Η πρώτη εκδοτική προσπάθειά του συμπολίτη μας
Ο πολιτισμός, η Θράκη, οι παραδόσεις που περνούν στο χρονοντούλαπο της παράδοσης, ο ρομαντισμός των προηγούμενων δεκαετιών, μνήμες και αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία βιώσαμε μέσα από την πρώτη ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Γιαννελάκη. Για όλες τις σκέψεις που ξυπνά η ποίηση του, αλλά και για την πραγματική διάσταση της σημερινής Θράκης, τοποθετήθηκε στο ράδιο Χρόνος 87,5fm στην εκπομπή του Δήμου Μπακιρτζάκη «Πολιτικό Τανγκό», ο Ροδοπαίος ποιητής.
Διαβάσαμε τα ποιήματα σου, θυμηθήκαμε γεγονότα από τα νιάτα μας, καθημερινές καταστάσεις που βιώναμε. Η ποιητική αυτή συλλογή είναι το πρώτο σου βιβλίο Βαγγέλη Γιαννελάκη;
-Είναι η πρώτη, ναι. Επέλεξα να ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια, γιατί όλους τους ανθρώπους τους έχουν σημαδέψει αυτά τα χρόνια. Ούτως ή άλλως από παιδί ασχολούμαι με την ποίηση. Έγραφα εδώ και εκεί, σε βιβλία, σε χαρτιά που έβρισκα, αλλά υπήρχαν τόσο μεγάλοι ποιητές τότε που ντρεπόμουν να τα βγάλω προς τα έξω. Τώρα δεν υπάρχουν αυτοί, είναι εντονότερο ακόμα στον κόσμο, ο οποίος θέλει να ακούσει τον ανθρώπινο καθημερινό λόγο, να θυμηθεί εικόνες από εκείνη την εποχή. Πλέον ανοίγεις την τηλεόραση και τι ακούς, ένα διαρκές «αγόρασε». Έχει χαθεί το συναίσθημα στον κόσμο, αυτό προσπαθώ να δώσω μέσα από τα ποιήματά μου. Πρέπει πρώτα να καταλάβει ο κόσμος τι είναι συναίσθημα, για να καταλάβει ότι του λείπει. Ειδικά η νεολαία, γιατί η νεολαία τα μπερδεύει πολύ τα πράγματα. Συγχέει το συναίσθημα, την ηδονή, τον οργασμό, την αγάπη και τον έρωτα, πρέπει να τα ξεχωρίσει αυτά. Εμείς στα δικά μας χρόνια τα ξεχωρίζαμε; Δεν νομίζω, αλλά τα νιώθαμε. Αυτό που νιώθαμε εμείς τότε δεν νομίζω ότι το νιώθουν οι σημερινοί άνθρωποι. Δυστυχώς, ζούνε σε μια καταναλωτική κοινωνία, δεν θέλω να τους κατηγορήσω, κάποιοι έτσι τους έχουν μάθει. Πιστεύω ότι στο μυαλό τους έχουν ότι τα πάντα αγοράζονται, αν έχεις λεφτά στην τσέπη κάνεις ότι θέλεις.
Τι θυμάσαι από τη Θράκη;
Έρχομαι κάθε χρόνο, τουλάχιστον μια φορά στη Θράκη. Έφυγα το 1977 όταν πέρασα στη Γεωπονική. Όποτε την επισκέπτομαι, παρατηρώ ότι η ψυχοσύνθεση του κόσμου είναι η ίδια, όπως τότε. Αν
πάω στο χωριό μου ή τριγύρω στα μουσουλμανικά χωριά, τα πράγματα, οι άνθρωποι είναι ίδιοι, δεν έχουν αλλάξει, παραμένουν το ίδιο ζεστοί.
Στα μάτια μου όμως, όταν έρχομαι βλέπω έναν εγκαταλελειμμένο τόπο. Πάω στους αρχαιολογικούς χώρους της Μαρώνειας, της Ισμάρας, της Μεσημβρίας, και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχουν εγκαταλειφθεί τα πάντα.
Χρησιμοποιείς λέξεις και τοπικούς ιδιωματισμούς στα ποιήματά σου, που έχουν ξεχαστεί στην πάροδο του χρόνου.
-Ναι, θα μπορούσα να γράψω όλα τα ποιήματα έτσι, μ ‘αυτό το λεξιλόγιο. Μ’ αυτή η γλώσσα, αλλά δε θα καταλάβαιναν τότε οι νεότεροι. Αναφέρω απλώς μερικές λέξεις που μας έχουν μείνει ακόμη, τις θυμόμαστε και τις γράφουμε.
Θα δούμε και άλλα ποιήματα στη συνέχεια;
-Έχω άλλες δύο ποιητικές συλλογές έτοιμες, πότε θα τις εκδώσω δεν ξέρω. Απλώς αυτό το έκανα ως εκπλήρωση ενός χρέους στους παιδικούς μου φίλους και στη Θράκη, όπου γεννήθηκα.
Διαβάσαμε τα ποιήματα σου, θυμηθήκαμε γεγονότα από τα νιάτα μας, καθημερινές καταστάσεις που βιώναμε. Η ποιητική αυτή συλλογή είναι το πρώτο σου βιβλίο Βαγγέλη Γιαννελάκη;
-Είναι η πρώτη, ναι. Επέλεξα να ξεκινήσει από τα παιδικά μου χρόνια, γιατί όλους τους ανθρώπους τους έχουν σημαδέψει αυτά τα χρόνια. Ούτως ή άλλως από παιδί ασχολούμαι με την ποίηση. Έγραφα εδώ και εκεί, σε βιβλία, σε χαρτιά που έβρισκα, αλλά υπήρχαν τόσο μεγάλοι ποιητές τότε που ντρεπόμουν να τα βγάλω προς τα έξω. Τώρα δεν υπάρχουν αυτοί, είναι εντονότερο ακόμα στον κόσμο, ο οποίος θέλει να ακούσει τον ανθρώπινο καθημερινό λόγο, να θυμηθεί εικόνες από εκείνη την εποχή. Πλέον ανοίγεις την τηλεόραση και τι ακούς, ένα διαρκές «αγόρασε». Έχει χαθεί το συναίσθημα στον κόσμο, αυτό προσπαθώ να δώσω μέσα από τα ποιήματά μου. Πρέπει πρώτα να καταλάβει ο κόσμος τι είναι συναίσθημα, για να καταλάβει ότι του λείπει. Ειδικά η νεολαία, γιατί η νεολαία τα μπερδεύει πολύ τα πράγματα. Συγχέει το συναίσθημα, την ηδονή, τον οργασμό, την αγάπη και τον έρωτα, πρέπει να τα ξεχωρίσει αυτά. Εμείς στα δικά μας χρόνια τα ξεχωρίζαμε; Δεν νομίζω, αλλά τα νιώθαμε. Αυτό που νιώθαμε εμείς τότε δεν νομίζω ότι το νιώθουν οι σημερινοί άνθρωποι. Δυστυχώς, ζούνε σε μια καταναλωτική κοινωνία, δεν θέλω να τους κατηγορήσω, κάποιοι έτσι τους έχουν μάθει. Πιστεύω ότι στο μυαλό τους έχουν ότι τα πάντα αγοράζονται, αν έχεις λεφτά στην τσέπη κάνεις ότι θέλεις.
Τι θυμάσαι από τη Θράκη;
Έρχομαι κάθε χρόνο, τουλάχιστον μια φορά στη Θράκη. Έφυγα το 1977 όταν πέρασα στη Γεωπονική. Όποτε την επισκέπτομαι, παρατηρώ ότι η ψυχοσύνθεση του κόσμου είναι η ίδια, όπως τότε. Αν
πάω στο χωριό μου ή τριγύρω στα μουσουλμανικά χωριά, τα πράγματα, οι άνθρωποι είναι ίδιοι, δεν έχουν αλλάξει, παραμένουν το ίδιο ζεστοί.
Στα μάτια μου όμως, όταν έρχομαι βλέπω έναν εγκαταλελειμμένο τόπο. Πάω στους αρχαιολογικούς χώρους της Μαρώνειας, της Ισμάρας, της Μεσημβρίας, και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχουν εγκαταλειφθεί τα πάντα.
Χρησιμοποιείς λέξεις και τοπικούς ιδιωματισμούς στα ποιήματά σου, που έχουν ξεχαστεί στην πάροδο του χρόνου.
-Ναι, θα μπορούσα να γράψω όλα τα ποιήματα έτσι, μ ‘αυτό το λεξιλόγιο. Μ’ αυτή η γλώσσα, αλλά δε θα καταλάβαιναν τότε οι νεότεροι. Αναφέρω απλώς μερικές λέξεις που μας έχουν μείνει ακόμη, τις θυμόμαστε και τις γράφουμε.
Θα δούμε και άλλα ποιήματα στη συνέχεια;
-Έχω άλλες δύο ποιητικές συλλογές έτοιμες, πότε θα τις εκδώσω δεν ξέρω. Απλώς αυτό το έκανα ως εκπλήρωση ενός χρέους στους παιδικούς μου φίλους και στη Θράκη, όπου γεννήθηκα.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
