Με κομμένη ανάσα παρακολούθησε το κοινό το μονόπρακτο του Γεώργιου Βιζυηνού στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Πρόκειται για το αυτοβιογραφικό «Ταξείδιον» που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας, ορφανός από πατέρα, το 1859 στην ηλικία των δέκα χρόνων, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη παραγιός σ’ ένα σκληρό και τυραννικό ράφτη. Ο εγκλεισμός του στο ραφτάδικο, οι φόβοι και οι προσδοκίες του, η φαντασία του μικρού παιδιού, όταν μαθαίνει την ύστατη επιθυμία του παππού του, να ταξιδέψει μέσα στη νύχτα, πάνω σ? ένα άλογο, για να του κλείσει τα μάτια, ενορχηστρώνονται με ποίηση, ρεαλισμό και στοχασμό, σε ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα που γράφτηκαν ποτέ στην παγκόσμια ιστορία της λογοτεχνίας. Το έργο ερμηνεύει με έξοχη σκηνική παρουσία λόγο και υποκριτική ο ηθοποιός Γιώργος Νικόπουλος που είναι διαρκώς στην σκηνή λειτουργεί απνευστί σ? ένα δικό του ρεσιτάλ αντοχών, υποκριτικής και ερμηνείας που καρφώνει πάνω του το βλέμμα του θεατή ο οποίος ρουφά  τους διαλόγους από το κείμενο του Βιζυηνού. 

«Ο Αβδελιώδης, αντιμετώπισε το έργο σαν «λειτουργία», χωρίζοντάς το σε επεισόδια και στάσιμα. Διδαγμένος στις απαιτήσεις του λόγου με ιερότητα, ο ηθοποιός εκτελεί την πρόζα σαν εκκλησιαστική μουσική παρτιτούρα, απογειώνοντας την πεμπτουσία του περιεχομένου μέσα από μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας. Η απόδοση των εσωτερικών ρυθμών της ποιητικής πρόζας του Βιζυηνού οδηγεί σε πρωτόγνωρες ψυχικές σφαίρες και το θεατή. προσφέροντάς μας γενναιόδωρα ένα φάρμακο ψυχής και καθαρής αισθητικής» έγραφε στην Ελευθεροτυπία, Ιωάννα Κλεφτόγιαννη. Και πράγματι, η παράσταση ξεπερνά τον εαυτό της, με το εντελώς απλό σκηνικό, τα φωτιστικά εφέ και τον απογυμνωμένο αλλά ξεκάθαρο λόγο του συγγραφέα ποιητή που σε καθηλώνει. Ο ηθοποιός που τυλίγεται σαν κουβάρι ή ξεδιπλώνει, που με την γλώσσα του σώματος και της έκφρασης μας λέει τόσα πολλά, κερδίζει το αμείωτο χειροκρότημα ενώ σε όλη την διαδικασία ερμηνείας επικρατεί η απόλυτη σιωπή. 

Στεκόμαστε στο σημείωμα που γράφει για την θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία ο Δήμος Αβδελιώδης που επισημαίνει με νόημα: «Μόνο αν υποθέσει κανείς την απουσία του Βιζυηνού ως διηγηματογράφου από τα ελληνικά γράμματα, θα μπορούσε ίσως να κατανοήσει πληρέστερα την ιδιαίτερη σημασία της ύπαρξής του. Θα έμοιαζε πιθανόν σαν να έλειπε ο Καβάφης από την ποίηση ή πιο σημερινά, ο Χατζιδάκις από τη μουσική. Ποιο άραγε θα ήταν το έλλειμμα από αυτές τις παρουσίες και τι είναι αυτό που τις συνδέει;».

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ Η ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Με  ιδιαίτερα φρέσκιες ιδέες, με πληθώρα σύγχρονων παραγωγών και στόχο την αύξηση της προσέλευσης νεαρότερων ηλικιών στο θέατρο σε αυτή την θεατρική σεζόν, αλλά και με μείωση της τιμής του εισιτηρίου, έτσι ώστε να είναι σε προσιτά επίπεδο, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. κάνει τη διαφορά καταφέρνοντας να δημιουργήσει το δικό του θεατρόφιλο κοινό που το εμπιστεύεται και υποστηρίζει τις προτάσεις του. Ήδη όλες οι παραστάσεις ήταν επιλεγμένες και πρόσφεραν στην υπόθεση του πολιτισμού της μικρής μας πόλης.