ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 06.11.2013

Μεγάλωσα σε περιβάλλον δεμένο με τη γη, παρακολουθώντας τις λειτουργίες της φύσης από κοντά μέσα στον χρόνο και έτσι γεννήθηκε ένα μεγάλο απόθεμα οπτικών εμπειριών. Η φύση αποτέλεσε για μεγάλο διάστημα το πεδίο έρευνάς μου ψάχνοντας το προσωπικό μου ιδίωμα.  Ακόμη, τα πολιτιστικά σπαράγματα, τα έργα  τέχνης που γνώρισα μέσα από τα ταξίδια μου στον τόπο μου αλλά και έξω από αυτόν αποτέλεσαν υλικό για μια νέα ανάγνωση. Μια τομή / ανασκαφή στην Ιστορία και στον εαυτό μου.

Το ενδιαφέρον μου για τα Βυζαντινά τροφοδότησε τα πρώτα μου χρόνια με ζωγραφικές μορφοπλαστικές αναζητήσεις με μεικτές τεχνικές γύρω από το «πρόσωπο» και το «α-πρόσωπο». Ποια είναι τα σύγχρονα και ταυτόχρονα διαχρονικά στοιχεία τους, πού βρίσκεται το νήμα που μας δένει χωρίς να μας στραγγαλίζει, πόση αξία έχει το να ασχολείται κάποιος με «παρελθόντες ιδέες» και άλλα τέτοια ερωτήματα ήταν στην επιφάνεια εκείνο τον καιρό. Τα εξπρεσιονιστικά πορτρέτα φίλων και οικείων επενδύθηκαν με την ιερότητα που τους αξίζει. «Μάρτυρες» της ίδιας τους της ύπαρξης και του αγώνα τους για ζωή. 

Οδηγήθηκα στη μελέτη της ύλης ως μέσο έκφρασης του υπερβατικού χώρου και ιδεατών περιβαλλόντων. Αφορμή ο «κάμπος» των εικόνων.  Έξω-ζωγραφικά υλικά εισέβαλαν στις επιφάνειές μου κάνοντάς τες απτές, δημιουργώντας σχέσεις με τη μορφή και το περιεχόμενο. Αποκομμένα τα υλικά από τον ρόλο και τη λειτουργία που τους είχε δοθεί και τοποθετημένα στη ζωγραφική επιφάνεια, επαναπροσδιορίζουν την ατομική μνήμη σε συλλογική, μεταφέροντας στον θεατή την παρηγοριά της διάρκειας στο χρόνο, σηματοδοτώντας νέα νοήματα. Το τοπίο ανα-μορφώνεται σε έναν ά-τοπο τόπο.

Υπήρχε πάντα ως ανάγκη το ενδιαφέρον μου  για επαναπροσδιορισμό θεμάτων που «χρεώθηκαν» την ευτέλεια και τη μικρότητα. Είτε γιατί  είναι «φύσει» μικρά και ασήμαντα είτε γιατί σηματοδοτήθηκαν ως ελάχιστα. Άνθη και βότανα, βγαλμένα από το απόθεμα της μνήμης και της φαντασίας, ακροβατούν στο όριο της αλήθειας που εξαπατά. Ζωγραφισμένα με καλλιγραφική ευαισθησία σαν από βιβλίο βοτανικής -επιστρέφοντας ξανά στις ζωγραφικές αξίες-, δημιουργούν μια πλασματική οντότητα. Η ομορφιά συνεργός στο ψέμα της ύπαρξης. Ο Λόγος συμπληρώνει το παιχνίδι της απάτης. Το ψέμα! Πόσο αληθινό φαίνεται!

 Η αμφισημία της εικόνας που αναφέρεται και αυτοαναιρείται, ο λυρισμός να σχοινοβατεί ανάμεσα στην εύθραυστη αρμονία και την πικρή αίσθηση της κατάλυσης των πραγμάτων. 

Το ερωτικό στοιχείο κρυμμένο στη φόρμα αποκαλύπτεται στην έξαρσή του. Η πληροφορία, - εικόνα και λόγος- δηλώνει μια φανταστική πραγματικότητα. 

Σχόλιο για την εμπλοκή της επιστήμης στη φύση και το βιασμό της αποτελούν τα έργα με φυτά σε δοκιμαστικούς σωλήνες και δοχεία σε αποστειρωμένο περιβάλλον εργαστηρίου Χημείας. Ο τίτλος τους «Are coming soon» απειλητικά μας υπενθυμίζει τις ενέργειες και τους σκοπούς του ανθρώπινου μυαλού. Φυτικές μορφές βγαλμένες από μακροσκοπικές φωτογραφίες λεπτών οργάνων πλασμάτων του ζωικού Βασίλειου παίρνουν τη θέση τους  σε μια νέα εκδοχή της nature mort.

Η ανθρώπινη παρουσία στέκεται αμήχανη, μπροστά σε έναν κόσμο που πλάθεται με πρωτόγνωρα υλικά. Δεν κοινωνεί .Δεν ανήκει σ?αυτόν. Οι μυς αδρανείς καραδοκούν. Μέχρι να ‘ρθει η στιγμή που θα δράσουν ώριμα και στοχευμένα. Οι φιγούρες των νέων μόλις υπάρχουν στον πραγματικό χώρο φωτισμένες από υπερβατικό ασημένιο φως.

"Οι πύλες του Παραδείσου" του Ghiberti μεταπλάθονται σε αδιέξοδη καταναλωτική ουτοπία. Το Ιερό αντικαθίσταται από το Χρήμα. Ένα «επιχρυσωμένο ψέμα» δημιουργεί και συντηρεί τις επιθυμίες. Πίσω από αυτήν την πόρτα, Τι; Ο φόβος του άγνωστου ή η πικρή αλήθεια της συνειδητοποίησης του λάθους; Το εννοιολογικό εγχείρημα του δίπολου χρήμα και επιθυμία, ενδυναμώνεται με τις ανάγλυφες χρυσές πιστωτικές κάρτες στις τάβλες της Πύλης. 

Αναγκαζόμαστε να διερευνήσουμε, να αντιληφθούμε τον μηχανισμό πίσω από τις λέξεις. Είναι μια πρόταση αποδόμησης της πράξης και της προβολής της καταναλωτικής αυτής ευδαιμονίας, εναντίον της επίπλαστης τυφλότητας και χειραγώγησης που επιβάλλουν οι εμπορικές στρατηγικές διαφήμισης. 

Παράλληλα ο ευτελισμός της εργασίας, το ισοδύναμο του ανθρώπινου μόχθου με τη φθορά, τη διάβρωση και τη σήψη  δηλώνονται με έργα αναφορά στη Γαλλική Ζωγραφική του 19ου αι.(Οι σταχομαζώχτρες του Jean-Francois Millet ή Ο σπορέας του Van Gogh).  Μόνο που τώρα αναπλάθονται ως σκιά και μνήμη με τη χρήση οξέων στις μεταλλικές επιφάνειες . Παράλληλα, επιχρυσωμένα ανάγλυφα αστικά αντικείμενα παρατίθενται επισημαίνοντας τη διάσταση του περιττού.