Παραχώρησαν τις καθιερωμένες ετήσιες συναυλίες σε Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη
Ο σύλλογος «Οι Φίλοι της μουσικής – Θράκης» παρουσίασε και φέτος με την ορχήστρα του «Ορχήστρα δωματίου Θράκης» την καθιερωμένη ετήσια συναυλία σε Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή. Στην πόλη μας η συναυλία δόθηκε στις 22 Μαΐου στο αμφιθέατρο του μουσικού σχολείου Κομοτηνής, το οποίο ήταν κατάμεστο. Την ορχήστρα διηύθυνε ο βιολοντσελίστας και μαέστρος Κώστας Βενετικίδης με σολίστες τον ίδιο στο βιολοντσέλο και τους Ευάγγελο Παπαδημήτρη (βιολί), Μάια Βενετικίδου (βιολί), Νάντια Μαλακόζη, Μαρία Περπερίδου, Σοφία Ιερωνύμου (τραγούδι) και Δημήτρη Τσαλικίδη (ακορντεόν).
Στο πλαίσιο της γνωριμίας του κοινού της Θράκης με διάφορα είδη μουσικής το πρόγραμμα της συναυλίας, πραγματικά πλούσιο και γεμάτο από γνωστές μελωδίες, περιελάμβανε συνθέσεις που εκτείνονταν από το μπαρόκ έως την εποχή του ροκ – μουσική ορχηστρική, διασκευές μελωδιών για ορχήστρα, άριες από όπερες, κλασικούς και μοντέρνους χορούς και μουσική για τον κινηματογράφο. Την εισαγωγή για κάθε κομμάτι είχε αναλάβει με εύληπτο τρόπο στην αρχή του πρώτου και δεύτερου μέρους ο επ. καθηγητής του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου μας Γεώργιος Τσομής.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε με Bach και συγκεκριμένα με το δεύτερο μέρος της ορχηστρικής σουίτας αρ. 3, την «Άρια», μία από τις πιο ώριμες συνθέσεις του μεγάλου μουσουργού, η οποία αφιερώθηκε στην ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ο Bach άνοιξε και το δεύτερο μέρος της συναυλίας με το πρώτο μέρος του κοντσέρτου για δύο βιολιά και ορχήστρα εγχόρδων σε ρε ελάσσονα, ενώ το κοινό απόλαυσε και μία άλλη σύνθεσή του στο πρώτο μέρος, το μαγευτικό κοντσέρτο για τσέμπαλο σε φα ελάσσονα, αριθμός 1056, πρώτο μέρος σε μεταγραφή για ακορντεόν. Ο Mozart ήταν επίσης παρών με τρία έργα: με το πρώτο μέρος της Μικρής Νυχτερινής Μουσικής, ένα από τα γνωστότερα έργα κλασικής μουσικής που έχουν γραφτεί ποτέ, το οποίο εμφανίζει τον συνθέτη σε μία από τις πλέον ανώτερες στιγμές του από άποψη έμπνευσης, σύλληψης αλλά και τελικής παρουσίασης. Τα άλλα δύο έργα του ήταν οι γνωστές άριες για σοπράνο «Vedrai carino» (Θα δεις αγαπημένε μου) και «Voi che sapete» (Εσείς κυρίες μου που ξέρετε τι είναι o έρωτας) από τις όπερες Don Giovanni και Le Nozze di Figaro αντίστοιχα. Το πρόγραμμα περιείχε και δύο ντουέτα μοιρασμένα στο πρώτο και δεύτερο μέρος: την περίφημη Βαρκαρόλα από την τελευταία όπερα του Offenbach «Τα Παραμύθια του Χόφφμαν» και το διάσημο κωμικό «Ντουέτο των γάτων» του Rossini. Από τις Humoresques του Dvorak ακούστηκε η έβδομη, η οποία αποτελεί το πιο φημισμένο μικρό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ μετά το Für Elise του Beethoven. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας ήχησαν ο γνωστός Ουγγρικός Χορός αρ. 5 του Brahms, καθώς επίσης και το μαγευτικό ορχηστρικό Νυχτερινό με σόλο βιολοντσέλο του σύγχρονου Γεωργιανού συνθέτη Βάγια Αζαρασβίλι. Η συναυλία έκλεισε με τρεις συνθέσεις ελαφράς κλασικής μουσικής: το δημοφιλές Tango Jalousie του J. Gade και το γνωστό για τα πιτσικάτο του “Plink, Plank, Plunk!” του Leroy Anderson του μεγαλύτερου Αμερικανού συνθέτη ελαφράς ορχηστρικής μουσικής. Με το τελευταίο κομμάτι της η ορχήστρα ακολούθησε το έθιμο της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Βιέννης, όπου στο τέλος κάθε πρωτοχρονιάτικης συναυλίας παίζεται και το Εμβατήριο του Ραντέτσκι του πατέρα Johann Strauß, ο ανεπίσημος, θα λέγαμε, εθνικός ύμνος της Αυστρίας. Ο μαέστρος ενθάρρυνε το κοινό του να συνοδέψει ρυθμικά το κομμάτι με χειροκροτήματα, όπως άλλωστε είθισται.
Πρέπει να επαινέσουμε την ορχήστρα, τον μαέστρο της και τους σολίστ όχι μόνο για την άρτια εμφάνιση και απόδοσή τους, αλλά και για τον στόχο που υπηρετούν μαζί με τον σύλλογο, την προώθηση της κλασικής μουσικής στον τόπο μας και την ανάδειξη και υποστήριξη των καλλιτεχνών της περιοχής μας, συντελώντας έτσι στην ψυχαγωγία του κοινού της Θράκης, στην αγωγή δηλαδή της ψυχής, στο ανέβασμά της σε άλλο επίπεδο, αυτό της ευφροσύνης, της τέρψης, της μόρφωσης, της διάπλασης και της καλλιέργειας.
Στο πλαίσιο της γνωριμίας του κοινού της Θράκης με διάφορα είδη μουσικής το πρόγραμμα της συναυλίας, πραγματικά πλούσιο και γεμάτο από γνωστές μελωδίες, περιελάμβανε συνθέσεις που εκτείνονταν από το μπαρόκ έως την εποχή του ροκ – μουσική ορχηστρική, διασκευές μελωδιών για ορχήστρα, άριες από όπερες, κλασικούς και μοντέρνους χορούς και μουσική για τον κινηματογράφο. Την εισαγωγή για κάθε κομμάτι είχε αναλάβει με εύληπτο τρόπο στην αρχή του πρώτου και δεύτερου μέρους ο επ. καθηγητής του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου μας Γεώργιος Τσομής.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε με Bach και συγκεκριμένα με το δεύτερο μέρος της ορχηστρικής σουίτας αρ. 3, την «Άρια», μία από τις πιο ώριμες συνθέσεις του μεγάλου μουσουργού, η οποία αφιερώθηκε στην ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ο Bach άνοιξε και το δεύτερο μέρος της συναυλίας με το πρώτο μέρος του κοντσέρτου για δύο βιολιά και ορχήστρα εγχόρδων σε ρε ελάσσονα, ενώ το κοινό απόλαυσε και μία άλλη σύνθεσή του στο πρώτο μέρος, το μαγευτικό κοντσέρτο για τσέμπαλο σε φα ελάσσονα, αριθμός 1056, πρώτο μέρος σε μεταγραφή για ακορντεόν. Ο Mozart ήταν επίσης παρών με τρία έργα: με το πρώτο μέρος της Μικρής Νυχτερινής Μουσικής, ένα από τα γνωστότερα έργα κλασικής μουσικής που έχουν γραφτεί ποτέ, το οποίο εμφανίζει τον συνθέτη σε μία από τις πλέον ανώτερες στιγμές του από άποψη έμπνευσης, σύλληψης αλλά και τελικής παρουσίασης. Τα άλλα δύο έργα του ήταν οι γνωστές άριες για σοπράνο «Vedrai carino» (Θα δεις αγαπημένε μου) και «Voi che sapete» (Εσείς κυρίες μου που ξέρετε τι είναι o έρωτας) από τις όπερες Don Giovanni και Le Nozze di Figaro αντίστοιχα. Το πρόγραμμα περιείχε και δύο ντουέτα μοιρασμένα στο πρώτο και δεύτερο μέρος: την περίφημη Βαρκαρόλα από την τελευταία όπερα του Offenbach «Τα Παραμύθια του Χόφφμαν» και το διάσημο κωμικό «Ντουέτο των γάτων» του Rossini. Από τις Humoresques του Dvorak ακούστηκε η έβδομη, η οποία αποτελεί το πιο φημισμένο μικρό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ μετά το Für Elise του Beethoven. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας ήχησαν ο γνωστός Ουγγρικός Χορός αρ. 5 του Brahms, καθώς επίσης και το μαγευτικό ορχηστρικό Νυχτερινό με σόλο βιολοντσέλο του σύγχρονου Γεωργιανού συνθέτη Βάγια Αζαρασβίλι. Η συναυλία έκλεισε με τρεις συνθέσεις ελαφράς κλασικής μουσικής: το δημοφιλές Tango Jalousie του J. Gade και το γνωστό για τα πιτσικάτο του “Plink, Plank, Plunk!” του Leroy Anderson του μεγαλύτερου Αμερικανού συνθέτη ελαφράς ορχηστρικής μουσικής. Με το τελευταίο κομμάτι της η ορχήστρα ακολούθησε το έθιμο της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Βιέννης, όπου στο τέλος κάθε πρωτοχρονιάτικης συναυλίας παίζεται και το Εμβατήριο του Ραντέτσκι του πατέρα Johann Strauß, ο ανεπίσημος, θα λέγαμε, εθνικός ύμνος της Αυστρίας. Ο μαέστρος ενθάρρυνε το κοινό του να συνοδέψει ρυθμικά το κομμάτι με χειροκροτήματα, όπως άλλωστε είθισται.
Πρέπει να επαινέσουμε την ορχήστρα, τον μαέστρο της και τους σολίστ όχι μόνο για την άρτια εμφάνιση και απόδοσή τους, αλλά και για τον στόχο που υπηρετούν μαζί με τον σύλλογο, την προώθηση της κλασικής μουσικής στον τόπο μας και την ανάδειξη και υποστήριξη των καλλιτεχνών της περιοχής μας, συντελώντας έτσι στην ψυχαγωγία του κοινού της Θράκης, στην αγωγή δηλαδή της ψυχής, στο ανέβασμά της σε άλλο επίπεδο, αυτό της ευφροσύνης, της τέρψης, της μόρφωσης, της διάπλασης και της καλλιέργειας.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
