«Γράμμα σ` ένα παιδί?»

Μια  νεαρή γυναίκα, ενεργητική και δραστήρια, αγέρωχη, που ταξιδεύει ανά τον κόσμο, προσομοιάζοντας σε πολεμική ανταποκρίτρια όπως προκύπτει κι από το κείμενο του έργου, παλεύει στην σκηνή με τις σκέψεις της και φιλτράρει τα συναισθήματά της μέσα από μια επιβεβλημένη -κατά κάποιον τρόπο- εγκυμοσύνη... Στους διαδρόμους του μυαλού περιτριγυρίζει το σεβαστό πρόσωπο της μεγάλης δημοσιογράφου Οριάνας Φαλάτσι. Της συγγραφέως του ιστορικού βιβλίου «Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ» που έμελε να εμπνεύσει την Μάρω Μπαρδάκου για να μεταφέρει την παγκόσμια αυτή ιστορία που ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του κόσμου σκηνή της Αυλαίας στην Θεσσαλονίκη.

Η Ζέτα Δούκα, πρόεδρος της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας για την αντιμετώπιση Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής ΑΝΑΣΑ και καταξιωμένη ηθοποιός, συναρπάζει με την γλαφυρότητα της προσωπικότητας της ηρωίδας που ενσαρκώνει στην σκηνή του ανακαινισμένου θεάτρου Αυλαία. Θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα που ζει έντονα, φιλελεύθερα, με «ρομαντικές» ριζοσπαστικές απόψεις, αδέσμευτη κι αψηφώντας την ηλικία της αλλά προσέχοντας και διαλέγοντας τον δρόμο της ζωής της. 

Η ηρωίδα παράγει έναν μονόλογο με το αγέννητο παιδί της. «Εγκυμονεί» σκέψεις, θέσεις, ιδεολογίες και ιδεοληψίες επιθυμώντας βαθιά μέσα της, να βιώσει την κατάσταση ως ανύπαντρη, ως μόνη και όχι μέσα από τη σύμβαση του γάμου…

Στον αντίποδα, την βιώνει και σωματικά, γιατί η εγκυμοσύνη την καθηλώνει σε μερική έως και απόλυτη ακινησία μέχρι να γεννήσει, αποτρέποντάς την απ’ όλες της τις δραστηριότητες, από αυτά που αγαπάει, από την ίδια της τη ζωή. Παλεύει με τα θέλω και τα πρέπει της, με κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές συμβάσεις. Διαπραγματεύεται την βία, την αδικία του κόσμου,  την θρησκεία και τα φονταμενταλιστικά στοιχεία του παγκόσμιου ιστού, αποζητά τις αξίες της αγάπης και της οικογένειας? Ωστόσο αν και το όλο κλίμα της σκηνικής διαπραγμάτευσης, διαλέγεται σε έναν τόνο ψυχοσωματικό, η διάθεσή της παραμένει ανάλαφρη, υποβοηθώντας την να ανακαλύψει τι της συμβαίνει, ποιες οι διέξοδοι και που κρύβονται οι ανατροπές στο σκεπτικό της μέχρι  τελικά να βγει νικήτρια, τουλάχιστον ως προς την συνέχιση της ίδιας της ζωής της. Ένα εκρηκτικό ντοκουμέντο που συγκλονίζει με τον ωμό ρεαλισμό του τις συνειδήσεις ανδρών και γυναικών σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν ο μονόλογος πλέον, ξετυλίγει στην σιωπή της σκηνικής μοναξιάς, τον άθλο μιας ειλικρινούς εξομολόγησης στο ύψος των περιστάσεων και της τιμής που αρμόζει απέναντι σε έναν αγέννητο κι ανυπεράσπιστο βλαστό.

«Η αξία της τέχνης, ειναι η διαπραγμάτευση των αξιών στην σκηνή»

Η ηθοποιός  Ζέτα Δούκα υπογράμμισε μεταξύ άλλων, την σημασία που έχει η τέχνη να επικοινωνείται με το κοινό. Όπως ανέφερε κι η ίδια,  «στόχος μας για το συγκεκριμένο έργο που μεταφέρεται από το χαρτί στην σκηνή, είναι να ενταχθούν στο κείμενο και στοιχεία της Ελλάδας του σήμερα, ο ηθοποιός να πάρει θέση πλέον για τα σύγχρονα προβλήματα του τόπου και να επικοινωνήσει τον προβληματισμό του καλλιτέχνη μέσα από την αφύπνιση του κοινού.» Επισήμανε την ανάγκη της υπενθύμισης όλων μας, της άσβεστης φλόγας των αξιών, ιδεών, ιδανικών και των αρχών που λάβαμε από την οικογένειά μας καθώς όπως είπε κι η ίδια  «σήμερα πλέον με τον υλιστικό κόσμο που ζούμε, μέσα σε αυτόν τον πόλεμο καταστάσεων και στιγμών, ξεχάσαμε τι σημαίνει η βία, η θρησκεία, η αγάπη, η ίδια η ζωή. Το έργο έρχεται να διαπραγματευτεί τα ιδανικά και τις έννοιες αυτές για να μην χάσουμε τελικά αυτό που κινδυνεύουμε, τον ίδιο μας τον εαυτό.» Μεταξύ αναλύσεων και τεχνικών αναφορών σχετικά με την θεματική του έργου, η ηθοποιός έκανε ιδιαίτερη μνεία στη μεγάλη Ελληνίδα της ψυχής μας, τη Μελίνα Μερκούρη, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην εποχή που η μεγάλη πολιτικός από την θέση της ηθοποιού, κοινωνούσε το έργο «Ποτέ την Κυριακή» στην Αμερική. Αφορμή στην τιμητική αναφορά της κ. Δούκα, ήταν η ισχυροποίηση του χαρακτήρα του ίδιου του έργου από την πολιτική ταυτότητα που του προσέδωσαν τόσο η Οριάνα Φαλάτσι στο κείμενο όσο και η μεταφορά του στην σκηνή από την Μάρω Μπαρδάκου στην συγγραφή και μεταφορά και τον Μάνο Πετούση στην σκηνοθεσία. 

«Το έργο είναι βαθιά κοινωνικό και πρωτίστως πολιτικό. Δεν είναι η εγκυμοσύνη - που είναι δύσκολη ως διαδικασία για την ηρωίδα καθώς την καθηλώνει στο κρεββάτι και απουσιάζει από την ζωή - αλλά ο διάλογος της γυναίκας - μητέρας με το αγέννητο παιδί της. Ένας διάλογος που διαπραγματεύεται τους φόβους της για τον κόσμο και τους ανθρώπους που θα αντιμετωπίσει το παιδί όταν γεννηθεί. Μία ακτινογραφία της κοινωνίας που κρύβει μια φρικαλέα εικόνα σε κάθε γωνιά της λεωφόρου της ζωής.» Σε ερώτηση του εκδότη μας, Νικόλα Βουκκαλή,  «Τι θα είναι επιτυχία μετά το πέρας της παράστασης», η ηθοποιός απάντησε με ένα χαμόγελο «Ο θεατής να αποχωρήσει από το θέατρο με μια αίσθηση αυτοκριτικής, παράγοντας έναν διάλογο με τον εαυτό του, με βάση τα μηνύματα που οφείλει ο καλλιτέχνης να του μεταφέρει άμεσα μέσα από το έργο, τις κινήσεις του στην σκηνή και τα βαθύτερα νοήματα. Να φύγει προβληματισμένος.» για να συμπληρώσει ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Μάνος Πετούσης «να πάρει ένα homework, μια εργασία για ανάλυση θα λέγαμε αλλιώς, ο θεατής μαζί του ώστε να αναπτύξει συζητήσεις για να προταθούν απόψεις για αυτό που είδε στην σκηνή.»

Τόσο η Ζέτα Δούκα όσο και ο Μάνος Πετούσης, υπερασπίστηκαν του ρόλου του καλλιτέχνη ως εκφραστή του προβληματισμού της σύγχρονης σκοτεινής πραγματικότητας. Απέναντι στις κριτικές για την απάθεια και την αποχή του καλλιτεχνικού κόσμου για την σημερινή κατάσταση της χώρας, προέταξαν την σημασία της τέχνης ως μέσου έκφρασης των καλλιτεχνών, συμβολοποιώντας την ως το τελευταίο όπλο που θα στοχεύσει στη μετάδοση των μηνυμάτων προς τον δέκτη - θεατή, ακροατή, αναγνώστη. «Το όπλο μας, ως καλλιτέχνες, είναι η τέχνη. Η έκφραση, η επαφή με το κοινό, ο διάλογός μας με τα προβλήματα, τα ερωτήματα, τις απορίες.»

e-charity.gr