ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 06.02.2013

Ποια είναι

Η Ειρήνη Πηνελόπη Κασιμάτη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι απόφοιτη του 3ου Εργαστηρίου της Σχολής Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης με δάσκαλο τον Κυριάκο Κατζουράκη. 

Ομαδικές Εκθέσεις 

2012 Κodra Fresh "what we want"

______________________________

Όλη μου η δουλειά αποτελεί μια προσπάθεια αυτό-οργάνωσης και αυτοδιαχείρισης μία διεκδίκηση προσωπικής αυτολύτρωσης, αποκρυσταλλώνοντας ένα ίζημα προσωπικών συστατικών και ένα πυρήνα υποκειμενικών συναισθημάτων. Οι μορφές μου δεν είναι τίποτε άλλο από αναπαραστάσεις μια χαμένης παιδικότητας, παρά των παιδικών μορφών, που απλά συμβολοποιούνται ως κελύφη της.

Αναπαραστάσεις της παιδικότητας και της παθολογίας της, ένα συναισθηματικό σχόλιο μέσα στην τόση τραχύτητα αλλά ταυτόχρονα και μια απόπειρα ανασκευής και αποσάθρωσης παλαιών αφηγήσεων, βασισμένων σε θεσμικού και εθιμικού τύπου κοινωνικά στερεότυπα. Μορφοποιεί την ανάγκη μιας αντίστασης και την σύνταξη του προσωπικού μου εικαστικού κατηγορητηρίου, στο αυτονόητο, στις αγκυλώσεις στη συμβατική ηθική, σε πολυσχιδείς μιζέριες, στην αιωρούμενη σύγχρονη πνευματική αδράνεια. Καθώς σήμερα έχουμε εθιστεί σε οδυνηρές εκπλήξεις κάθε μορφής, που ανεπαίσθητα μετατρέπονται σε συνήθειες ρουτίνας και εμείς εφησυχάζουμε.

Η αθωότητα του βλέμματος των μορφών μου που συνήθως απουσιάζει ή υπονοείται, εναντιώνεται στην εξοικείωση αυτής της σύγχρονης ανάλγητης εικονοποιίας.

Η ανοίκεια συγκρότηση των παιδικών μορφικών σχηματοποιήσεων με ενήλικα χαρακτηριστικά μαρτυρούν εμμονές, συμπτώματα και τραύματα που αναδύονται από το ασυνείδητο. Τυπωμένες αναμνήσεις, παγωμένες στο χρόνο με εκκρεμή σώματα σε ένα επιπεδόμορφο μη χώρο εγκλωβισμένα με μία διάθεση απελευθέρωσης από το ίδιο τους το σώμα.

Τα έργα μου είναι μία ανίχνευση μέσα στην ίδια τη ζωγραφική πράξη, μια έρευνα προς δύο ταυτόχρονα κατευθύνσεις, προς το χρώμα και την επιφάνεια, και προς την φθορά και τον χωροχρόνο, διερευνώντας τον εσώτατο πυρήνα των πραγμάτων, με ειρωνεία, αυτοσαρκασμό νύξεις, υποδείξεις και υπαινιγμούς συντάσσουν μία πρόταση αναδίφησης της αλήθειας μας.

Με τη βοήθεια συνειρμικών αλλά και μορφολογικών στοιχείων δημιουργήματα μιας επιλεκτικής μνήμης, μεταφέρω τις μορφές σ΄ έναν εσωτερικό – ανοίκειο κόσμο στον οποίο δεν ανήκουν και δεν ανήκαν ποτέ, φορτισμένο με έντονα συναισθήματα, μέσα από τις προσωπικές μου εμπειρίες, επιχειρώντας μία σχεδόν ψυχαναλυτική παράθεσή τους.

Καταργώ την προοπτική και τη φυσική κλίμακα έτσι ώστε να ενδυναμώνεται η αίσθηση του παράδοξου του μη πραγματικού. Μέσα στον εσωτερικό-προσωπικό τους χώρο, που αποδίδω χωρίς καμία προσπάθεια αναπαράστασης του, εναποθέτω τις μορφές πάνω στον δυσδιάστατο καμβά χωρίς συμπληρωματικά μοτίβα και φόρμες. Στη σύνθεση μου έχει σημαντικό λόγο η οικονομία. Η στέρηση και αποσιώπηση του φυσικού χώρου των μορφών στοχεύει στην οριστική διακοπή από το παρελθόν τους.  

Με ανάγκη για αυτοναφορικές εναποθέσεις και βιωματικές εκκινήσεις, πολλές φορές εμφανείς, χρησιμοποιώ παράδοξους συχνά συμβολικούς συσχετισμούς, καλώντας τον θεατή να τις αποκωδικοποιήσει αφουγκραζόμενος τους φόβους και τις προσδοκίες του.

Μια καλλιτεχνική πρακτική με ποιητικά ωμή αμεσότητα της παιδικής εφηβικής φιγούρας, μετωπικής, αφελής ευάλωτης με σκοτεινά μάτια και βλέμμα και εύθραυστες ισορροπίες.

Με τη μεσολάβηση άλλοτε του συμβολικού, άλλοτε της παραμόρφωσης και της αλλοίωσης, αποδιαρθρώνω και αναδιαρθρώνω το ζωγραφικό μου χωροχρόνο με αλλεπάλληλες επεμβάσεις στη ζωγραφική επιφάνεια.

Απασχολούν τον πειραματισμό μου, οι επαλληλίες οι απόπειρες χειρονομίας, οι εκφάνσεις της φθοράς, της σήψης, της διάβρωσης, της παραμόρφωσης με πινέλα, σφουγγάρια, πανιά, κάσια, διαβρωτικά διαλύματα, που δημιουργούν layers άλλοτε με βίαια διακοπή της αναπαράστασης σαν εγκοπή στον χρόνο και την μνήμη, άλλοτε με λεπτές έως και διάφανες στρώσεις του χρόνου και του ασυνειδήτου το ίδιο επώδυνα στρωμένες όσο και η εναπόθεση και αναδίπλωσή τους στην ψυχανάλυση. Όλα αυτά με μία διάθεση ενόχλησης, απεύθυνσης στο θυμικό του θεατή, ενεργοποίησης κοινών στοιχείων και συνειρμών.

Επεμβαίνω στον περίκλειστο ζωγραφικό μου χώρο, είτε με βίαιο τρόπο εκτεταμένων κακώσεων, εκδορών, παραμορφώσεων ή με πιο ήπιο: με επιζωγραφίσεις, χειρονομιακές ενσταλάξεις, κηλιδογραφίες, λεκέδες μούχλας και αποσύνθεσης. Οι επεμβάσεις αυτές, άλλες βρίσκονται έγκλειστες στα ενδότερα στρώματα της ζωγραφικής επιφάνειας ή άλλες είναι εμφανείς ή συγχωνευμένες και απρόβλεπτα ετερόκλητες. Εγκλωβίζω στην επιφάνειά μου, την ενέργεια της χειρονομίας, με ενσωματωμένη την εννοιολογική περιπέτεια της σκέψης μου έτσι ώστε η φθορά να γίνεται ποιότητα.  

Υποβάλλοντας με την αποφυγή ταυτοτικών χαρακτηριστικών, μια κεκαλυμμένη δύναμη του αινίγματος, πέρα απ΄ το πραγματικό, οι μορφές αποσιωπούν την οδύνη ενδυναμώνοντας την διάθεσή μας για σωτηρία τους, για αναδίφηση της κρυμμένης αλήθειας ή επιθυμίας.

Χρησιμοποιώ ως όχημα τη μνήμη και τη μυθοποιητική λειτουργία της και δημιουργώ παλίμψηστα συναισθημάτων που υπογραμμίζουν την εσωτερική υπόσταση των μορφών που απεικονίζω. Μορφές περίκλειστες μέσα στο περίγραμμά τους, σώματα με σκληρό γραμμικό περίβλημα κατά προτίμηση και τρυφερή σάρκα της νεανικής και παιδικής μου ηλικίας, ασφυκτιούν και δυσφορούν, εγκλωβισμένες και επιβαρυμένες με μνήμες, πυκνωτές των προσωπικών μου βιωμάτων και παθών, με καταγωγές του χώρου και του χρόνου μου, σαν το δικό μου πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι μου απελευθερώνουν ό,τι πολυτιμότερο μου απομένει για το μέλλον.