνονται αντιληπτές και μετά ξανά καταδύονται σε ένα πιο θολό και ανεξιχνίαστο φόντο αναμνήσεων. Αυτό συμβαίνει, με εκείνον τον αβίαστο τρόπο, με τον οποίο γνώριμες εικόνες, ή σύμβολα, εμφανίζονται και εξαφανίζονται στα όνειρά μας, χωρίς να είμαστε πάντα σε θέση να πούμε το γιατί. Τα έργα αυτά συχνά παραπέμπουν σε θέματα σχετικά με την πυρηνική απειλή και την σύγχρονη πολιτική ασάφεια στην Ελλάδα και ευρύτερα στον κόσμο. Την περίοδο αυτή ασχολούμαι με την δημιουργία ενός κόμικ, manga, το οποίο θα τυπωθεί τον Απρίλιο στην Ιαπωνία με θέμα καθαρά ποιητικό.

Για το έργο μου έχουν γράψει ζωγράφοι, κριτικοί και θεωρητικοί της τέχνης όπως, ο Νικόλας Μιχαλιτσιάνος, η Μαρία Μαραγκού, η Ίρις Κρητικού και ο Γιάννης Κωνσταντινίδης.