Εφήμερα & διαχρονικά

Φυσάει αέρας δυνατός, ξεριζώνει τέντες και δένδρα, φέρνει καταιγίδα και κεραυνός, οι δρόμοι ήδη ποταμοί, οι δυτικές συνοικίες ήδη τα πλυντήριά τους στον …Σαρωνικό!..

Ο «κακός καιρός» στην πόλη, που συνήθως δεν χαμπαριάζει από καιρό, αλλά άμα πιάσει, έτσι άμαθη που είναι, ξεκομμένη από τον αρχαίο ρυθμό, συνηθισμένη να κοιτάζει κάτω το πολύ προς ευθεία, άμα πιάσει όμως, αυτούς τους άμαθους από κάτι τέτοια, τους δημιουργεί αρχέγονους φόβους?

Ο κεραυνός που προκαλεί την διακοπή ρεύματος σε ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, οι σειρήνες των αυτοκινήτων που ξυπνάνε αναίτια!.., όλο αυτό το σκηνικό – και δόξα τω θεώ δεν είναι εικονική πραγματικότητα ? τον κάνει να αισθανθεί κομμάτι σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων.

Ο θυελλώδης άνεμος, ο δυνατός κεραυνός, η χαλαζάτη βροχή του θυμίζουν ποιος είναι ο πραγματικός άρχοντας αυτού του κόσμου, η ανεξιχνίαστη φύση που σχεδόν στην καθημερινότητά του την έχει απωθήσει? Επιστρέφει όμως, έστω σα κεραυνός, για να του θυμίσει ευεργετικά, έστω για λίγο και να αισθανθεί παιδί, πόσο αδύνατος είναι? χωρίς αυτή η αδυναμία να σημαίνει δουλικότητα, όπως εκείνη που δημιουργεί η ισχύ σε κοινωνικό πεδίο.