Επαγγελματικές παραγωγές και τοπικός πολιτισμός, το στοίχημα του Θοδωρή Γκόνη

Μέχρι τώρα η παραγωγή πολιτισμού γινόταν με υψηλούς προϋπολογισμούς, με προδιαγραφές, τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. είχαν την αίγλη τους, η οποία όμως με το πέρασμα των χρόνων χάθηκαν. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μπορεί να δουλέψει κάποιος και να παράγει καλλιτεχνικό έργο;

-Η δυσκολία είναι καθολική, όχι μόνο στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., αλλά σε ολόκληρη την πατρίδα μας. Όλοι έχουμε καταλάβει τι συμβαίνει, έχουμε ανασκουμπωθεί άρα μοιραία και τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. είναι σε μια δύσκολη στιγμή. Δε χρειάζεται φυσικά ούτε πανικός, ούτε μοιρολατρία. Με τις δυνάμεις και τις δυνατότητες που έχουμε θα προχωρήσουμε. Το καλάθι είναι πολύ μικρό αλλά το πλέξιμο του πρέπει να είναι σφιχτό. Πρέπει να προχωρήσουμε όλοι μαζί, τα παιδιά που δουλεύουν στο θέατρο, οι πολίτες της Κομοτηνής, το δημοτικό συμβούλιο, το συμβούλιο του θεάτρου, όλοι να βοηθήσουμε. Βέβαια πάνω από όλα οι ευθύνες ανήκουν στον καλλιτεχνικό διευθυντή που θα πρέπει με το σωστό τρόπο. Είναι η στιγμή που χρειάζεται χρόνος και υπομονή, θαύματα δεν μπορούν να γίνουν, αλλά εγώ τουλάχιστον έχω μια στοιχειώδη εμπειρία στην περιφέρεια. 

Τι σημαίνει ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. στη σημερινή δύσκολη εποχή;

-Σημαίνει να υπάρχει μια τοπική τέχνη ποιότητας, δηλαδή να αναδεικνύει τα καλύτερα πράγματα ενός τόπου, τα πιο σημαντικά και ταυτόχρονα να καλεί τα σημαντικότερα πανελλήνια πράγματα να έρχονται εδώ. Αυτά είναι εφικτά και στην παρούσα φάση με προσεκτικά βήματα φυσικά. Εγώ πρέπει τώρα να δω, να πάρω την αναπνοή της πόλης και μετά να μιλήσω. Τώρα το μόνο που έχω να πω είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, τα χρήματα είναι λίγα και ξέρουμε γιατί είναι λίγα αλλά πάνω σ? αυτά πρέπει να χτίσουμε αυτό που μπορούμε και όχι αυτό που θέλουμε. 

Πως θα κερδίσουμε τη συμμετοχή του κόσμου στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα;

-Θέλει υπομονή και φυσικά πολλές παράλληλες δράσεις. Αν δεν κερδίζουμε τον κόσμο φταίμε εμείς. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. είναι ένα επαγγελματικό θέατρο, ένα επαγγελματικό γήπεδο, στο οποίο μπορεί να ανέβει ο καθένας. Αλλά αυτοί που πραγματικά ρισκάρουν κάτι είναι οι επαγγελματίες, είτε ηθοποιοί, είτε σκηνοθέτες, είτε μουσικοί, είτε χορευτές, είτε οτιδήποτε. Αυτοί πρέπει να μεταφέρουν την πείρα και την εργασία τους σε παράλληλες δράσεις, σε ερασιτεχνικές ομάδες, σε τοπικούς καλλιτέχνες, που θέλουν να συμμετέχουν σ? αυτά που γίνονται στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αν το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. έχει μόνο επαγγελματική παραγωγή είναι λάθος, ταυτόχρονα θα είναι πάλι λάθος να ασχοληθεί κανείς μόνο με τα τοπικά πράγματα, αυτά πρέπει να είναι συγκινωνούντα δοχεία για να προχωρήσει η τέχνη και τι γίνεται. Δεν είναι ανταγωνιστικά τα δύο αυτά στοιχεία, απεναντίας είναι αλληλοσυμπληρούμενα και εφόσον πάει το ένα καλά, πρέπει να πάει και το άλλο. 

Ποια είναι η κατάσταση με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.;

-Είμαι σε μια επιτροπή στο υπουργείο και ξέρω από μέσα τα πράγματα. Στην παρούσα στιγμή θα δοθεί μια περίοδος χάριτος 6 μηνών στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και μετά ακούγεται ότι υπάρχει έτοιμο ένα νομοσχέδιο. Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. αποτελούν συνεργασία της περιφέρειας με τους δήμους και το υπουργείο και είναι πολύ πιθανόν το υπουργείο να αποσυρθεί, δεν ξέρουμε ακόμη τι θα γίνει. Αυτό δεν είναι σωστό κατά τη γνώμη μου. Το θέατρο είναι μια τέχνη που γράφεται πάνω στο νερό, αλλάζει, είναι κυματισμός. Αυτό που ισχύει σήμερα στην υποκριτική, δεν ισχύει αύριο. Οι σημαντικοί ηθοποιοί κοιμούνται πάντα με το σεισμό κάτω από το μαξιλάρι τους, δηλαδή η υποκριτική που ήταν σωστή πριν ένα μήνα, δεν ισχύει τώρα, πρέπει να ανακαλύψεις νέα πράγματα, είναι έφεδροι μέσα στη ζωή, δεν είναι μόνιμοι και όταν καμία φορά τους διαχειρίζονται μόνιμοι υπάρχουν πολλά προβλήματα.

Ήταν επιλογή σου η Κομοτηνή; 

-Επιλογή μου είναι το επάγγελμα μου, στο βαθμό που η Κομοτηνή ήθελε να έρθω εδώ, είναι τιμή μου για μένα να είμαι εδώ. Το ότι μου ζήτησε να είμαι εδώ είναι τιμητικό για μένα. Ήρθα τιμώντας μια πρόταση και θα ήθελα να σταθώ στο ύψος αυτής της τιμής. Μακάρι να τα καταφέρω. Από το νέο έτος θα είμαι εδώ και θα συνεχίσουμε με ένα πρόγραμμα, γιατί θα πρέπει να υπάρχει προγραμματισμός, ένα θέατρο που δεν έχει προγραμματισμό δεν υπάρχει. Οποιοδήποτε θέατρο θα πρέπει τον Οκτώβριο να ξέρει το θα κάνει την Κυριακή των Βαΐων που τελειώνει η χειμερινή σεζόν, αν ένα θέατρο δεν έχει προγραμματισμό δεν είναι θέατρο, δεν μπορεί όλα να γίνονται ευκαιριακά, κάτι πέρασε, ήρθε, κάτι μας ήρθε το κάναμε, χωρίς προγραμματισμό.. Το θέατρο είναι μια αθλητική  τέχνη, είναι μια πολεμική τέχνη, αν δεν υπάρχει προγραμματισμός έχεις αποτύχει. Αυτό έμαθα από σοβαρούς δασκάλους μου και αυτό προσπαθώ όσο μπορώ να εφαρμόσω.

Ο Θοδωρής Γκόνης είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Πέλλου Κατσέλη. Σπούδασε οικονομικά. Εργάστηκε στο θέατρο ως ηθοποιός μέχρι το 1996 – συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις παραστάσεις του Θεατρικού Οργανισμού «Εποχή» του Β. Παπαβασιλείου. Από το 1996 ασχολήθηκε κυρίως με τη σκηνοθεσία. Την περίοδο 2000 - 2007 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου και  από το 2008 έως το 2011 του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών.

Δήμος Μπακιρτζάκης