Που είναι η απαξίωση των κομμάτων, η αμφισβήτηση των πολιτικών, η ανάγκη για πορεία με πυξίδα την ανάπτυξη και την ελπίδα να βγούμε από το τέλμα οικονομικό, ηθικό;
Μου το είπε κάποιος αναγνώστης «οι πολιτικοί για να μπουν στα κοινά έπρεπε να έχουν 6.000 ένσημα. Να έχουν δουλέψει, να έχουν ιδρώσει, να έχουν τη δική τους αγωνία να τα καταφέρουν, να επιβιώσουν». Και με προβλημάτισε. Γιατί περίπου οι ίδιοι πολιτικοί θα έρθουν με το πρόγραμμά τους σε νέο περιτύλιγμα να διεκδικήσουν στήριξη κι εμπιστοσύνη για την επόμενη πενταετία, χαράσσοντας τις τύχες του τόπου. Χωρίς να έχουν αισθανθεί τις αγωνίες που βιώνει ο μέσος πολίτης στην ζωή του, κάποιοι και την στυφή αίσθηση της ανεργίας, της απραξίας και την ψυχολογικής καταρράκωσης, εκτός από το οικονομικό αδιέξοδο. Κι όμως αυτό που θέτουν ως μετρήσιμο αποτέλεσμα, αυτό που αγωνιούν να αποτυπωθεί από τις δημοσκοπήσεις είναι κατά πόσο διασφαλίζουν την καρέκλα της εξουσίας. Τις δυνάμεις που καταγράφουν, εδώ και εκεί και τα ποσοστά που τους διατηρούν στην επιφάνεια των γεγονότων.
Πλην όμως, το ζητούμενο ήταν πάντα τι χρώμα θα βαφτεί ο χάρτης της χώρας! Το πόσους δήμους, πόσες περιφέρειες (παλιότερα νομούς) είχε κατακτήσει κάθε κόμμα, οι υποψήφιοι του οποίου είχαν ευθέως ορισθεί είτε από την ηγεσία του απευθείας, είτε (σε μικρότερες πόλεις συνήθως) είχαν προταθεί και υποστηριχθεί από τις κομματικές οργανώσεις του ανά την Ελλάδα.To ζήτημα είναι θα ξεπεράσουμε αυτή τη νοοτροπία ή όχι; Οι περιφερειακές εκλογές θα είναι σφυγμομέτρηση της πολιτικής δυναμικής των κομμάτων και πάλι έτσι θα ερμηνευτούν;
Κι αν είναι έτσι οι πολίτες με όσα υφίστανται θα έχουν κανένα λόγο να τρέχουν σαν πιστά κομματόσκυλα, όπως έκαναν χρόνια, πίσω από φρούδες ελπίδες, όταν η ίδια η καθημερινότητα τους φέρνει αντιμέτωπους με μια σειρά ζητημάτων καθημερινής επιβίωσης;
Τίποτα δε διδαχθήκαμε, από όσα είδαμε να συμβαίνουν γύρω μας; Από τις κωλοτούμπες, μέχρι τις μίζες και τα παχιά λόγια. Τις τηλεοπτικές αντιδικίες και κόντρες για να ανεβάσουμε το πρεστίζ μας και να διασφαλίσουμε τα ψηφαλάκια μας σε μια προσπάθεια να νιώσουμε και την άλλη πλευρά. Αυτών που εμπιστεύονται ως νομοταγείς πολίτες όλα όσα κάποιοι απεργάζονται συστηματικά για να μας συνθλίψουν. Ένα άρρωστο σύστημα που δίνει άφεση αμαρτιών στους ποτισμένους στη διαπλοκή και τσιμπά ηχηρές εξαιρέσεις για να δείξει ότι κάτι γίνεται. Ένα σύστημα που μας αφορά, που υπάρχει δίπλα μας, που το βιώνουμε και το ανεχόμαστε βάζοντας την ουρά στα σκέλια αντί να αντιδράσουμε. Η ώρα της κάλπης, της δύναμης του πολίτη έχει δυναμική ή απαξιώνεται από την απογοήτευση που νιώθει ο καθένας λέγοντας ότι «δεν θα ψηφίσω». Να κάνουν ότι καταλαβαίνουν… Είναι στάση αυτή που θα αποδώσει;
Θα αφήσουμε στον αυτόματο πιλότο την τύχη μας τώρα στα πιο δύσκολα δημιουργώντας νέα αδιέξοδα; Θα λειτουργήσουμε με κριτήρια συναισθηματικά, συγγενικά, κομματικά ή θα βάλουμε το μυαλό να δουλέψει διεκδικώντας και από τους άλλους δουλειά και σύστημα;
«Χ»
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
