Για τ’ απόκρυφα λιμάνια σας μιλώ... Αραξοβόλια σαπισμένων καραβιών, λησμονημένων ναυαγών που μέσα από το έργο τους φωνάζουν αναζητώντας την ελπίδα ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
Ένα ναι, η διαφορετικότητά μας. Δρόμος άλλος δεν υπάρχει να οδηγεί στην πραγματικότητα.
Είναι η τέχνη, προσπάθεια να αντισταθμίσει τις ανεπάρκειες της ζωής;
Τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες;
Προσπάθεια εξιδανίκευσης της πραγματικότητας;
Παλεύω, να μην τραπώ σε φυγή. Ζητώ, την ολοκλήρωση σε κόσμο και αποζητώ την ουσιαστική ελευθερία. Μέσα από μια υποκειμενική σχέση με τους γύρω μου, με τη ζωή γενικότερα και από συγκεκριμένα γεγονότα ειδικότερα, ζητώ σαν ανάγκη εσωτερική να συνομιλήσω.
Μου φανερώνονται ίσκιοι πολύφυλλων δέντρων, σε νυχτιάτικους δρόμους. Υποψίες αλήθειας, που σμίγουν με το νου και κάποιους πόθους να τρομάζουν στο φως, αλυσοδένοντας δισταγμούς.
Αλλά είναι κι εκείνη η συγκίνηση, όταν καταπιάνομαι με τα υλικά μου κι ο πόθος-φόβος, αν θα καταφέρουν να ερμηνευθούν μέσα απ’ αυτά οι προσωπικές μου ανησυχίες. Στροβιλίζονται μέσα στο μυαλό, εικόνες, ενώ ελλοχεύει ο φόβος μήπως εισβάλλουν πέρα από τις προσωπικές μου εντυπώσεις, άλλες έννοιες, ξένες.
Φόβος μου, να μην υποταχθώ δουλικά, σε δάνεια που σκοτώνουν την ατομικότητα, ενώ σε αρμενίζουν σε άγνωστες θάλασσες και στο τέλος σε καταποντίζουν.
Φόβος μου, να μην υποταχθώ σε αυτούς, με το ύφος του ανθρώπου που κατάφερε ‘να συλλάβει τα νοήματα και τα΄ χει τώρα καλά φυλαγμένα?.
Είναι όμως και κάποιες άλλες φωνές, που με τον πόθο να ολοκληρωθούν, αναζητούν τις ουσίες των πραγμάτων, τις πικρές τους ρίζες μονάχα, και μέσα στο χάος της καρδιάς τους, πεθαμένες ελπίδες.
Για τ? απόκρυφα λιμάνια σας μιλώ. Αραξοβόλια σαπισμένων καραβιών, λησμονημένων ναυαγών που μέσα από το έργο τους φωνάζουν αναζητώντας την ελπίδα. Οι «συναπαντημοί» τους με τους πόνους μιας ξεφτισμένης ζωής και τους κόσμους μιας χυδαίας αλήθειας είναι και η θέση τους μέσα στην εποχή μας. Η πεσιμιστική τους θέση, που ωστόσο με την άρνησή της μας καθορίζει τελικά, τη θέση του δικού μας χρέους. Για τ? απόκρυφα λιμάνια σας μιλώ.
Να αποφύγω προσπαθώ, και ανάγκη να ταχθώ αισθάνομαι, υπέρ αυτών που με το έργο τους και τη θέση τους, δικαιώνουν τον τωρινό άνθρωπο, με την τραγικότητά και το μεγαλείο του. Σας μιλώ για τον απροσκύνητο καλλιτέχνη-πολίτη που χτίζει ιερά τείχη απέναντι στη βία.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκα στην Αθήνα, από πατέρα Αρκά και μητέρα Σαμιώτισσα.
Συμμετείχα σε ομαδικές εκθέσεις.
Έχω δύο κόρες, την Ειρήνη και την Ευαγγελία.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
