Εφήμερα & διαχρονικά

Λιτή σκηνογραφία

Αυτή η μανία σου να χώνεσαι από παιδί σε ξεχασμένες αποθήκες ν’ ανοίξεις σκουριασμένες κλειδαριές σε πρόχειρες κασέλες, τα πονεμένα πράγματα των ανθρώπων να ξαναγγίζεις, των ανθρώπων που φύγαν για πάντα ή τα φορέσαν ή τα χρησιμοποίησαν νέοι, τότε που δεν υπήρχαν σκουπίδια, ούτε υλικά αναλλοίωτα – εκτός από κάνα κομμάτι γυαλί κι αυτό σπάνιο.

Κι όλα ξαναγίνονταν πάλι χώμα και νερό και βροχή και σκουριά και σκόνη. Όταν επέστρεφαν τα πράγματα με γλυκόπικρη αίσθηση στην πρώτη τους μάνα μέσα από το πλωτό δέλτα. Φθηνοπράγματα συνήθως από ξύλο, σύρμα, δέρμα, καρφιά και πανί, υλικά που γεράζουν αισθαντικά και όμορφα χωρίς κανένα πανικό. Ένας θάνατος που έρχεται σαν βροχή φθινοπώρου πάντα και τα πικραμένα κομμένα κλαδιά του ελαιώνα να καπνίζουν στο βάθος προσπαθώντας να συνδέσουν τα ασύνδετα!..

Υλικά των απέριττων σκηνογραφιών σου από τότε, τι σε πήγαινε σε αυτά; Μια υποβόσκουσα νεκροφιλία; Όχι φυσικά… Μα ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων ? το ‘λεγε ο Καρυωτάκης ? είναι κοινός.