Ένας μύλος στη ρωγμή του χρόνου

Πίσω από το πολυλειτουργικό κέντρο του δήμου Κομοτηνής δεσπόζει ένας παλιός μύλος. Το μάτι του περαστικού δεν πέφτει εύκολα πάνω του, μια και είναι καλά κρυμμένος. Βρίσκεται επί της οδού Αγχιάλου 2 και σύμφωνα με σχετική απόφαση που δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. χαρακτηρίστηκε ως μνημείο. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή μάλιστα φαίνεται να ανήκει στην οικογένεια Οσμάν Αληοσμάν. 

Περνώντας από έξω βλέπει κανείς ένα ετοιμόρροπο κτίριο με προστατευτικά, για να μην μπει κάποιος μέσα, εφόσον υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης όπως επισημαίνεται σε πινακίδες που τοποθετήθηκαν σε εμφανή σημεία για τους περαστικούς.  Παράλληλα, στον εσωτερικό χώρο έχουν τοποθετηθεί στύλοι που κρατούν τη σκεπή, προκειμένου να μην καταρρεύσει. Ένας μύλος ξεχασμένος από τον χρόνο, που κουβαλά ένδοξες μνήμες και πληγές του παρόντος. 

Το φύλλο 383 της εφημερίδας της κυβέρνησης με ημερομηνία δημοσίευσης την 11η Δεκεμβρίου 2014 αναφέρει: «Χαρακτηρίζουμε ως μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1β, του Ν. 3028/2002, το κέλυφος του αλευρόμυλου επί της οδού Αγχιάλου 2, σύμφωνα με το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία Ε9, Ε8, Ε7, A4, A3, Α2, A1, E9, φερόμενης ιδιοκτησίας Αληοσμάν Οσμάν, στο Δήμο Κομοτηνής, Π.Ε. Ροδόπης, Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας − Θράκης, λόγω της αρχιτεκτονικής και ιστορικής σημασίας του για την πόλη της Κομοτηνής».

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Χ», ο συγκεκριμένος μύλος λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του ’80. Άνθρωποι από τα χωριά της Ροδόπης πήγαιναν εκεί για να φτιάξουν αλεύρι. Στα χρόνια της κατοχής λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης της Κομοτηνής, έφερναν ένα υποτυπώδες καλαμποκάλευρο από τη Βουλγαρία με το οποίο έφτιαχναν την μπομπότα για τους Έλληνες. 

Στη δεκαετία του ‘80 το τοπίο στην αλευροβιομηχανία άλλαξε ριζικά, καθώς οι νέες καταναλωτικές και διατροφικές ανάγκες και συνήθειες επέβαλαν νέα πρότυπα λειτουργίας. Παλαιότερα, με τους μικρούς μύλους το άλεσμα του σιταριού ήταν μια επίπονη οικιακή δουλειά. Μια πρώτη εξέλιξη στη διαδικασία αυτή ήταν το άλεσμα του σιταριού στους νερόμυλους, ενώ στη συνέχεια οι αλευρόμυλοι απέκτησαν πετρελαιοκίνητες μηχανές. Λίγο πριν την οριστική εξαφάνισή τους, κινήθηκαν και με τον ηλεκτρισμό.  

Η πλούσια γη της Θράκης, σε καιρούς οικονομικής δυσπραγίας, όπως αυτή που βιώνουμε, γίνεται και πάλι πρωταγωνιστής της καθημερινότητας, αφού σχεδόν κάθε οικογένεια κατά τους θερινούς μήνες παράγει τα δικά της φρούτα και λαχανικά. Αυτά που ζούμε σήμερα μας κάνουν να κοιτάμε στο παρελθόν και ο μύλος της Κομοτηνής είναι πολύ καλή αφορμή.