ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 03-04-2013

Συνήθως τα θέματα τα οποία με απασχολούν έχουν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και αυτό γιατί πάντα βρίσκω ενδιαφέρων κυρίως στα πρόσωπα, στη στάση του σώματος και το ίδιο το σώμα τους. Έτσι παρακολουθώ τους ανθρώπους στη συμπεριφορά τους, στις γκριμάτσες τους, στις χειρονομίες σημειώνοντας κάθε φορά κάτι που μου τράβηξε την προσοχή προσαρμόζοντάς το σε κάποιο έργο. Σε αυτή μου την αγάπη για τους ανθρώπους συνέβαλλε το γεγονός ότι δάσκαλός μου στη σχολή Καλών Τεχνών ήταν ο Χρόνης Μπότσογλου του οποίου το έργο θαύμαζα ανέκαθεν. Έτσι κάθε φορά προσαρμόζω στα έργα μου πρόσωπα ή μορφές ανάλογα με την απαίτηση του κάθε έργου. Παράλληλα όμως με ενδιέφερε η τέχνη και ως μέσω έκφρασης και δημιουργικής αντιμετώπισης όσων με απασχολούσαν και με προβλημάτιζαν κατά καιρούς. Πολλές φορές όμως η τέχνη είναι και βιωματική όπως συνέβη με τη δουλειά μου με τίτλο "AGORAPHOBIA". Μέσα από αυτή την δουλειά μου η οποία ήταν και πτυχιακή μου, ήθελα να εκφράσω την απόγνωση και τη διαμαρτυρία για όσα περνάει ο σύγχρονος άνθρωπος στην καθημερινότητά του και γενικότερα βρίσκεται εγκλωβισμένος πολλές φορές στον ίδιο του τον εαυτό. 

Μην μπορώντας λοιπόν να εκφράσω και να διαχειριστώ όλη αυτή την ένταση που ένιωθα μέσα μου και αυτό το φόβο για το μέλλον, για τους ανθρώπους και γενικότερα όλης της κατάστασης που βίωνα εκείνη την εποχή καθώς κλεινόμουν  σιγά σιγά όλο και περισσότερο στον εαυτό μου, θέλησα να απασχοληθώ με κάτι που θα με ξεκούραζε. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να πλέκω. Κόμπο - κόμπο χωρίς να γνωρίζω να πλέκω σαν μια κίνηση μηχανική, επαναλαμβανόμενη, αυτιστική και χωρίς προσχεδιασμό, θέλοντας να δω που θα με βγάλει. Συνέχισα να πλέκω για τα επόμενα δυόμιση χρόνια με απεριόριστο ζήλο και ενθουσιασμό καθώς όσο προχωρούσα έβλεπα που θα με οδηγήσει. Μετά από πολύ χρόνο και πολύ κόπο, έπλεξα τον εαυτό μου σαν το πουκάμισο που αφήνει το φίδι όταν αλλάζει το δέρμα του, με κάθε λεπτομέρεια καθώς ήθελα να εφαρμόζει σαν γάντι πάνω στο σώμα μου και να καλύπτει από την κορυφή ως τα νύχια κάθε σημείο του. Συνέχισα να πλέκω και έτσι δημιούργησα ένα πλεκτό δωμάτιο σαν κελί σε διαστάσεις 3x2 μέτρα και  ύψος περίπου 2,30. Στην παρουσίαση του έργου ήθελα και τη φυσική παρουσία του ανθρώπου μέσα στο πλεκτό μου. Έτσι έγινε μια performance με εξαιρετικό ενδιαφέρων για μένα γιατί με κάλυπτε σε όλα τα επίπεδα. Μέσα στο πλεκτό δωμάτιο όπου πρέπει να πω ότι είχε μια πόρτα ανοιχτή, βρισκόταν ο «πλεκτός άνθρωπος»  και σαν παρατηρητής παρακολουθούσε τους ανθρώπους από το κοινό, σαν ζώο μέσα στο κλουβί. Μην μπορώντας να επικοινωνήσει μαζί τους καθώς βίωνε μέσα από το κλουβί του την απόλυτη μοναξιά και απομόνωση. Παρουσιάστηκαν επίσης περίπου 20 φωτογραφίες όπου περικύκλωναν το πλεκτό δωμάτιο και τους θεατές, γύρω στους τοίχους δείχνοντας διάφορα στάδια του πλεκτού ανθρώπου από τη ζωή του και τη μοναξιά του. Μέσα από τις φωτογραφίες και από όλο το έργο θέλησα να δηλώσω το κενό που έχει αυτός ο άνθρωπος, την αυτοκαταστροφή και αυτοτιμωρία του αφού ο πλεκτός σαν κατάρα μανδύας έχει καλύψει όλο του το σώμα ακόμα και το σπίτι-κλουβί του.

Όπως ανέφερα παραπάνω παρομοιάζοντας το πλεκτό μου με το πουκάμισο που αφήνει το φίδι όταν αλλάζει το δέρμα του και στην ουσία αναγεννάται βγάζοντας καινούργιο δέρμα, έτσι θα ήθελα να αναγεννηθεί και ο σύγχρονος άνθρωπος βγαίνοντας από το κουκούλι του και από το κλουβί του καθώς η πόρτα είναι ανοιχτή χωρίς να το έχει καταλάβει.