ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 08.02.2014

Ανάγκη ανικανοποίητη είναι αυτή που με φέρνει στο εργαστήριο αντιμέτωπο μ΄ ένα άδειο τελάρο, ένα λευκό χαρτί, μια κενή οθόνη... ανάγκη για μια επόμενη δουλειά πιο ολοκληρωμένη, περισσότερο ενδιαφέρουσα πλαστικά. Μια επόμενη απόπειρα στη χίμαιρα της ουτοπίας για ένα επόμενο καλύτερο έργο.

Η ζωγραφική διαδικασία. 

Θεωρώ τη ζωγραφική πράξη - διαδικασία σχεδόν αυτοσκοπό.

Το ζωγραφικό αποτέλεσμα αποκτά σημασία και με ικανοποιεί, μόνο όταν η ζωγραφική πράξη είναι ενδιαφέρουσα. Αυτή, η κάθε φορά και καινούργια ζωγραφική πράξη, είναι το ίδιο το έργο και όχι το τελικό αποτέλεσμα.

Το έργο είμαι εγώ. 

Όχι με τη ναρκισσιστική έννοια. Απλά βρίσκομαι πίσω από την κάθε εικόνα του έργου μου σαν σένα παλίμψηστο. Κάθε καινούργιο έργο περιέχει την εναγώνια προσδοκία της καλυτέρευσης, της εξέλιξής μου. Αυτή η δυνατότητα με κινητοποιεί να συνεχίζω να αναζητώ.

Ξεκινώ την αναζήτησή μου κάθε φορά πάντα από το σημείο που σταμάτησα, ακόμα κι αν έχει μεσολαβήσει χρόνος από την τελευταία μου δουλειά. Έτσι το ταξίδι συνδέεται με την τελευταία στάση, απ όπου είχε διακοπεί. 

Η πορεία του ζωγραφικού έργου είναι σαν μια παράσταση. Μια παράσταση που ετοιμάζεται μέσα σε μια χρονική περίοδο, με πρόβες και τροποποιήσεις των αρχικών επιμέρους στοιχείων και κάποια στιγμή παρουσιάζεται στο κοινό. Το κοινό δεν γνωρίζει και συνήθως δεν ενδιαφέρεται να γνωρίζει τα της διαδικασίας. Όλα αυτά, που κάποια στιγμή βίωσα και ανακάλυψα ζωγραφίζοντας, ανακαλούνται στο μυαλό μου, όταν βρίσκομαι μπροστά στο ολοκληρωμένο πλέον έργο˙ και για μένα αυτή η συνολική εμπειρία είναι τελικά το δικό μου έργο.  

Δεν με ενδιαφέρει η ρεαλιστική αναπαράσταση, η ρεαλιστική πλαστικότητα, σαν κύρια αναζήτηση στα έργα μου.   

Δεν έχω όμως εγκαταλείψει μέχρι σήμερα την συγκεκριμένη εικόνα και την ανθρώπινη παρουσία στα έργα μου κάνοντας ανεικονική ζωγραφική. 

Η ζωγραφική μου.

Ξεκινάω από μια σκέψη, μια ιδέα. Δουλεύω με φυσικά μοντέλα ή και χωρίς. 

Άλλοτε χωρίς να προσχεδιάζω με ακρίβεια την εικόνα του έργου και άλλοτε με προσχέδια και την διάθεση να οργανώσω με περισσότερη ακρίβεια την σύνθεση μου. Θεωρώ ότι τα περισσότερο ενδιαφέροντα έργα μου έγιναν όταν αγνοήθηκαν τα εκ των προτέρων αυστηρά προσχέδια μου και αφέθηκα στο ένστικτο της στιγμής

Το θέμα.

Μια ζωγραφική εικόνα ή ένα εικαστικό έργο δεν είναι ενδιαφέρον μόνο λόγω του «θεματικού περιεχομένου του», αλλά και χάρη στον τρόπο που αυτό έχει αποδοθεί. Ο Σεζάν έλεγε, άλλωστε, ότι το θέμα στα έργα του είναι το πρόσχημα για να ζωγραφίζει

Μια καινούργια ιδέα σχετικά με την σύνθεση, τα χρώματα, το υλικό με προκαλούν συνήθως να αρχίσω μια νέα δουλειά και στη συνέχεια οι πλαστικές αναζητήσεις είναι αυτές που θα με οδηγήσουν στο όποιο θέμα, για να διαπιστώσω ότι αυτό ήθελα πραγματικά να κάνω.        

Υλικό.

Δουλεύω απλά υλικά, σκόνες χρώματα συνήθως.

Υλικά που σταθεροποιούνται γρήγορα.

Αυτά τα υλικά είναι τελικά η αντίρροπη δύναμη της προσωπικής μου αστάθειας.

Αισθάνομαι καλά δουλεύοντας. 

Ακόμα καλύτερα στο τέλος μιας δουλειάς.

Δυστυχώς όμως, όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο σπάνια.

Κατά καιρούς περνάω σε φάσεις απραξίας.

Επειδή αυτό συμβαίνει συνήθως για λόγους έξω από εμένα, τότε είναι που «σχεδιάζω» περισσότερο όλα όσα προτίθεμαι να κάνω, όταν θα ξαναγυρίσω στο εργαστήριο.

Το εργαστήριο.

Είναι ο χώρος μου, κυρίως ο χώρος συγκέντρωσής μου, ενίοτε ένα απλό χαρτί.

Η μουσική.

Υπάρχει στη ζωή μου με τη μορφή εμμονής σε ήχους και σε συνθέτες, που καθόρισαν και καθορίζουν τη ζωή αλλά και τη δουλειά μου. 

Οι άνθρωποι. 

Ως θεατές των έργων μου με κάνουν να νιώθω αμήχανα, γιατί σχεδόν πάντα ανακαλύπτουν κάτι που σχεδόν ποτέ δεν αναζήτησα.

Οι άλλοι καλλιτέχνες.

Θαυμάζω εκείνους, στο έργο των οποίων αναγνωρίζω τη συνέπεια, που επιβεβαιώνεται από τη σταθερή εξέλιξή τους μέσα στο χρόνο, ανεξάρτητα από το είδος της δουλειάς τους. 

Ζωγραφίζω.

«Για τον εαυτό μου» λένε κάποιοι ή «για να εκφραστώ και να επικοινωνήσω» λένε κάποιοι άλλοι.

Η ζωγραφική, η τέχνη είναι ζωτική ανάγκη που πρέπει απλά να ικανοποιηθεί  Μήπως το στομάχι μας δεν δουλεύει μια χαρά χωρίς να ξέρει γιατί το κάνει;

Ακόμα κι όταν άλλαζα πορεία στην δουλειά μου, γιατί κάτι μου είχε κεντρίσει προς στιγμή το ενδιαφέρον και ήθελα να το δοκιμάσω, χωρίς καμιά προσπάθεια ξαναγυρνούσα αργότερα σε μια παλιότερη αναζήτηση, η οποία τελείωνε μόνο όταν δεν είχα κάτι περισσότερο να αναζητήσω εκεί. Από εκεί και μετά η παραμονή - εμμονή μου στο να «το ψάχνω περισσότερο» δεν θα ήταν τίποτα από αυτό που λέμε μανιέρα, ευκολία ή παραγγελία από τον πελάτη ή τον γκαλερίστα.

Κάποτε ένας καταξιωμένος γκαλερίστας μου είχε πει ότι πρέπει να επιδιώκω να ζωγραφίζω έτσι ώστε να είμαι αναγνωρίσιμος μέσα από το έργο μου, έτσι ώστε να νιώθουν ασφαλείς οι πελάτες του, όταν επενδύουν στα έργα μου. 

Ποτέ δεν κατάλαβα όμως γιατί πρέπει κάποιος καλλιτέχνης να προσπαθήσει για κάτι που έτσι κι αλλιώς θα γίνει από μόνο του, είτε το θέλει είτε όχι. Είναι σαν να σου λένε πρέπει να βρεις τον προσωπικό σου τρόπο να περπατάς ή να γελάς ή να τραγουδάς ….