Το πρώτο εγχείρημα γραφής της Μαρίας Αναγνωστοπούλου από την Αλεξανδρούπολη που καθηλώνει τον αναγνώστη με αλήθειες από την καθημερινότητα της ελληνικής οικογένειας Γράφει η Μελαχροινή Μαρτίδου
Στεγνά πρόσωπα, αφυδατωμένα από συναισθήματα, κύκλοι ζωής που σε τρομάζουν, μετανάστευση, άγουροι έρωτες που σου καθορίζουν το μέλλον διαγράφοντας μια πορεία εμποδίων, περιγράφονται μ΄ ένα λόγο λιτό κι αφτιασίδωτο από την Μαρία Αναγνωστοπούλου σε πρώτο πρόσωπο κάνοντας τον αναγνώστη συμμέτοχο σ΄ ένα μυθιστόρημα που παραπέμπει σε αυτοβιογραφία. Συναρπαστική εξέλιξη κάνει τον αναγνώστη να θέλει να το ολοκληρώσει μονορούφι…
Η συγγραφέας ζει στην Αλεξανδρούπολη, ενώ κατάγεται από το Διδυμότειχο και νοιώθει περήφανη για την ακριτική της προέλευση. Μεγαλωμένη στο χωριό της στην Ελλάδα αλλά και στην Γερμανία όπου ζούσαν οι γονείς της ως μετανάστες μεταφέρει εμπειρίες και εικόνες από τις δύο διαφορετικές πολιτισμικά, γεωγραφικά ακόμη και κλιματολογικά περιοχές. Το βιβλίο καταγράφει το πρώτο της εγχείρημα αλλά και την διάθεσή της να συνεχίσει.
Ο λόγος της ίσως δίχως την απαιτούμενη ωριμότητα, κατορθώνει όμως να σε συναρπάζει λόγω της περιγραφής γεγονότων που δείχνουν νοοτροπίες και αντιλήψεις σε χωριά, σχέσεις νύφης-πεθεράς, ανθρώπους κουφάρια ψυχών δίχως εξωτερίκευση συναισθημάτων και από την άλλη μια νέα κοπέλα που μπαίνει στην δίνη της ζωής και καλείται να αγωνιστεί με νύχια και δόντια πιστεύοντας στην έννοια της οικογένειας, για να τα καταφέρει.
Με αποθέματα υπομονής και επιμονής παρακολουθούμε την ζωή της σαν να είμαστε στην διπλανή πόρτα, συμπάσχουμε, ή αγανακτούμε. Το βιβλίο σε κάποιες φάσεις σε καθηλώνει με την εξέλιξη και την πλοκή του. Καθαρά ψυχογραφικό με ηρωίδα την Μαρία μια γοητευτική γυναίκα, γνήσια Ελληνίδα μάνα, αδιαφιλονίκητα μια κυρία, ένα άνθρωπο της προσφοράς, μια μεγάλη καρδιά που ξέρει απλά να προσφέρει γενναιόδωρα στέλνει τα δικά της διδάγματα σε μια εποχή που η λογική της κόντρας, της μιζέριας, της εκδίκησης είναι στην καθημερινότητα μας. Ευκολοδιάβαστο σε κάνει να ολοκληρώσεις άμεσα τις 322 σελίδες του και να παρακολουθήσεις την διαδρομή της ηρωίδας και των δικών της προσώπων αγωνιώντας για το τι θα συμβεί στο τέλος.
ΛΕΕΙ:
Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, ΒΛΕΠΩ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
Όπως σημειώνει η συγγραφέας Μαρία Αναγνωστοπούλου «η ζωή μας είναι ένα πάζλ. Πρέπει να βρούμε μέσα μας τη δύναμη και το κουράγιο για να το φτιάξουμε ώστε όταν διαμορφώσουμε την τελική εικόνα να μας εκφράζει γι αυτό που είμαστε».
«Η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο», πλούτος είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας, δύο αυθεντικές απόψεις της συγγραφέως που πραγματεύεται την ζωή της, εμπλουτίζοντας στοιχεία από τις ζωές άλλων. «Όποιος το διαβάζει και κυρίως οι γυναίκες θα βρουν στοιχεία από τον εαυτό τους», θα πει η Μαρία Αναγνωστοπούλου μιλώντας στον "Χ" δηλώνει περήφανη γιατί η Ελληνίδα μάνα στηρίζει μέχρι το τέλος της ζωής της την ιδέα της οικογένειας. «Αυτό δεν υπήρχε στο εξωτερικό εκεί μόλις το παιδί γίνει 18 ετών και μένει στο σπίτι καλείται να καταβάλει το ενοίκιο! Το μεγαλείο της ψυχής είναι να δείξεις χαρακτήρα, αυτοί που σε πληγώνουν να τους αγκαλιάζεις, δεν θα συγχωρούσα κάποιον να με αποκόψει από τα παιδιά μου». «Με ενοχλεί η απραξία, -θα πει σε άλλη στιγμή λέγοντας- ότι δεν είναι λύση να διώξω το παιδί μου στο εξωτερικό δεν είναι λύση η άνεργη μάνα να μην μπορεί να ταΐσει το παιδί της και να πάει στο συσσίτιο. Έψαχνα δουλειά και παντού με αντιμετώπιζαν σαν μεγάλη, σαν άχρηστη, ήθελαν να με ρίξουν στον Καιάδα, ενώ πιστεύω ότι έχω ακόμη να δώσω πολλά. Νοιώθω τυχερή γιατί έχω ανθρώπους δίπλα μου. Κι επειδή όταν δεν έχεις δουλειά δεν έχεις προοπτική δεν μπορείς να ονειρεύεσαι, τότε ζεις ένα εφιάλτη που είναι στο χέρι σου να πολεμήσεις αυτή τη νοοτροπία και να αγωνιστείς».
ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
Στις 30 Οκτωβρίου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου στην Θεσσαλονίκη στην Πρωτοπορία ενώ με τα μούτρα έχει πέσει και πάλι στην συγγραφή του δεύτερου βιβλίου που μιλά για αλήθειες και ψέματα, για παράλληλες ζωές, η Μαρία Αναγνωστοπούλου που με την βασική μόρφωση, αλλά με την κοινωνικότητα που την διακρίνει θα δώσει αυτό τον πλούτο της σκέψης και της σοφίας που απέκτησε μέχρι σήμερα.
«Έχω μάθει και τα λάθη μου να τα αγαπάω. Τέλειος είναι μόνο ο Θεός. Πρέπει να βρούμε το κουράγιο να ψάξουμε μέσα μας και μετά νάχουμε απαιτήσεις από τους άλλους. Δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ σου δίνω κι εσύ πρέπει να μου δώσεις. Εσύ πρέπει να με σέβεσαι»?
Της ευχόμαστε επιτυχημένη διαδρομή στο πρώτο της βιβλίο και καλή συνέχεια στην συγγραφή.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
