"Ένα μεγάλο πρόβλημα της εποχής που ζούμε είναι η αδιαφάνεια του χρήματος"
Στην Κομοτηνή θα βρίσκεται αύριο Παρασκευή 20 Ιανουαρίου, ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τον τίτλο «Offshore». Η εκδήλωση οργανώνεται από το βιβλιοπωλείο Δημοκρίτειο και τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Το "Οffshore" είναι ένα μυθιστόρημα με πολύ χρήμα, αλλά καθόλου κάθαρση και περισσότερες λεπτομέρειες έδωσε στον «Χ» ο ίδιος ο συγγραφέας, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Δήμο Μπακιρτζάκη.
Στο νέο σας μυθιστόρημα offshore, χρησιμοποιείται πάλι τον υπαστυνόμο Χαρίτου, υπάρχουν τρεις φόνοι οι οποίοι πρέπει να εξιχνιαστούν, τρεις θανάτους από το εφοπλιστικό περιβάλλον και αναζητώντας τους δολοφόνους ανακαλύπτει ένα πακτωλό χρημάτων που έρχονται αδιαφανώς στην Ελλάδα για να στηρίξουν την ανάκαμψη. Η Ελλάδα που θα δομηθεί θα είναι αυτό το χρήμα που έφυγε στο εξωτερικό, θα είναι οι απατεώνες, θα είναι οι φοροδιαφεύγοντες;
-Ένα μεγάλο πρόβλημα της εποχής που ζούμε είναι η αδιαφάνεια του χρήματος. Κάποια στιγμή ένας από τους ήρωες λέει στον αστυνόμο, αν κάποια στιγμή εγώ αύριο το πρωί ρίξω τόσα χρήματα στο ελληνικό χρηματιστήριο για να ανακαμφθεί, όλοι θα πανηγυρίζουν και κανείς δεν θα με ρωτήσει από πού τα βρήκα. Αυτή η αδιαφάνεια είναι ένα τεράστιο πρόβλημα της εποχής μας και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, μπορώ να σας πω ότι έξω χρησιμοποιούνται αυτά τα χρήματα πολύ περισσότερο από ότι στην Ελλάδα. Συνεπώς το μυθιστόρημα ασχολείται ακριβώς με αυτό από πού έρχονται τα λεφτά και το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτό κάποια στιγμή το ρωτάει η γυναίκα του αστυνόμου, η οποία είναι καχύποπτη απέναντι σε αυτή την ευημερία. Το ερώτημα μένει μέχρι τέλους αναπάντητο, στο τέλος αποκαλύπτεται το τι γίνεται.
Εύκολα ο Έλληνας πιστεύει σε ένα παραμύθι;
-Σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου πολίτες άλλων χωρών επίσης εύκολα πείθονται, δεν πείθονται μόνο οι Έλληνες. Μην έχουμε πάντα αυτή την στάση ότι μόνο οι Έλληνες και άλλοι πείθονται, πιστέψτε με συμβαίνει σε όλον τον κόσμο.
Πώς ζείτε την καθημερινότητα, πως την αντιλαμβάνεστε και πως την αντιμετωπίζει ο Έλληνας;
-Βλέπουμε τον κόσμο σήμερα καθηλωμένο να μην διαμαρτύρεται, να μην φωνάζει, το βλέπουμε αυτό στην καθημερινότητά μας και έχουμε ορισμένες απορίες οι οποίες εν μέρει εκτιμούνται. Αυτό που στερεί την δημόσια αντίδραση του μέσου πολίτη έχει διοχετευτεί στα κοινωνικά δίκτυα. Αν μπαίνει κανείς μέσα και βλέπει τι λέγετε εκεί πέρα είναι να μένει άναυδος, αυτό δεν το βλέπω ως μια θετική αλλά ως μια αρνητική εξέλιξη. Η αντίδραση ανεξέλεγκτη και χωρίς στόχους, διότι παλιά όταν έβγαινε ο κόσμος στον δρόμο είχε έναν στόχο, τα δίκτυα δεν έχουν στόχους. Αυτό έχει κάνει μεγάλη ζημιά στην ομαδική αντίδραση των πολιτών. Δεν αντιδράει, αλλά εκτονώνεται, υπάρχει μεγάλη διαφορά.
Τι σας θλίβει περισσότερο;
-Προχθές το βράδυ έκανα μια συζήτηση στην δημοτική βιβλιοθήκη της Πεύκης Λυκόβρυσης και μου έθεσαν ακριβώς το ίδιο ερώτημα, που είναι οι διανοούμενοι; Έχουν απόλυτο δίκιο που το ρωτάνε, εκείνο όμως που πρέπει να σας πω είναι ότι αυτή η σιωπή ή εσωστρέφεια των διανοουμένων είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Λυπάμαι πάρα πολύ, εγώ ανήκω σε μια γενιά που έφτασε τα 80 και η δική μου και οι προηγούμενες γενιές αυτό δεν μπορούν να το εξηγήσουν. Η μεγάλη διαφορά, εγώ που έζησα αυτές τις περιόδους, ήταν ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν πιο φτωχοί από ότι ήταν οι σημερινοί αλλά ποτέ δεν έπαψαν να βλέπουν το μέλλον τους με μια ελπίδα και μια αισιοδοξία ότι κάτι θα αλλάξει. Αντίθετα ένα μεγάλο μέρος των γενεών από το 80 και μετά ζουν με την νοσταλγία του παρελθόντος, την νοσταλγία της εύκολης ζωής, του αυτοκινήτου, του εξοχικού, αυτό όμως αναλώνει δυνάμεις και γίνεται φραγμός του να βγουν και να διεκδικήσουν το καλύτερο αύριο που δεν είναι τα τζιπ άλλα ένα καλύτερο αύριο για την χώρα την ίδια.
Τα περισσότερα παιδιά μας έχουν φύγει στο εξωτερικό. Πως το σχολιάζετε αυτό;
-Αυτή είναι μία εξέλιξη όχι μόνο θλιβερή, αλλά και με πολύ μεγάλες αρνητικές επιπτώσεις, γιατί μια μέρα θα ξυπνήσουμε σε μια χώρα που έχει γερασμένο πληθυσμό και θα μας λείπουν δυο γενιές νέων και θα τραβάμε τα μαλλιά μας. Όμως σήμερα δεν το καταλαβαίνουμε αυτό.
Σε τι να ελπίζει και τι μπορεί να κάνει ο νέος;
-Η απάντηση η δική μου είναι να ελπίζουν στις δυνάμεις τους. Κάποτε εξηγώντας σε κάποιους φοιτητές την υπόθεση του Χαρίτου τους είπα ότι ο Χαρίτος ήταν γιός ενός ενωμοτάρχη στην Ήπειρο, αν δεν ήθελε να μείνει στην Ήπειρο να γίνει αγρότης η μόνη εναλλακτική ήτανε να πάει στην σχολή αστυνομίας, άλλη δεν υπήρχε, αλλά όταν τελείωσε την σχολή ήξερε ότι θα βρει μια δουλειά. Οι σημερινοί νέοι έχουν το ένα πτυχίο μετά το άλλο και τους λέω εσείς κάνετε συλλογή πτυχίων, αλλά ελπίδα για δουλειά δεν έχουν.
Πως βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα, εσείς που γεννηθήκατε και στην Κωνσταντινούπολη... Βλέπουμε την Τουρκία και τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους πολίτες της, μια αμήχανη ΕΕ και μια Ελλάδα που περνάει μια οικονομική κρίση και ανησυχούμε πλέον για το μέλλον μας.
-Δικαίως ανησυχούμε διότι όπου και αν γυρίσω δεν βλέπω πουθενά μια βούληση να πάει τον κόσμο καλύτερα. Είτε είναι σε εθνικό επίπεδο είτε σε διεθνές επίπεδο. Αυτήν την βούληση δεν βλέπω και η έλλειψη αυτή είναι συνυφασμένη με μια εποχή πολιτικών μετριοτήτων και το λέω με καλή διάθεση. Εμείς τους ψηφίζουμε, εκλέγονται από τον λαό, δεν είναι δικτάτορες συνεπώς είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτό που γίνεται, έχουμε την ευθύνη από το χαρτάκι που ρίχνουμε σε μια κάλπη.
Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει αύριο Παρασκευή 20 Ιανουαρίου στις 19.00 στο βιβλιοπωλείο «Δημοκρίτειο».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
