Η Τέχνη οφείλει να είναι ο εφιάλτης των υπαγορευμένων ονείρων Η μεγάλη τέχνη είναι ζυμωμένη με την αγωνία, το θάνατο, την παραφροσύνη, τον έρωτα και την ελπίδα του ανθρώπου ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Ποιος είναι
Ο Γιώργος Θεοδώρου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967
Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) στο εργαστήριο της Ρένας Παπασπύρου, Φωτογραφία στο εργαστήριο του Μανώλη Μπαμπούση (Α.Σ.Κ.Τ.),
Γραφιστική και κινούμενο σχέδιο στη Σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του Τ.Ε.Ι. Αθήνας (Σ.Γ.Τ.Κ.Σ.). Παρακολούθησε εργαστήρια Βιομηχανικού σχεδίου και Κινούμενου σχεδίου.
Έχει εργαστεί στο χώρο της Γραφιστικής, του κινούμενου σχεδίου και της εικονογράφησης.
Διδάσκει στον Αθηναϊκό Καλλιτεχνικό και Τεχνολογικό Όμιλο (Α.Κ.Τ.Ο).
Έχει διδάξει (2005 – 2011) στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Ατομικές Εκθέσεις
2007 “ανεμόσκαλα”.
2009 ?ανοίκεια σύναξη?.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Κάθε φορά που αναφέρομαι στην τέχνη, αισθάνομαι αιχμάλωτος μιας αφόρητης υποκειμενικότητας και της μόνιμης αμφιβολίας μου για το αν της ανήκω.
Προτιμώ να μην αναλύω ιδιαίτερα το έργο μου, αλλά να τοποθετούμαι και να αυτοπροσδιορίζομαι για τη σχέση μου με την τέχνη, της οποίας αποτέλεσμα είναι και η δουλειά μου.
Στο έργο μου, κάθε προσπάθειά μου είναι και μια μοναχική διερεύνηση του υλικού ίχνους πάνω στον καμβά. Παρακολουθώ με αγωνία την κατάδυσή μου στο χάος και στα όνειρά μου και με δημιουργικές επιλογές ενστίκτου αναμένω την ανάδυση ενός αποτελέσματος που θα με καθησυχάσει...που θα αναδεικνύει με βεβαιότητα το όραμά μου, το οποίο ουδέποτε όμως ήταν σαφές.
Μέχρι τώρα έχω δημιουργήσει κυρίως τρεις ενότητες έργων. Στις δύο θα αναφερθώ παρακάτω. Την τελευταία θα την εκθέσω προσεχώς και δεν θέλω από τώρα να κάνω κάποια αναφορά.
Η πρώτη ενότητα έργων (2007) φέρει τον τίτλο «Ανεμόσκαλα» και είναι ζωγραφική με πολλά υλικά και τεχνικές (από λάδια, ακρυλικά, κολάζ μέχρι και ψηφιακές εκτυπώσεις).
Η βασική σκέψη είναι η ευθραυστότητα της ελπίδας και η αναγκαιότητά της μέσα από τον συμβολισμό της ανεμόσκαλας, η οποία παρουσιάζεται άλλες φορές αμυδρά και άλλες έντονα, προκειμένου να αντιπαρατεθεί με το αίσθημα του αδιεξόδου που υπάρχει και κυριαρχεί στα έργα.
Η δεύτερη ενότητα (2009) ονομάζεται «ανοίκεια σύναξη». Κι εδώ χρησιμοποιούνται τα ίδια υλικά και ακολουθούνται παρόμοιες τεχνικές με την προηγούμενη.
Σε αυτή τη σειρά έργων υπάρχει μια επίφαση συνάντησης ? σύναξης ανθρώπων σε έναν απροσδιόριστο χρόνο και χώρο. Είναι ένας συμφυρμός ασύμπτωτων ατομικών δρόμων που οδηγούν στο αίσθημα της αγωνίας και της κατήφειας, όπου έχουμε οδηγηθεί από την επέλαση της ατομικότητας, αποτελεί ωστόσο και κάλεσμα για ενότητα και αγώνα.*
Στην εικόνα μου δεν με ενδιαφέρει μόνο η αφήγησή της και το εννοιολογικό της περιεχόμενο, αλλά και η περιπέτειά της μέσα από τον μυστικό κόσμο της ζωγραφικής.
Η διαδικασία της ζωγραφικής είναι το μοναχικό ταξίδι του ζωγράφου και το αποτέλεσμα είναι το λιμάνι όπου συναντιέται με τον θεατή.
Η εσωτερική περιπέτεια, η αγωνία, η ενατένιση του σημείου, ο στοχασμός στο σχήμα, η ανάγνωση και η ανάλυση των τυχαίων υλικών επεισοδίων πάνω στον καμβά, το ένστικτο και οι αυτοματοποιημένες χειρονομίες είναι μερικά στοιχεία αυτής της πορείας. Αυτό ισχύει για όσους καλλιτέχνες δεν σχεδιάζουν το αποτέλεσμα, δεν ξέρουν τον προορισμό, απλά και μόνο θέλουν να ξεκινήσουν το ταξίδι έχοντας ως βασική πυξίδα τον ψυχισμό τους και την διάθεση να τον ανακαλύψουν. Έτσι άλλωστε θα συναντήσουν και το προσωπικό τους ιδίωμα και το δημιουργικό τους στίγμα.
Αυτές είναι κάποιες παραδοχές που μπορώ να κάνω για το έργο μου μέχρι τώρα, καθότι τη σημαντικότητά του ή όχι δεν μπορώ εγώ να εκτιμήσω.
Θεωρώ πως η τέχνη προτείνει μια ανοίκεια ερμηνεία για τη ζωή. Αυτό ίσως την καθιστά ένα δυναμικό χώρο ρήξης με την κοινωνία και τις παγιωμένες αντιλήψεις. Οφείλει να ακούει την εποχή και να δημιουργεί τη μέθεξη με το μέλλον, όσο κι αν αυτό βασίζεται στο παρελθόν.
Το σημαντικό έργο τέχνης μαρτυρά την αιτία ύπαρξής του μόνο μέσα από το αποτέλεσμά του, από την τελική του υπόσταση. Κανένα κείμενο, καμιά υποβοήθηση δεν θα μπορέσουν να το κρατήσουν στη ζωή. Θα το πετάξει ο χρόνος στη λήθη της Ιστορίας. Η μεγάλη τέχνη είναι ζυμωμένη με την αγωνία, το θάνατο, την παραφροσύνη, τον έρωτα και την ελπίδα του ανθρώπου.
Η ζωγραφική οφείλει να ενδυναμώσει την πρότασή της στον κόσμο σήμερα, στην εποχή των tablets και της τεχνολογίας. Να επαναφέρει τη χαμένη ποίηση, όχι από νοσταλγία αλλά από ανάγκη γι’ αυτό που πάει να χαθεί εξαιτίας της εξιδανίκευσης της διαφημιστικής εικόνας και της υποκουλτούρας των τηλεοπτικών μέσων.
Σε έναν κόσμο εξαπατημένο και καθοδηγούμενο ηθικά και πολιτιστικά από την ακαλλιέργητη συμφωνία των «ιερατείων των αγορών», εκείνων που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μειώσουν τη δυνατότητα του ανθρώπου για υπέρβαση από το ?ζωικό τους βασίλειο?, η τέχνη οφείλει να είναι ο εφιάλτης των υπαγορευμένων ονείρων. Να ζει σαν αλήτης που γνωρίζει τους σκοτεινούς μας δρόμους και μας αποκαλύπτει στιγμιαία, το αιώνιο, το ηθικό, το υπερβατικό.
* Η «ανοίκεια σύναξη» δημιουργήθηκε όταν η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είχε ακόμη φανεί ξεκάθαρα και οι εξεγέρσεις της Αφρικής και των «αγανακτισμένων» δεν είχαν ακόμη ξεκινήσει.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
