Η Ζωή Λάσκαρη στην Κομοτηνή ερμηνεύει το μονόλογο της Ρόουζ

«Αν έχεις ζήσεις τον πόλεμο και έχεις επιζήσει, σίγουρα δεν θα καταλάβαινες τι χρειάζεται η δημόσια εικόνα…». Η Ρόουζ του Μ. Σέρμαν είναι μια γυναίκα που ψάχνει τη θέση της μέσα στην οικογένεια, στο μέρος που μεγαλώνει και ζει, στον έρωτα και τις σχέσεις της. Απογοητεύεται και πεισμώνει, θλίβεται αλλά αγωνίζεται, ερωτεύεται ή συμβιβάζεται και μιλά με το γέλιο ή τις σιωπές της.

«Η Ρόουζ δεν είναι μόνο μια γυναίκα του Ολοκαυτώματος. Είναι επίσης η προσωποποίηση του αγώνα όλων των γυναικών, της νοικοκυράς, της εργαζόμενης, της συζύγου και της μητέρας, που στο ρου της Ιστορίας διεκδικούν τον ρόλο που τους αξίζει. Από την πρώτη στιγμή κιόλας που πήρα στα χέρια μου το έργο του Martin Sherman χάθηκαν στο σκοτάδι όλες οι υπόλοιπες υποψήφιες που μου έκλειναν θελκτικά το μάτι» σημειώνει η Ζωή Λάσκαρη για την ηρωίδα που θα υποδυθεί φέτος και στην Κομοτηνή, όπου θα βρεθεί από την προσεχή Τρίτη 16 Οκτωβρίου καλεσμένη από το δραστήριο γυναικείο τμήμα του Ροταριανού Ομίλου. Η είδηση κρατιέται σαν επτασφράγιστο μυστικό ενώ τώρα διερευνούνται οι πιθανοί χώροι φιλοξενίας της παράστασης

Τη Ρόουζ στο παρελθόν έχουν υποδυθεί οι ηθοποιοί Αντιγόνη Βαλάκου και Ολυμπία Δουκάκη. Η Ζωή Λάσκαρη έχει πει κατά καιρούς για την πολυτάραχη ζωή της ηρωίδας της: «Είναι το έργο που έχω αγαπήσει πιο πολύ απ' όλα μέχρι σήμερα. Ισως επειδή η πορεία αυτής της γυναίκας θυμίζει πολύ και την εποχή που ζούμε και που νομίζω ότι στον καθένα από εμάς θα θυμίσει κάποιο κομμάτι από τη δική του καθημερινότητα. Γεννημένη στην Ουκρανία, η Ρόουζ βρέθηκε στη Βαρσοβία σε γκέτο και στους υπονόμους για να φτάσει μέχρι την Αμερική και να καταλήξει να την απορρίπτουν τα παιδιά της. Ακόμα και η ίδια της η νύφη, που δεν ήταν αλλά βαφτίστηκε Εβραία, φτάνει να αμφισβητεί τη δική της την ταυτότητα».

Σχετικά με τη συνεργασία της στην παράσταση -ξεκινάει με μια επιμνημόσυνη προσευχή, «καντίς» λέγεται στα εβραϊκά- με τον σκηνοθέτη Αντόλφ Σαπίρο εξηγεί: «Με τον Αντόλφ γνωριστήκαμε όταν σκηνοθετούσε τον "Βυσσινόκηπο" και παρόλο που τον μονόλογο τον φοβόμουνα με βοήθησε πολύ. Μ' έβγαλε από τα ταμπού, τις αγωνίες και τις ανασφάλειές μου και μου έδειξε ότι ο μονόλογος τελικά είναι ένας διάλογος με το κοινό. Μελέτησα, όμως, και έψαξα πολύ για την εποχή. Συζήτησα αρκετά και με το ραβίνο της Αθήνας. Σκεφτείτε ότι οι υπόνομοι στη Βαρσοβία ήταν μια ολόκληρη υπόγεια πόλη. Όλα αυτά μου έδωσαν εικόνες που χρειαζόμουνα για την παράσταση». Είναι δυνατόν να μην περιμένουμε να ακούσουμε και να απολαύσουμε επί σκηνής την Ρόουζ;