Οπτική Αντίληψη O άνθρωπος δεν αποτελεί ένα καθαρό υπερβατικό υποκείμενο, αλλά αντιθέτως είναι συνυφασμένος με το σύμπαν που τον περιβάλλει και μέσα στο υφάδι του κόσμου που κατοικεί ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Ποια είναι
Κατάγομαι από την πόλη της Λάρνακας της Κύπρου όπου και έζησα ως τα δεκαοκτώ μου χρόνια. Στη συνέχεια, φοίτησα στην Ανώτατη Σχόλη Καλών Τεχνών της Αθήνας και αποφοίτησα το 2009 από το Ε’ εργαστήριο ζωγραφικής με τους καθηγητές Δημήτρη Σακελλίων, τον Γιώργο Καζάζη καθώς επίσης και τον Κώστα Τσώλη. Επιπρόσθετα, έχω παρακολουθήσει δυο χρόνια γλυπτικής και παράλληλα ολοκλήρωσα τρία χρόνια αγιογραφίας με τους καθηγητές Νίκο Τρανό και τον Παύλο Σάμιο αντίστοιχα. Μετέπειτα, και συγκεκριμένα το 2010, μετακόμισα στο Λονδίνο για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές όπου μένω και εργάζομαι μέχρι και σήμερα. Το 2011 ολοκλήρωσα τις σπουδές μου αποκτώντας τον τίτλο MA Fine Arts, στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Central Saint Martins. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών όπως και μετέπειτα έχω οργανώσει, επιμεληθεί και λάβει μέρος σε διάφορες εκθέσεις. Παρακάτω, αναφέρονται επιλεκτικά μερικές από τις πιο πρόσφατες:
Εκθέσεις
2012 «Half Cut» The Lion & Lamb, 46 Fanshaw Street Hoxton, Λονδίνο
- «Τower Bridge Open» Level 2 South Tower Bridge, Λονδίνο
2011 «TheUnconsciousCollective» Hackney Downs Studio, Λονδίνο
- «MA Fine Arts Degree show 11» Central Saint Martins, Λονδίνο
- «MA Fine Arts Auction 2011» Central Saint Martins, Λονδίνο
- «The New pretenders» Bargehouse Oxo Tower Wharf, Λονδίνο
- «Απόφοιτοι 2009» Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, Αθήνα
- Anges B? Agnes B store, Λονδίνο
2010 «Image of Progress» Λάρνακα, Κύπρος
.jpg)
Η οπτική αντίληψη, εν συντομία θεωρείται ο τρόπος που διαμεσολαβείαι η εμπειρία μας από τον εξωτερικό κόσμο. Χαρακτηριστικά, αναφέρω πως η μελέτη της οπτικής αντίληψης προσφέρει σημαντικές αποδείξεις στο ότι ο κόσμος μας, ή η εικόνα, δεν είναι «δεδομένος/η», όπως αναφέρεται μερικές φορές, αλλά δημιουργείται.
Όσον αφορά στον κεντρικό προβληματισμό της εικαστικής μου θεωρίας, τόσο στα σχέδια όσο και στις εγκαταστάσεις μου, τα τελευταία δυο χρόνια εστιάζω την προσοχή μου στην οπτική αντίληψη ενός περιβάλλοντος (π.χ αστικής πόλης η τοπίου) μέσα από τη δομή και τη μορφολογία του σε συσχετισμό με τις αισθητηριακές ποιότητες της αντίληψης ενός χώρου, όχι μέσα από την εικόνα αλλά διαμέσου της εμπειρίας και της μνήμης.
Από τη δική μου οπτική και μέσω της εργασίας μου, θεωρώ πως εμπεριέχονται στοιχεία από τη μινιμαλιστική τέχνη, τη μετά-μινιμαλιστική (1970), όπως επίσης θεωρώ πως όλα αυτά/ όλα τα στοιχεία αποτελούν μια μετά - ανάγνωση της κατασκευαστικής τέχνη (constraction art) με ένα συσχετισμό με συγκεκριμένους καλλιτέχνες όπως τον Richard Tutle, την Lygia Pape, και τον Gabriel Orozco, με τον τρόπο με τον οποίον αποδίδεται η έννοια της σχέσης του πραγματικού χώρου με τον άνθρωπο-θεατή. Συγκεκριμένα, τα τελευταία δυο χρόνια έχω αναπτύξει μια σειρά σχεδίων με βάση την έρευνα αρχιτεκτονικών κατασκευών/κτιρίων όπως και γεωμορφολογικών εκτάσεων με τη χρήση γραμμών και γεωμετρικών σχημάτων, σε συνδυασμό με αιθέριων και ακαθόριστων σχημάτων, όπως παρουσιάζονται μέσα από ένα μικροσκόπιο ή μέσα από το ίδιο το σώμα (με τη χρήση ακτινογραφίας).
.jpg)
Οφείλω να αναφερθώ πως η αφορμή της θεματικής για κάθε έργο δεν είναι πάντα η ίδια! Συγκεκριμένα, παίρνοντας ενίοτε ερεθίσματα από εικόνες του άμεσου περιβάλλοντος μου, και άλλοτε φωτογραφίες ή και εκ του φυσικού, και αφαιρώντας την υποκειμενικότητά του χώρου (για παράδειγμα το δωμάτιό μου, μια συγκεκριμένη διαδρομή, η ενός συναισθηματικά δεμένου χώρου) και επικεντρώνοντας στα δομικά της στοιχεία, γίνεται προσπάθεια της διάσπασης και κατ? επέκταση η ανακατασκευή τους με μια επιμελώς αφηρημένη δομή δίνοντας τους μια καινούργια ενιαία κ αυτόνομη εικόνα. Αποτέλεσμα της παραπάνω τεχνικής αποτελεί η δημιουργία κατασκευαστικών αφηρημένων έργων, με αφηγηματικό περιεχόμενο, περιέχοντας στοιχεία τόσο από την γεωγραφία (γεωγραφικούς χάρτες), όσο και από την αρχιτεκτονική και τα μαθηματικά.
Επιπλέον, στην προσπάθειά μου να εξετάσω αυτά τα ζητήματα, δίνω έμφαση σε διάφορα δομικά στοιχεία, όπως την ποιότητα υλικού (χρήση πλαστικών διαφανειών όπως επίσης κ διαφόρων ποιοτήτων χαρτιών, ημιδιάφανων ή μη) και στην ποιότητα γραμμών (άλλες έντονα σχηματοποιημένες και άλλες σχεδόν διάφανες). Οι διάφορες προβολές των στερεών δεν εμφανίζονται τυχαία διασκορπισμένες στις επιφάνειες μου. Αντίθετα, εμφανίζονται ως έννομες αλληλουχίες βαθμιαίων μεταβολών, μέσα από μια οργανωμένη αφαιρετική διάταξη, επιστρατεύοντας την αρχή της θεωρίας gestalt βάσει της οποίας τα στοιχεία συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο όλον.
Ακόμη, αξίζει να αναφερθεί πως σημαντικό ρόλο στη δουλεία μου τα τελευταία δύο χρόνια έχει διαδραματίσει η θεωρία του Maurice Marleau-Ponty, μέσα από το έργο του «Phenomenology of Perception», όπου διατυπώνει μια δική του εμπειρία του κόσμου. Χαρακτηριστικά, αναφέρει πως ο άνθρωπος επουδενί δεν αποτελεί ένα καθαρό υπερβατικό υποκείμενο, αλλά αντιθέτως είναι συνυφασμένος με το σύμπαν που τον περιβάλλει και μέσα στο υφάδι του κόσμου που κατοικεί.
Μέσα από τη δουλεία μου προσπαθώ να παρουσιάσω ότι η οπτική αντίληψη δεν αποτελεί μια παθητική καταγραφή του υλικού ενός ερεθίσματος αλλά μια ενεργητική ασχολία του νου καθώς και την επιλεκτική λειτουργία της αίσθησης της όρασης. Παρουσιάζω δηλαδή τον κόσμο με μια γεωμετρικότητα, δίνοντας του την κίνηση και το βάθος μέσα από ποικίλες διαστάσεις και προσανατολιστικές φόρμες και όγκους.
Η άμεση αναπαράσταση του πραγματικού κόσμου με μια υποκειμενική και αφαιρετική αντιμετώπιση με ώθησε στο να επεκταθώ στο φυσικό χώρο, εκτείνοντας τις γραμμές, τα σχήματα και τα χρώματα κυριολεκτικά εκτός των δυο διαστάσεων δίνοντας έτσι την αίσθηση ενός τρισδιάστατου σχεδίου. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας άμεσος συσχετισμός του έργου με το χώρο όπου προβάλλεται και με το θεατή αφενός αναγκάζοντάς τον να προσαρμοστεί και να κινηθεί μέσα στο νέο χώρο και αφετέρου δίνοντάς του την ευκαιρία να αποκτά μια ποικιλία οπτικών γωνιών, ανοίγοντας ένα νέο δίαυλο επικοινωνίας με το έργο.
Οι εγκαταστάσεις μου χαρακτηρίζονται κυρίως από την εφημερία τους (υπάρχουν κατά της διάρκεια μιας έκθεσης ή μιας παρουσίασης ) και την μοναδικότητά τους καθώς αναπτύσσονται σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Ο χώρος λοιπόν έχει μεγάλη σημασία στην διαμόρφωση της εγκατάστασης χωρίς όμως να την περιορίζει ή να την καθορίζει.
Για παράδειγμα, μια εγκατάσταση μου όπου αναπτύχθηκε μέσα σε ένα διάδρομο ενός κτιρίου, παρουσιάζει μια αφηρημένη μεταφορά ενός αστικού πάρκου του Λονδίνου μέσα από τη σχέση του ανθρώπινου σώματος, το οποίο είναι συνυφασμένο με το σύμπαν που τον περιβάλλει. Στη συγκεκριμένη εγκατάσταση, οι γραμμές των εκθεμάτων επεκτείνονταν πέρα από την επιφάνεια του τοίχου, εκμεταλλεύοντας τον περιβάλλοντα χώρο και δημιουργώντας ένα καινούργιο και διαφορετικό κόσμο μέσα σε αυτόν.
Πέρα από τα παραπάνω, η χρήση υλικών όπως ημιδιαφανείς χαρτιά τοποθετημένα το ένα πάνω ή δίπλα στο άλλο, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας σχέσης μεταξύ των δυο. Ο δικός μου σκοπός έχει ως στόχο την απόδοση των αντικειμένων πρισματικά, αναιρώντας τη φόρμα τους, τεμαχίζοντάς τα και στη συνέχεια δημιουργώντας τα εκ νέου, δίνοντας τους μια καινούργια ομαδική φόρμα.
Στην παρούσα φάση, μπορώ να καταλήξω πως με αυτόν τον τρόπο παραπέμπω τη «συνηθισμένη» διαδικασία της ζωγραφικής σε μια διαδικασία κατασκευής, σαν ενός μεγάλου puzzle, απλοποιημένο από σύμβολα και αναπαραστάσεις, μεταφέροντας το στη γενική αντίληψη ενός εικονικού και τρισδιάστατου χώρο-χρόνου.
Τελειώνοντας, αξίζει να σημειωθεί πως η εστίαση της εργασία μου, τις περισσότερες φορές, βρίσκεται κάπου μεταξύ της πραγματικότητας και της οπτικής αυταπάτης, μεταξύ των δυο και των τριών διαστάσεων, αποτελώντας έτσι μια μεταφορική ανάγνωση του περίπλοκου και πολυπλεύρου χαρακτήρα του 21ου αιώνα, μέσα από ενός σύνθετου είδους συμπίεσης του χώρου και του χρόνου.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
