ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 01.08.2012

Η ζωγραφική για μένα είναι ένα ταξίδι συνήθως στο παρελθόν κάτι σαν χρονομηχανή, αναζήτηση στα παλιά συρτάρια, σε άγνωστους διαδρόμους, σε σκοτεινά ονειρικά σοκάκια. Το ταξίδι αυτό με μεταφέρει αλλού, κάποιες φορές με μαγεύει και άλλες φορές με πονάει με ματώνει. Ξεκινώντας το δεν ξέρω που θα με βγάλει, αν θα είναι ένα ήρεμο η ταραχώδες ταξίδι, σίγουρα όμως δεν θέλω να αισθανθώ σαν βάρκα αραγμένη σε ένα ήσυχο λιμάνι που πλατσουρίζει στα ρηχά. Πολλές φορές θέλω με τη ζωγραφική μου να μεταφερθώ στις ανέμελες μέρες των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων που δεν μπορώ να δεχτώ ότι έφυγαν για πάντα, άλλες φορές μεταφέρομαι σε εποχές που ήμουν αγέννητη, τότε ζωγραφίζοντας νοιώθω ότι ζω για λίγο σε αυτά τα χρόνια ακούω τους ήχους τους βλέπω τα χρώματα τους με ζαλίζουν οι μυρωδιές τους.

Οδηγός σε αυτά τα ταξίδια η επιλογή των θεμάτων μου, συχνά η θεματολογία μου επαναλαμβάνεται υποσυνείδητα μετά από μεγάλη χρονική απόσταση, έτσι επιστρέφω στα χαρούμενα αγαπημένα εμπριμέ στα ανέμελα διαχρονικά ριγέ στα ψυχεδελικά μοτίβα στα μουσικά σύμβολα στις παιδικές εικόνες ορόσημα στα διακοσμητικά τοίχων (ταπετσαρίες, χάρτες, ζωγραφιές) εκεί η μικρή ζωγραφιά που διακοσμεί τον τοίχο προσπαθεί να πρωταγωνιστήσει και μερικές φορές το καταφέρνει, τότε δεν πετυχαίνει η μεγάλη (σε διαστάσεις) ζωγραφιά να φάει την μικρή.

Έτσι αποχαιρετώντας τη δεκαετία του 80 το 1988 - 89 θέλησα να περιπλανηθώ στη δεκαετία του 60. Το πικάπ βαλιτσάκι, οι δίσκοι βινυλίου, η καρέκλα του σκηνοθέτη, τα τσιμεντένια πλακάκια, το βαφτιστικό φουστάνι, τα παιχνίδια (τόπια, κλόουν ), τα λευκά γάντια δίπλα στις λευκές γόβες, φτιάχνουν τα δικά μου σκηνικά με εικόνες του 60.

Μετά ήρθαν τα πορτραίτα, των παιδιών και των εφήβων τα πορτραίτα θέλω να ζουν την εποχή τους. Τις αυτοπροσωπογραφίες μου όμως έχω το δικαίωμα να τις τοποθετήσω ανάμεσα σε πορσελάνες του 39,στη ροζ χειροποίητη κουβέρτα του63,σε ηλιοτρόπια που μου θυμίζουν απλούς αυθεντικούς κήπους σε γραφικές λαϊκές συνοικίες του 60.

Σειρά είχαν οι συνθέσεις με τα αρώματα προσπαθώντας να με μεταφέρουν στο μεσοπόλεμο, η στις δεκαετίες του40 του50, σε αστικά η μικροαστικά σπίτια της Αθήνας. Σε αυτές τις συνθέσεις μου τα ακριβά γαλλικά αρώματα στέκονται δίπλα σε φτηνά αρώματα αγορασμένα από ψιλικατζίδικα η κατασκευασμένα σε μικρές εγχώριες αρωματοποιίες. Τα μοντέλα των συνθέσεων μου τα αναζητώ (θολωμένη από το άρωμα τους) στην πλατεία Αβησσυνίας η σε παλαιοπωλεία της Πλάκας. Στις εικόνες μου τα φτηνά η ακριβά πάντα όμως πολύτιμα αρώματα πλαισιώνουν παλιά γυναικεία περιοδικά της εποχής των αρωμάτων.

Επόμενος σταθμός για ψάξιμο μοντέλων ο 3οςόροφος στο υαλοπωλείο της Πειραιώς.

Εκεί μέσα σε παχιά στρώματα σκόνης έχουν ξεχαστεί γυαλικά του60 του50 του40,είναι μέσα σε ξύλινα κασόνια κάποια είναι τυλιγμένα με εφημερίδες του 50 ένα τιμολόγιο του 30 είναι πεταμένο στο πάτωμα ''υαλοπωλείο ο Ερμής''.

Ο αστικός μύθος λέει ότι κάποια έζησαν το βομβαρδισμό του Πειραιά στο Β' παγκόσμιο. Βρίσκω εκεί τα επόμενα μοντέλα μου, τα οποία τα πλαισιώνουν δαντέλες, σειρά έχει το κολάζ γαρ. Οι δαντελένιες τρέσες που τα πλαισιώνουν και βάζουν  μέσα σε τετράγωνα τα παλιά γυαλικά βρίσκονται σε παλιά μαγαζιά με είδη ραπτικής στο κέντρο της Αθήνας εκεί ο χρόνος σταματά το 70.Κι έτσι ξεκινάν τα κολάζ μου με κεντητές η δαντελένιες τρέσες .Οι κεντητές τρέσες κλείνουν σε παραλληλόγραμμα η τετράγωνα τα πορσελάνινα παιδάκια-κουκλάκια που ζωγραφίζω.

Υπάρχουν όμως και οι φυλακισμένες κούκλες αυτές τις περικυκλώνει η ροζ φούστα με τη λευκή τρέσα με τις μαργαρίτες. Εδώ η τρέσα δεν είναι κολάζ η ζωγραφική προσπαθεί να αποδώσει τις μικρές μαργαρίτες της τρέσας, και αλλού η ζωγραφική παλεύει να αποδώσει τις κεντημένες τρέσες που είναι αραδιασμένες παράλληλα κάτω από τις 3 κούκλες, αλλού προσπαθούν τα λαδοπαστέλ να αποδώσουν την ασημένια τρέσα στο πετρολ φουστάνι και η μικρή κούκλα ντυμένη με γαλάζια ρούχα στέκεται ανάμεσα στο πετρολ φουστάνι 70ς και στο λευκό καπέλο 70ς.Αλλού οι κούκλες ανάμεσα σε παστέλ βαπτιστικά, αλλού τα λαδοπαστέλ μιμούνται το δαντελένιο μπούστο στο κίτρινο φουστάνι. Εκεί η ζωγραφική μου προσπαθεί να αγγίξει τα όρια της μονοχρωμίας, έχω αδυναμία στη μονοχρωμία και πολλές φορές προσπαθώ να την προσεγγίσω.

Σε όλα αυτά τα ταξίδια οδηγός είναι η παλέτα μου όταν θέλω να αποδώσω σκηνές της δεκαετίας του 70 τα χρώματα φωνάζουν σε ρυθμούς ροκ, ενώ όταν θέλω να αποδώσω σκηνές του μεσοπολέμου τα χρώματα μιλάν Ψιθυριστά με τις παστέλ αποχρώσεις τους.