ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Στο ερώτημα τι χαρακτηρίζει την ζωγραφική μου, γυρνάω την σκέψη μου πίσω στα χρόνια πριν μπω στην σχολή καλών τεχνών. Τότε που θεωρούσα πως η καλή αντιγραφή της φύσης είναι η Καλύτερη ζωγραφική. Σιγά σιγά όμως αυτό έπαψε να έχει ενδιαφέρον για εμένα και συνέχισα σε άλλους δρόμους, συνειδητοποιώντας πλέον πως η ζωγραφική που με εκφράζει είναι αυτή που με την δύναμη των σχημάτων, την φόρμα, την χρωματική σχέση, την σύνθεση, μου δημιουργεί το ερέθισμα να πλάσω μια άλλη πραγματικότητα αυτή που πιστεύω και κατ´ ουσία είναι αυτή που βλέπω. Χρόνο με τον χρόνο η αφαίρεση εισήλθε στα έργα μου. Τα πρώτα έργα μου είναι εσωτερικά δωματίων, συνήθως με παράθυρα ή πόρτες ανοιχτές, στα οποία υπάρχει απουσία ανθρώπου, έχοντας την τάση στην ελεύθερη πινελιά και στις μεγάλες χρωματικές επιφάνειες αφήνω τον θεατή να νοιώσει ανθρώπινη επαφή χωρίς να την ζωγραφίζω, γιατί πιστεύω ότι έχει την ίδια αξία. Ιδιαίτερα σε αυτά τα έργα μου που η ανθρώπινη παρουσία δεν έχει ζωγραφιστεί αλλά τη διαισθάνεσαι σαν ένα ζωγραφικό στοιχείο μη ζωγραφισμένο, διεγείρει τη φαντασία και ο ίδιος ο θεατής γίνεται μέρος του έργου.
.jpg)
.jpg)
Συνεχίζοντας την πορεία μου και θέλοντας να επεκτείνω όλα αυτά που είχα κατακτήσει σε άλλα θέματα όπως νεκρές φύσεις, πορτρέτα τα οποία έχουν πιο συγκεκριμένα στοιχεία, βρήκα δυσκολίες στην ζωγραφική μου εκφραστικότητα. Εδώ δόθηκε ένας αγώνας αναζήτησης ποιος είμαι, ποια είναι τα ζωγραφικά μου μέσα, ποια είναι τέλος πάντων αυτή η πραγματικότητα. Παρότι δεν είμαι ρεαλιστής, ο ρεαλισμός υποβόσκει στα έργα μου. Δεν θα μπορούσε και ούτε με εκφράζει το αφηρημένο. Η τόλμη μέσω των ζωγραφικών μου στοιχείων καθόρισε την περαιτέρω πορεία μου, φτάνοντας σήμερα να προσεγγίζω μέσω της ζωγραφικής μου οποιοδήποτε θέμα.
Για κάτι που παλιότερα θα έβαζα διάφορους περιορισμούς. Πιστεύω ότι ο ζωγράφος όταν ανανεώνεται γίνεται πάντα καλύτερος, ακούγονται πολλά και για μεγάλους ζωγράφους, ότι η τάδε εποχή του ήταν καλλίτερη ή γιατί η πορεία του που ήταν καλή άλλαξε.
Αυτά είναι για κριτική και συζήτηση. Ο καλλιτέχνης έχει ανάγκη να ανανεώνεται, να βρίσκει δρόμους έκφρασης, αυτό τον κάνει να δημιουργεί. Στη ζωγραφική μου η αίσθηση της πινελιάς εκφράζεται φανερά και άλλοτε βίαια, η χειρονομία μου φαίνεται, το υλικό κυκλοφορεί ελεύθερα, αλλού συμπαγές αλλού λείο, αλλού έχει τρέξιμο, στο αποτέλεσμα όμως προσπαθώ να ισορροπώ όλα αυτά με την κατανόηση του θέματος. Πάντα με ανακουφίζει το ζωγραφικό αποτέλεσμα να συμβαδίζει με το θέμα, πολλές φορές όταν η ισορροπία χάνεται σημαίνει ότι το έργο δεν έχει τελειώσει.
Σημαντικό για εμένα είναι η καινούργια ματιά, το ξάφνιασμα που βγάζει το έργο. Βέβαια με συγκινεί που άτομα χωρίς καλλιτεχνική παιδεία, ή νεαρής ηλικίας αναγνωρίζουν τα πρόσωπα που έχω ζωγραφίσει παρότι έχουν ελάχιστα χαρακτηριστικά. Αυτό σημαίνει ότι το πορτραίτο κάθε ανθρώπου δεν είναι μόνο η φωτογραφική ή γλυπτική του απεικόνιση, προτιμώ να αποδώσω την κίνηση του, το ιδιαίτερο χρώμα που εκπέμπει, την αύρα του. Χρωματικές επιφάνειες, αφαίρεση με γνώση, σχήματα απλά, αναδεικνύοντας το ένα το άλλο. Να βλέπεις τα πάντα, ενώ ζωγραφισμένα είναι λιγότερα από αυτά που υπάρχουν. Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος έκφρασης. Κλείνοντας, σαν επίλογο θα έλεγα ότι σε κάθε καλλιτέχνη υπάρχουν στοιχεία ή αν θέλετε χαρακτηριστικά που ορίζουν αυτόν και το έργο του. Αν έκρινα τον εαυτόν μου και το έως σήμερα έργο μου, οι λέξεις που μου έρχονται είναι Υλικό-Χρώμα-Φως.
Σαν υστερόγραφο παρουσιάζω τον πρόλογο της καινούριας μου δουλειάς που θα εκθέσω σύντομα.
Το τοπίο της Σ.Ε.Κ.
Σ.Ε.Κ. (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους)
Ένας τόπος των παιδικών χρόνων. Ποιος κάτοικος του συνοικισμού Απόλλωνος και των Καμινίων δε θυμάται αυτό το μέρος, που έπαιξε ρόλο μια 30κονταετία 1950-1980 σαν ένας ιδιαίτερος χώρος.
Τι ήταν αυτός; Ήταν μια αποθήκη του στρατού, φτιαγμένη με τον παλιό τρόπο, κεραμοσκεπής, όπου έρχονται τρένα (ατμομηχανές) με φορτηγά βαγόνια παραλαμβάνοντας ή ξεφορτώνοντας εμπορεύματα.
Η όλη κατάσταση είχε κάτι το παραμυθένιο, το μαγευτικό, και συν αυτώ επροστίθεντο και οι αλάνες πέριξ των γραμμών σε μεγάλη έκταση, για παιχνίδια και ποδόσφαιρο. Ο χώρος γύρω από τις γραμμές που ήταν χωράφια απεριποίητα, αυτοσχέδια γήπεδα για μπάλα, το βράδυ με το ελάχιστο φως των στύλων που φώτιζαν τις γραμμές, ήταν χώρος φαντασίας, κρυφών συναντήσεων και μυστικών, μακριά από τα χαραγμένα όρια της κοινωνίας.
Τώρα εκεί έχει μείνει το παλιό κτήριο, με πάντα κλειστές τις μεγάλες πόρτες που μπαινόβγαιναν τα τρένα, και τις γραμμές που δηλώνουν την παρουσία τους από τη λάμψη και από το τράνταγμα που δημιουργούν στα αυτοκίνητα.
Σ’ αραιά διαστήματα επέρναγα από εκεί, γιατί ήταν κοντά στο πατρικό μου σπίτι. Κάποια φορά όμως που ήταν σούρουπο, αυτό το απομεινάρι του παρελθόντος, σου έδινε αυτή την αίσθηση της άλλης παρουσίας που ξεπροβάλλει από παλιά με δέος και μυστήριο.
Μετά από αυτό ξαναπήγα λίγο πιο αργότερα, προς βράδυ, τότε η στρατώνα, με τις γραμμές, τις αμπαρόπορτες, με τα φώτα από τις κολώνες μου έδωσαν το θέμα για αυτή την έκθεση.
Κατά την ανάπτυξη της δουλειάς μου, και για λόγους σύνθεσης, έβαλα και αυτοκίνητα, τα οποία νομίζω δεν επηρεάζουν την ατμόσφαιρα, αλλά γίνονται κομμάτι της. Βέβαια η παρεμβολή της φαντασίας μου με έκανε να ζωγραφίσω τα τρένα που τόσες φορές τα άκουγα από την αυλή του σπιτιού μου.
Όταν είχα τελειώσει την ενότητα Σ.Ε.Κ. και ξανακοίταγα τα έργα μου, συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλα ήταν σούρουπο και βράδυ. Τότε για πρώτη φορά σκέφτηκα.
Ήταν άραγε για λόγους σύνθεσης που τα έφτιαξα έτσι ή χωρίς να το θέλω εικόνες από το παρελθόν, μου υπέβαλαν την παρουσία τους, δεδομένου ότι ήταν τόπος που μας φανερωνόταν μετά το σχολείο, μετά τη δουλειά
Απόγευμα - Σούρουπο - Βράδυ.
Φραγκίσκος Δουκάκης
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 10/12/1956. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το διάστημα 1984 – 1989. Στο πρώτο έτος (προκαταρκτικό) είχε δάσκαλο τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη. Μετά συνέχισε στο εργαστήρι του Π. Τέτση από όπου αποφοίτησε με άριστα.Έχει πάρει μέρος σε γνωστές ομαδικές
Εκθέσεις όπως: Έκθεση Αποφοίτων, Εθνική Πινακοθήκη, 1990, Απόφοιτοι 1986-1990, μουσείο Terriade, 1991, Χρώματα ψυχής, Γκαλερί Αργώ, 2003, Ζωγραφικές συγγένειες, Αίθουσα Σκουφά 2003, Ορίζοντες, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά (Παλαιό Ταχυδρομείο), 2011.
Ατομικές Εκθέσεις: 1993 Αγκάθι 2000 Έκφραση 2002 Αγκάθι 2011 Αγκάθι Έργα του υπάρχουν σε πολλές ιδιωτικές Συλλογές καθώς και στο υπουργείο Πολιτισμού.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
